Οι Anonymous είναι μία σχετικά καινούρια "μόδα" που τράβηξαν μόλις πριν μερικές μέρες την προσοχή μας όταν κατέβασαν τα βρακιά του υπουργείου Δικαιοσύνης.
Eλπίζω να προλάβω να ζήσω την εποχή που οι ιστορικοί θα γράψουν κάτι σαν και αυτό :
"Μάθημα πολιτικής ιστορίας Νο 37 : «Ο μεσαίωνας της ελληνικής πολιτικής κατά την λήξη της μονεταριστικής περιόδου»
Η παραδοσιακή τακτική "δημιουργικής καταστροφής" εκμετάλλευση--» χρεοκοπία--» πόλεμος--» εμφύλιος--» ξαναμοίρασμα της πίτας και φτου και απ'την αρχή δεν έχει άλλα περιθώρια επανάληψης. Εν μέρει ευθύνονται και τα πυρηνικά για αυτό.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ακόμη δεν είναι ούτε καν συνομοσπονδία όπως είναι, στο περίπου, η Ελβετία. Αλλά υποθέτω ότι οι Γερμανοί ήδη οραματίζονται να την κάνουν ομοσπονδία.
Έχω να δηλώσω παρουσία στο παρόν ιστολόγιο από τις 28 Οκτώβρη. Όχι, δεν με τσίμπησαν οι μπάτσοι στο Σύνταγμα μετά την προηγούμενη ανάρτηση με το γλυκύτατο πακιστανάκι. Απλώς υπήρξαν κάποιες αλλαγές στην ζωή μου σε αρκετά επίπεδα. Αλλαγές που περιόρισαν τον βλογοχρόνο μου, μέχρι τουλάχιστον να αναδιοργανωθώ για να τις απορροφήσω. Όπως βλέπετε πλέον δημοσιεύω επώνυμα. Το ίδιο άρχισα να κάνω και στα κοινωνικά δίκτυα και διεθνώς, όπου αρθρογραφώ εις την αγγλικήν με αντάλλαγμα ένα σεβαστό ποσοστό (60 ως 85%) των εσόδων από τις διαφημίσεις.
Η φωτογραφία αυτή του Κάστρου του Εδιμβούργου είναι αδημοσίευτη. Τραβήχτηκε από ένα φίλο που ταξίδεψε στην Σκωτία πέρσι. Λατρεύω την Σκωτία και δη τα Highlands και με την πρώτη ευκαιρία θα πετάξω να τα δω. Ευκαιρία που πιστεύω, πλέον, ότι δεν θα αργήσει.
Θέλω και καλορίζικο για το νέο μου domain www.korioi.net παρακαλώ. Πλέον δεν χρειάζεται να ανησυχώ μήπως η θεία Google μου φλασάρει μία κάρτα "ασεμνούς περιεχομένου" -ή ακόμη και να μου κατεβάσει εντελώς το ιστολόγιο- γιατί δεν με φιλοξενεί πια το Blogger. Δικτυακή αυτονομία! Εξακολουθώ όμως να χρησιμοποιώ την πλατφόρμα επεξεργασίας του Blogger αναγκαστικά, για να μην χάσω τους εκατοντάδες συνδέσμους μου.
Στο Σύνταγμα σήμερα δεν έγιναν ή τουλάχιστον δεν είδα επεισόδια, από τις 12 περίπου που έφτασα. Ο ήλιος έπαιζε συνεχώς κρυφτούλι. Έβγαινε μόνο για να δει τις πιο όμορφες στιγμές. Όπως η παρακάτω εικόνα.
"Μία πολύ όμορφη εικόνα για να γίνουμε ή μία... εκ βαθέων ανάλυση περί χυτηρίων, Corpus Christi και των σύγχρονων σταυροφόρων εναντίον του;", σκεφτόμουν πριν λίγο. Κινδυνεύοντας να πνιγώ και να πνίξω και εσάς από το πολύ βάθος προτίμησα το πρώτο. Που κατά κάποιον τρόπο όπως βλέπετε "απαντά" και στο δεύτερο. Το δεύτερο θα το καλύψω με επερχόμενο άρθρο περί λογοκρισίας στην τέχνη - προσβολής της θρησκείας, όταν αισθάνομαι πιο φιλόπληκτρος.
Για την ώρα απολαύστε μία δημιουργία του Ιταλού κομίσταMilo Manara, από αυτές που οι ορκισμένοι χριστιανοφρουροί θεωρούν βλάσφημες, πρόστυχες, ανίερες, έργο δαιμόνων, των σιωνεβραιομασώνων που θέλουν απλώς να χτυπήσουν την ορθοδοξία κτλ κτλ Αυτό είναι ένα από τα πιο softcore καρεδάκια του. Τα πιο προκλητικά δεν μπορώ να τα ανεβάσω ακόμη, γιατί η μαμά Google θα μου φλασάρει μία κάρτα ασεμνούς περιεχομένου ΝΑ, με το συμπάθιο. Μόλις μεταφέρω τους Κοριούς στο δικό τους domain (korioi.com) θα πάψω να αυτολογοκρίνομαι, και πάλι εντός ορίων βέβαια.
Μένοντας στις αποχρώσεις του γαλάζιου, σήμερα το μενού έχει μία υπέροχη geisha. Απ'όσο μπορώ να διακρίνω το μόνο που προστέθηκε μετά, μέσω υπολογιστή, είναι η πεταλούδα. Όλα τα άλλα πέρασαν μέσα από τον φακό του/της φωτογράφου. Αλλά η πεταλούδα είναι ο καταλύτης εδώ. Η φωτογραφία λέγεται Sky Spinner, ο/η φωτογράφος Tiskun και κλικάροντάς την πάτε στην πηγή της στο deviantART για να δείτε και άλλες πολύ όμορφες φωτογραφίες του/της Tiskun.
Το cosplay είναι μία σύνθετη λέξη, από τα costume και play. Αφορά κάποιους που αρέσκονται να ντύνονται, μακιγιάρονται και hairstylίζονται όπως ο αγαπημένος τους χαρακτήρας από comics, manga, anime, ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές. Η παρακάτω γαλαζομαλλούσα κορασίδα με την υπέροχη φονική Katana ένα κλικ πριν σας καρατομήσει λέγεται Keishi. Όχι το αγνώστων λοιπών στοιχείων μοντέλο, ο χαρακτήρας που υποδύεται. Την επέλεξα λόγω που μου αρέσουν τα γαλάζια μαλλιά (παιδικό απωθημένο με την Στρουμφίτα ίσως), όπως και τα ιαπωνικά σπαθιά και η κουλτούρα της Ιαπωνίας ευρύτερα. Για περισσότερες πληροφορίες για την φωτογράφο και άλλες παρόμοιες εικόνες ένα κλικ πάνω στην Keishi σας οδηγεί στην πηγή της στο deviantART, όπου μόλις άφησα και ένα καραslurpistικo σχόλιο.
Δεν είναι τρέχουσα, πρόκειται για την πορεία 450 χλμ των ανθρακωρύχων που κατέληξε στην Μαδρίτη, τον Ιούλη. Συγκεκριμένα μερικά μόλις λεπτά από την κεντρική πλατεία Puerta del Sol (Η Πύλη του Ήλιου), το Μαδριλένικο Σύνταγμα τρόπον τινά. Ανεπίκαιρη μεν, μου γυάλισε και θέλησα να την μοιραστώ μαζί σας δε. Η πηγή μου είναι η ισπανική εφημερίδα El Pais, της οποίας αν ακολουθήσετε τον σύνδεσμο μπορείτε να θαυμάσετε άλλες 20 αντίστοιχες φωτογραφίες από εκείνη την ημέρα.
H Puerta del Sol σε μία αμέριμνη, ψιλοευήλια μέρα :
Είμαι techno-geek, οπότε υπό άλλες συνθήκες θα θεωρούσα ενδιαφέρουσα την επερχόμενη κυκλοφορία του iPhone 5, παρόλο που δεν ακουμπάω οτιδήποτε έχει σχέση με Apple ούτε με πυροσβεστικό γάντι (για λόγους που δεν είναι του παρόντος, δεν θέλετε να αρχίσω να φλυαρώ πάλι όπως στο προηγούμενο λογύδριο). Αλλά όταν υφίστανται οι αντιθέσεις ανάμεσα στην παραπάνω εικόνα που προκαλεί συλλογική ντροπή με την παρακάτω ασφαλώς η κυκλοφορία του iPhone 5 με αφήνει παγερά αδιάφορο. Βρίσκω εκπληκτικό το ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν και στην χώρα μας χιλιάδες άνθρωποι που μετρούν όχι τις μέρες αλλά τις ώρες ως τις 5 Οκτώβρη. Η κυκλοφορία αυτή δεν μοιάζει να είναι, είναι όντως για αυτούς το σημαντικότερο γεγονός ολόκληρου του χρόνου. Μία συσκευή με ανύπαρκτο quality control, φτιαγμένη εν πολλοίς από ανειδίκευτους Κινέζους που πληρώνονται 50 δολάρια τον μήνα για εργασία 60 ώρες την βδομάδα. Η άνω και κάτω εικόνα είναι αντιπροσωπευτικές των κραυγαλέων αντιθέσεων του ξοφλημένου μας συστήματος, της απόλυτης σήψης και ξεπεσμού του.
Στην καφετέρια που έγραφα το απόγευμα ήταν μία κοπέλα σε μία παρέα που συζητούσε για το iPhone 5 που θα έπαιρνε από την πρώτη κιόλας μέρα - υποθέτω κατόπιν... διανυκτέρευσης. Έλεγε ότι το iPhone 4S (το τρέχον iPhone) που έχει δεν την καλύπτει πλέον, γιατί δεν είναι πια cool, και "..τέλος πάντων θέλω να έχω πάντα το τελευταίο μοντέλο iPhone". Kάποιος φίλος της την ρώτησε "Πόσο το μαλλί, γύρω στα 650;" Του απάντησε "Όχι ρε, 720 με 730 θα παίζει". Καλά ως εδώ. Το εξωφρενικό, αυτό που με έκανε να συγκρατήσω τον διάλογο, ήταν ότι η κοπέλα επισήμανε την υψηλότερη τιμή όχι κακομούτσουνα, αλλά με έπαινο, με περηφάνεια!! Ήταν γύρω στα 17-18, πρωτοετής φοιτήτρια το πολύ. Βδέλλα οικογενειακού εισοδήματος με μία δεύτερη αόρατη βδέλλα στο κεφάλι να ρουφά επί 24ωρης βάσεως ότι αξιόλογο έχει απομείνει από τον εγκέφαλό της.
Ω ναι, τελικά η Γερμανία δεν θα πάει στον τελικό του Euro. Οι Ιταλοί, και δη ο.. super Mario Balotelli, τους έκοψαν την καταιγιστική φόρα και τους έστειλαν να δουν τον τελικό από τα σπίτια τους. Η Γερμανία έχασε με 2-1 και τα καρδιοφύλια της Frau έγιναν επίσης από δυο ένα. Πέραν αυτών oφείλω να ομολογήσω ότι δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο, δεν μου αρέσει καθόλου.
Πέραν της ακραίας εμπορευματικοποίησης λίγοι συνειδητοποιούν ότι πρόκειται απλώς -και αυτό για όλα τα μαζικά αθλήματα και οτιδήποτε αφορά υπερθέαμα- για την εξέλιξη των αιματηρών θεαμάτων με μονομαχίες σκλάβων στις Ρωμαϊκές αρένες. Στην Αρχαία Ρώμη η μεγάλη μάζα του λαού είχε ακούσει την πείνα της ή ζούσαν σαν τα ποντίκια και τον περισσότερο πλούτο τον απομυζούσε το πλουσιότερο ποσοστό του πληθυσμού. Ίσως τότε να μην ήταν το 1% λόγω πολύ μικρότερου πληθυσμού, αλλά άντε να ήταν ένα 5, το πολύ 10%.
Οι πλούσιοι για μην έχουν κάθε μέρα και από μία μίνι επανάσταση στα χέρια τους χρειαζόντουσαν μία λύση ώστε ο όχλος τον οποίο απομυζούσαν σαν βδέλες κατόπιν 40μερης χορτοφαγίας να εκτονώνεται, να απασχολείται με κάτι που τον έκανε φαινομενικά ευτυχισμένο μετά το τέλος της δουλικής βάρδιας. Αυτό ώστε επικίνδυνες σκέψεις όπως "Θέλω να ανοίξω στα δυο το κεφάλι αυτού του αλήτη που δεν κουνάει ούτε το δαχτυλάκι του και βγάζει 100 φορές περισσότερα από εμένα" να μην περνούν από το μυαλουδάκι τους. Η μαγική λύση βρέθηκε λοιπόν στις αρένες. Δεν κόστιζε σχεδόν τίποτα, γιατί όλοι οι μονομάχοι ήταν συλληφθέντες αιχμάλωτοι πολέμου ή άλλου είδους σκλάβοι. Και οι σκλάβοι δεν πρόκειται να πάνε στην Επιθεώρηση Εργασίας αν δεν τους πληρώσεις για 20 χρόνια. Δεν έχουν δικαιώματα ή κανενός είδους ιδιοκτησία, είναι οι ίδιοι ιδιοκτησία. Αρκεί να τους ταΐζεις οριακά, ίσα ίσα για μην ψοφάνε και να μην καταρρέουν μέσα στις αρένες πριν την ώρα που πρέπει.
Σήμερα είμαστε υποτίθεται πιο πολιτισμένοι, αλλά όσο υπάρχει αυτό το δυσθεώρητο άνοιγμα της κοινωνικής ψαλίδας, τόσο δυσθεώρητο ώστε κάποιοι να βγάζουν σε μία μόλις μέρα όσα κάποιοι άλλοι βγάζουν σε δέκα χρόνια, σαφώς χρειάζεται και πάλι ο όχλος να απασχολείται με κάτι που τον φανατίζει, τον διασκεδάζει, τον εκτονώνει (γιατί το κεφαλάκι του CEO των 10 εκατ. $ το χρόνο το θέλουμε στην θέση του ε; ), του δίνει "χαρά". Και όταν αφορά παιχνίδια εθνικών ομάδων περνάμε ένα επίπεδο παραπάνω γιατί μπλέκεται και ο πατριωτισμός στην μέση. Απολαύστε λοιπόν εικόνες από τις ρωμαϊκές αρένες του 21ου αιώνα για να κλείσω και εγώ το στόμα μου - μην γράψω άλλες δέκα σελίδες και γίνω κουραστικός. Και όποιος διαφωνεί ας καταθέσει την άποψή του μετά τον χαρακτηριστικό ήχο.
Όλες οι εικόνες πλην της τελευταίας είναι από το πρακτορείο Reuters.
Οι συμπάσχοντες στον πανευρωπαϊκό χρεοπαραλογισμό Ισπανοί που αδυνατούν να πληρώσουν τις δόσεις του στεγαστικού τους δανείου, εσχάτως άρχισαν να αντιμετωπίζουν ακόμη και δυνάμεις των ΜΑΤ. Προφανώς η κυβέρνηση Ραχόι άρχισε να παίρνει πιο ζεστά τον πρωταρχικό της ρόλο, που είναι η προστασία των τραπεζών με κάθε μέσο. Θέλει να δείξει στις αγορές ότι είναι ασφαλές να επενδύσουν στην Ισπανία, στους πολίτες ότι αν δεν έχουν να ξοφλήσουν το στεγαστικό τους δάνειο οφείλουν να μαζέψουν τα μπογαλάκια τους και να την κάνουν με μερικά χαρτόκουτα ανά χείρας για την Αστεγούπολη, και στους ανήσυχους Ισπανούς καταθέτες, που βγάζουν τα χρήματά τους πιο γρήγορα από όσο ανακατεύει την τράπουλα επαγγελματίας γκρουπιέρης του Las Vegas, ότι είναι ασφαλές να τα κρατήσουν μέσα να τους τα φυλάνε.
Η Ισπανία μπήκε και αυτή στον μηχανισμό στήριξης, και οσονούπω την ακολουθεί και η Κύπρος. Η Κύπρος με την αλλοτινή ανθηρή οικονομία την περίοδο της σκληρής σαν ατσάλι κυπριακής λίρας, που για αρκετές δεκαετίες είχε κύρος αντίστοιχο του ελβετικού φράγκου. Ώσπου κάποιοι φωστήρες την έβαλαν στην €ζώνη ακριβώς όταν ξεκινούσε η παγκόσμια κρίση το 2008, με αποτέλεσμα σχεδόν να συντριβεί η οικονομία της. Απολαύστε λοιπόν εικόνες εξώσεων αλά ΜΑΤικά από την Ισπανία του σήμερα. Σύντομα και από τα ΜΑΤ της γειτονιάς σας, στα οποία καλά θα κάνετε να μην πετάτε αυγά και αλεύρια αλλά να βγείτε από το σπίτι υπάκουα, σαν σκυλάκια σαλονιού. Τις εικόνες τις αλίευσα από το Lifo.
"Φυσήξτε τον καπνό σας στο πρόσωπό της και αυτή θα σας ακολουθήσει παντού". Αρκεί βέβαια να το κάνετε με τσιγάρο Tipalet® Έχω λυθεί, δεθεί και ξαναλυθεί πολλές φορές και όμως αυτή η διαφήμιση, με αυτήν την εικόνα όλο πάθος, ανδρογόνα και οιστρογόνα, έπαιζε την δεκαετία του '70 μόλις στις ΗΠΑ. Το θηλυκό έχει υπνωτιστεί σαν ινδική κόμπρα από τον μάτσο πολλά βαρύ άντρακλα, που αντί όμως να φυσάει την φλογέρα του φυσάει τον καπνό του μες την μούρη της. Και η ίδια ασφαλώς το απολαμβάνει γιατί αυτό επιτάσσει η διαφήμιση, ίσως ακόμη και να παίρνει και τζούρες. Αναρωτιέμαι ύστερα από τέσσερις δεκαετίες (αν ακόμη υπάρχουμε) τι θα γράψουν οι ιστολόγοι του τότε ολο/νοοδικτύου για τις σημερινές διαφημίσεις. Την αλίευσα από εδώ όπου έχει αρκετές κουλές διαφημίσεις εποχής ακόμη (σταγόνες κοκαΐνηςγια τον πονόδοντο κλπ), αυτή απλώς μου γυάλισε περισσότερο.
Αλήθεια, είναι δυνατόν να αντισταθεί κανείς σε αυτή την γελοιογραφία; Φιλοξενήθηκε σε μία από τις πιο ανεξάρτητες φωνές του Ηνωμένου Βασιλείου, την Independent. Είναι προφανής και έκδηλη η λατρεία του καλλιτέχνη στην πρώην γενική γραμματέα της κομμουνιστικής νεολαίας της Ανατολικής Γερμανίας και νυν Σιδηρά Κυρία της ενωμένης Γερμανίας. Στοιχηματίζω ένα καφάσι παγωμένες Paulaner ότι το γραφείο της κοσμείται από ένα τουλάχιστον κάδρο της Θάτσερ.
Η φωτογραφία αυτή δεν είναι από τις εκλογές του Ιούνη αλλά από του Μάη. Συγκεκριμένα 4 Μαΐου. Η πηγή είναι το Google. Την επέλεξα για να δείξω ότι το πρασινομαντρί πουλάει ακόμη και σε κάποιους νέους, όχι μόνο ηλικιωμένους. Δεν σχολιάζω την κορασίδα που ποζάρει καμαρωτή γιατί θα γίνω αγενής. Τα σχόλια δικά σας.
Τον Μάη οι Έλληνες ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες με τσαμπουκά, διάθεση για να "πάρουν το αίμα τους πίσω", τροχισμένα δόντια, γαμψά νύχια και γενικώς άγριες διαθέσεις. Τα ψηφοδέλτιά τους φλέγονταν, οι κάλπες πήραν φωτιά, τα ποσοστά των κομμάτων κατακερματίστηκαν και ο γαλαζοπράσινος δικομματισμός κατέρρευσε. Η εικόνα που εμφάνιζαν ήταν αυτή :
Στις χθεσινές εκλογές, αφού ενημερωθήκαμε τις τελευταίες 40 μέρες από ημεδαπούς και αλλοδαπούς πολιτικούς, ελληνικά και ξένα ΜΜΕ, παπαγάλους και γεράκια, θεούς και δαίμονες, νεράιδες και ξωτικά, τζιν και βαμπίρ, ότι αν βγει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ τα ΑΤΜ θα στραγγίξουν από €πουλα, οι συντάξεις και οι μισθοί θα γίνουν καπνός (και οι ταμίες του ΙΚΑ θα μάθουν όλα τα ανέκδοτα για Τοτούς), θα ανοίξει η γη να μας καταπιεί, γενικώς ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα πάψει να υπάρχει, ίσως ακόμη και να μας απαγάγουν όλους UFO για να μας κάνουν τα ΕΤs μία ζουμερή κολονοσκόπηση ώστε να κόψουμε τις μαλακίες, οι ίδιοι ψηφοφόροι εμφάνισαν την παρακάτω εικόνα :
Τελικά οι μόνες κερδισμένες βλέπω να είναι, και πάλι, οι φαρμακοβιομηχανίες που παράγουν τα αντικαταθλιπτικά. Δεν κάνουν απλώς χρυσές δουλειές λόγω της κρίσης, πλατινένιες κάνουν.Ξυπνάνε οι CEOs τους κάθε πρωί και κάνουν τάματα στον Χάρε Κρίσα για να κρατήσει τουλάχιστον άλλα 5 χρόνια αυτή η ιστορία : «Ὀσο κρατήσει Χάρε μου, όσο κρατήσει! Να τους ξεζουμίσουμε όσο αντέχουν, μέχρι που να μην έχουν να φάνε. Kαι μόλις αρχίσουν να παραγριεύουν από τα χιλιάδες πτώματα των νεκρών λόγω ασιτίας στους δρόμους τότε βρίσκουμε ως δια μαγείας την λύση : "Και εγένετο ανάπτυξη!"»
Άκουγα για Bar Rafaeli, Bar Rafaeli και δεν είχε τύχει να την δω ποτέ την κορασίδα. Ξέρω ότι ο di Caprio παραδοσιακά κάνει κονέ μόνο με σούπερ ντούπερ καλλονές, αλλά λέω "Μετά την Giselle... το χάος". Τελικά δεν πρόκειται ακριβώς για χάος αλλά για ένα χάρμα φωτογένειας και αρμονίας - αποτέλεσμα όχι τόσο ίσως καλών γονιδίων όσο δικτατορικής δίαιτας, γυμναστικής, επαγγελματικών φωτισμών και μακιγιάζ (και για ότι ξεφύγει photoshop). Απολαύστε την για του λόγου το αληθές. Και αν διαφωνείτε τα σχολιάκια σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο :
Αποτελεί έμμεση διαφήμιση μιας βιοτεχνίας κουρτινών στην Θεσσαλονίκη, αλλά δεν με απασχολεί, χρειαζόταν οπωσδήποτε να την μεταφέρω εδώ. Υποψιάζομαι ότι αυτοί που δημιούργησαν αυτή την εικόνα εμπνεύστηκαν εν μέρει από την εξαιρετική, απίστευτη ταινία κινουμένων σχεδίων Tangledτης Disney. Μια ταινία με ένα αστρονομικό, δυσχώνευτο budget της τάξης των 260.000.000$(!!), που όμως κατάφερε ως τις 2 Ιουνίου 2011 να αποφέρει τα υπερδιπλάσια, όπως διαβάζω στο IMDB. Έχει βγει και sequel, το Tangled Ever After, που ακόμη δεν έχω δει. Την εικόνα την τσίμπησα από εδώ. Απολαύστε την.
Οι στατιστικές μελέτες συχνά αποδεικνύονται πιο αποτελεσματικές να μας στείλουν κάτω από κλινοσκεπάσματα και από μία διπλή δόση υπνοστεντόν. Αυτό όμως το τεστ κρατάει μόλις 2-3 σεκόντια, δεν είναι καθόλου βαρετό και συνάμα είναι αρκετά διασκεδαστικό και διαφωτιστικό, για τους άντρες και ουχί μόνο. Λαμβάνεται σε μία δόση, ενδείκνυται και για τα δυο φύλα, για κάθε ηλικία, και έχει μηδαμινές παρενέργειες και αλληλεπιδράσεις. Η πρωτογενής πηγή της εικόνας αγνοείται κάπου μέσα στο δικτυακό χάος, πάντως εγώ την αλίευσα από εδώ.
E όχι και 100% ε; Πάντως εγώ δεν τον πρόσεξα, τα μάτια μου πήγαν πρώτα στο μπάρμπεκιου της δεσποινίδος και μετά διάβασα την περιγραφή. Παρακαλώ θέλω ειλικρινείς απαντήσεις και από τα δυο φύλα ώστε να εξακριβώσω του λόγου το αληθές και παράλληλα να κάνω μία σύγκριση της παρατηρησιακής ικανότητας (επί του συγκεκριμένου θέματος) αρρένων vs θηλέων. Σε περίπτωση που κάποιος/α δεν ξέρει καθόλου αγγλικά η επιγραφή λέει αυτό : "Στατιστικά : 100% των ανδρών δεν πρόσεξαν ότι ο Κινγκ Κονγκ είναι μέσα στην εικόνα". Δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, η μόνη νικήτρια που θα αναδειχτεί είναι η περιέργεια μου. Σας ευχαριστώ.
Ας μου συγχωρεθεί η παρούσα ανάρτηση, που μπορεί να θεωρηθεί... "πτώση του επιπέδου". Δεν σκοπεύω να το κάνω τσοντοblog, αν θέλω τσοντοblog ή lifestylοblog στήνω άλλο (μπορεί και να έχω ήδη, χιχι). Απλώς θα ήθελα να εξακριβώσω κατ'αρχήν πόση "πείνα" υπάρχει (για ομορφιά, σεξ, ηδονή κ.ο.κ.) και παράλληλα να επισημάνω πόσο έντεχνα απατηλή είναι η εικόνα που έχουμε για την "ιδανική ομορφιά". Επέλεξα την Adriana Lima γιατί είναι μία γυναίκα που ένα πολύ σεβαστό ποσοστό αρρένων (αλλά και θηλέων) δίποδων, ακόμη και κάποια... τετράποδα υποθέτω, "θα έδιναν τα πάντα" για μία νύχτα -ή μέρα- μαζί της.
Οι άντρες την ποθούν και οι γυναίκες την ζηλεύουν για την "εκθαμβωτική ομορφιά" της, ακόμη και γυναίκες που είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο όμορφες από αυτήν. Ναι, πολλές, πάρα πολλές "γυναίκες της διπλανής πόρτας" είναι πιο όμορφες ή εξίσου όμορφες με την "εξωτική καλλονή". Δεν με πιστεύετε; Πριν πέσουν πάνω της οι άριστοι φωτισμοί, οι πινελιές και οι πούδρες του επαγγελματικού μακιγιάζ, το περίτεχνο hairstyling και βεβαίως οι απαραίτητες "διορθώσεις" στο Photoshop, η Adriana Lima είναι το απλό κορίτσι της τελευταίας εικόνας. Που εξακολουθεί να έχει ένα επιπλέον bonus ομορφιάς λόγω της (υπερ)ενισχυμένης της "αυτοπεποίθησης", για να το θέσω ευγενικά. Θαυμάστε λοιπόν την εξωτική καλλονή... μετά και πριν :
Αλίευσα από το Google+ αυτό το πολύ νόστιμο gifάκι, με τίτλο "Digital artists gone wild". Πρόκειται για μία διαδοχή ψηφιακά επεξεργασμένων εικόνων που δίνουν φτερά στην φαντασία να πετάξει. Ή να κολυμπήσει. Ή να κάνει κουπί. Ή... Απολαύστε το και αποδράστε από την ζοφερή πραγματικότητα των μνημονίων και της τρόικας. Για λίγο έστω.
Ακόμη μία γελοιογραφία του Πέτρου Τσιολάκη, από αυτές που δεν προκαλούν ακριβώς γέλιο. Άραγε το μέλλον του τύπου, και ευρύτερα του γραπτού λόγου, βρίσκεται στα... σπήλαια ή στο δίκτυο;
