Οι Anonymous είναι μία σχετικά καινούρια "μόδα" που τράβηξαν μόλις πριν μερικές μέρες την προσοχή μας όταν κατέβασαν τα βρακιά του υπουργείου Δικαιοσύνης.
Eλπίζω να προλάβω να ζήσω την εποχή που οι ιστορικοί θα γράψουν κάτι σαν και αυτό :
"Μάθημα πολιτικής ιστορίας Νο 37 : «Ο μεσαίωνας της ελληνικής πολιτικής κατά την λήξη της μονεταριστικής περιόδου»
Η παραδοσιακή τακτική "δημιουργικής καταστροφής" εκμετάλλευση--» χρεοκοπία--» πόλεμος--» εμφύλιος--» ξαναμοίρασμα της πίτας και φτου και απ'την αρχή δεν έχει άλλα περιθώρια επανάληψης. Εν μέρει ευθύνονται και τα πυρηνικά για αυτό.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ακόμη δεν είναι ούτε καν συνομοσπονδία όπως είναι, στο περίπου, η Ελβετία. Αλλά υποθέτω ότι οι Γερμανοί ήδη οραματίζονται να την κάνουν ομοσπονδία.
Η Χρυσή Αυγή είναι ένα κόμμα που απαρτίζεται από καιροσκόπους.Η καιροσκοπία τους έχει πολλά σκέλη αλλά το πιο απολαυστικό, μακράν, είναι αυτό που αφορά θεολογικά ζητήματα. Εδώ πλέον μιλάμε για πραγματικό τραγέλαφο. Τα μέλη της Χρυσής Αυγής δηλώνουν Έλληνες πατριώτες, έτσι; Τα σύμβολά τους περιλαμβάνουν αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά σύμβολα (κοπιάρουν τους Ναζί, απλά).
Μιλάμε λοιπόν για προ Χριστού περίοδο,προτού ο Χριστούλης συλληφθεί, γεννηθεί και αναδυθεί εις τους ουρανούς. Ως αποτέλεσμα οι περισσότεροι, αυτοί του "σκληρού πυρήνα" έστω, δηλώνουν 12θεϊστές. Αλλά όταν πρόκειται να αντλήσουν συμπάθειες από τους χριστιανούς μεταμορφώνονται. Όταν αντιλαμβάνονται ότι έχουν να κάνουν με χριστιανούς αυτομάτως ξεχνάνε και τον Δία και τον Μέγα Αλέξανδρο και βάζουν μπρος το "Xριστιανοφρουρός mode". Υποθέτω ότι οι περισσότεροι από τις συνεχείς εναλλαγές θα έχουν πάθει κρίση θεολογικής ταυτότητας. Το ίδιο ακριβώς που έκανε σε μικρότερο βαθμό ο ΛΑ.Ο.Σ. Που ήθελε να τσιμπήσει ψήφους και από τους χριστιανούς και από τουs αρχαιολάτρες μη Χριστιανούς. Δυο απολύτως ασύμβατες θρησκείες με απολύτως διαφορετικές, αλληλοαναιρούμενες δοξασίες.
Τα παραπάνω τα έγραψα με αφορμή το ότι αυτή την στιγμή ανάμεσα στα μέλη θρησκευτικών οργανώσεων που διαμαρτύρονται για την παράσταση Corpus Christi, στην Ιερά Οδό, υπάρχουν και μέλη της Χ.Α. Δεν έχουν κανένα απολύτως λόγο να διαμαρτυρηθούν για την υποτιθέμενη βλασφημία πέραν από το να πουν οι πιστοί Χριστιανοί "Είδες; Ακόμη και εδώ έτρεξαν. Μπράβο στα παιδιά, μπράβο!"
Εξώφθαλμα καιροσκοπικές κινήσεις, κατά την παράδοση των μεντόρων τους Γερμανών την περίοδο του μεσοπολέμου, όταν γέμιζαν, αργά αλλά σταθερά, την εκλογική τους λίμνη για να ανελιχθούν στην εξουσία. Και οι στούρνοι Τ-Σ-Ι-Μ-Π-Α-Ν-Ε με αυτό! Είναι πραγματικά ασύλληπτο, αδιανόητο. Διαβάστε λίγη ιστορία πουλάκια μου, σας θερμοπαρακαλώ. Δεν σας συμπαθούν, δεν είναι ανθρωπιστές, ούτε καλοί Χριστιανοί, δεν είναι καν Χριστιανοί. Τις ψήφους σας θέλουν. Και μόνο.
Αναφορικά με τα περί βλασφημίας και προσβολής της πίστης του Corpus Christi -και ουχί μόνο-δανείζομαι ένα σχολιάκιτου χρήστη του fb Αόρατη Μελάνη ,από σχετική συζήτηση πάνω στο θέμα στο tvxs.gr που με κάλυψε πολύ καλά. Η Αόρατη Μελάνη το έγραψε απαντώντας σε έναν άλλο χρήστη του fb, τον Spyros Theodoratos, που απαιτούσε να παρέμβει ο εισαγγελέας και να κατεβάσει την παράσταση. (Μπορείτε να διαβάσετε όλη την συζήτηση εδώ ) :
«Τι ακριβώς σημαίνει ότι διασαλεύεται η "θρησκευτική" ειρήνη; Η παράσταση δεν διασαλεύει τίποτα, οι υπερευαίσθητοι φανατικοί (που ούτε καν την έχουν δει και ούτε καν ξέρουν αν είναι βλάσφημη, απλώς πιστεύουν αυτό που κάποιος τους είπε) είναι αυτοί που διασαλεύουν την ειρήνη (όχι την "θρησκευτική", η ειρήνη δεν έχει ταμπέλες, είναι μία για όλους μας).
Ο νόμος στην Ελλάδα είναι όπως τον λες, αλλά πρώτον πολλοί από εμάς διεκδικούμε να αλλάξει, και δεύτερον η παράσταση δεν τον παραβαίνει, όπως διαπίστωσε ήδη ο εισαγγελέας. Όσο για μπλουζάκαι με Δία, Βούδα, Μωάμεθ και άθεους, πολύ καλή σκέψη, κάνε τα! Το λέω απολύτως καλόπιστα και διόλου ειρωνικά: για μένα, αυτό είναι το νόημα της ελευθερίας του λόγου. Εγώ σατιρίζω τα πσιτεύω σου, εσύ σατιρίζεις τα δικά μου, και όλοι μπορούν να μας ακούσουν και να κρίνουν τα λεγόμενά μας. Έτσι γίνεται κοινωνική κριτική και δημόσιος διάλογος, όχι φιμώνοντας ο ένας τον λόγο του άλλου.
Και ναι, ζητάμε ελευθερία λόγου στο βαθμό που αυτό δεν προκαλεί βλάβη - και η κριτική ενός δόγματος δεν προκαλεί βλάβη σε κανέναν, ούτε καν στους οπαδούς του δόγματος, οι οποίοι πρέπει επιτέλους να μάθουν να δέχονται κριτική και να μην απαιτούν de facto αποδοχή των πεποιθήσεών τους από όλους τους άλλους.»
Να lifestylίσω λιγάκι; Σιχαίνομαι οτιδήποτε αφορά lifestyle, κουτσομπολιά για επώνυμους, και γενικώς papar(azz)ονέα. Για αυτό δεν έχω ορίσει καν θεματική καρτέλα για lifestyle. Ξέρω όμως ότι αρκετοί για κάποιον δυσεξήγητο λόγο την καταβρίσκετε με αυτά, οπότε ας μεταφέρω με τον τρόπο μου κάτι που αλίευσα για τον Λάμπη.
Το διεθνούς αξιοπιστίας και κύρους περιοδικό Ciao ανέφερε στο χθεσινό του τεύχος μία συγκλονιστική είδηση. Τις τελευταίες μέρες όπως διάβασα στο fimes.gr κυκλοφορούσε μία έντονη φήμη για κάποιο τραγικό νέο πανεθνικής σοβαρότητας. Για έναν Έλληνα τραγουδιστή που -καθίστε πρώτα...- νοσηλεύθηκε σε ψυχιατρική κλινική! Αυτό κελαηδούσε από στόμα σε στόμα για καμία βδομάδα και οι ιθαγενείς κύκλοι του lifestyle είχαν αρχίσει να τρώγονται από "ανησυχία" (ευγενική λέξη για την περιέργεια). Ευτυχώς που το στιβαρό θεμέλιο της έγκυρης δημοσιογραφίας Ciao έλυσε τελικά πρώτο το μυστήριο και αποκάλυψε ότι ο νοσηλευόμενος δεν είναι άλλος από τον τραγουδιστή Λάμπη Λιβιεράτο.
Νοσηλεύθηκε στην ψυχιατρική κλινική του νοσοκομείου Σωτηρία για "μία εφιαλτική βδομάδα" και τώρα "προσπαθεί να συνέλθει και να ξαναβρεί τον εαυτό του", όπως μπορείτε και εσείς να διαβάσετε στο εξώφυλλο του Ciao. Ο λόγος της νοσηλείας του σύμφωνα με το περιοδικό ήταν η αυτοκτονία του αδερφού του, που πήδηξε από μία ταράτσα (δεν αναφέρεται ο λόγος). Πήρε ήδη εξιτήριο και τέλος καλό όλα καλά. Κατανοώ ότι οι φανς του Λάμπη θα κλαίτε με μαύρο δάκρυ για την περιπέτεια του, οπότε αν έχω κάποιο νεότερο νέο θα σας το μεταφέρω. Περαστικά Λάμπη και συλλυπητήρια για τον αδερφό σου.
Με έπιασε όρεξη για μετάφραση, οπότε ξεφυλλίζοντας το δίκτυο για νέο φρέσκο περιεχόμενο έπεσα πάνω σε ένα άρθρο του BBC για τις αφεντιές μας. Άρθρο γραμμένο από Έλληνα δημοσιογράφο κάτοικο Θεσσαλονίκης, τον Γιώργο Χρηστίδη. Πρόσθεσα μόνο τρία δικά μου σχόλια, σε παρενθέσεις και μαρκαρισμένα με "σ.μ", όπως πάντα. Το πρωτότυπο άρθρο (συν επιπλέον πληροφορίες για τον κο Χρηστίδη) είναι εδώ.
Καθώς οι ουρές των άνεργων Ελλήνων πληθαίνουν, όλο και περισσότεροι νέοι μεταναστεύουν στο εξωτερικό. Αυτή η μαζική φυγή είναι ιδιαίτερα επώδυνη για τον Έλληνα δημοσιογράφο Γιώργο Χρηστίδη.
Οι έξοδοι με φίλους γίνονται όλο και πιο δύσκολοι για μένα. Οι φίλοι μου δραπετεύουν από την Ελλάδα ένας προς έναν, και την επόμενη φορά είναι πιο πιθανό να βρεθούμε για μία μπύρα στο Trafalgar's Square του Λονδίνου παρά στην πλατεία Αριστοτέλους στην Θεσσαλονίκη.
Τις τελευταίες δυο βδομάδες είδα δυο από τους καλύτερους φίλους μου να γίνονται μόνιμοι κάτοικοι Λονδίνου, αφήνοντας πίσω συντρόφους και παιδιά για να δουλέψουν στην Βρετανική πρωτεύουσα, και να δραπετεύουν από την "εργασιακή γη του πουθενά", αυτό στο οποίο έχει μετατραπεί η Ελλάδα λόγω της κρίσης.
Πρόσφατα επίσης αποχαιρέτησα τον αδερφό μου, που επέστρεψε στην Σαουδική Αραβία όπου άρχισε και πάλι να εργάζεται ως μηχανικός. Αυτή η τάση δεν περιορίζεται στους εργαζόμενους στα 30 ή στα 40 και κάτι, αλλά επεκτείνεται και σε νεότερες ηλικίες.
Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, περισσότεροι από 7 στους 10 νέους Έλληνες ηλικίας 18 ως 24 πιστεύουν ότι η μετανάστευση είναι η ιδανική -αν όχι η μόνη- διέξοδος από την κρίση. 2 στους 10 έχουν ήδη υποβάλει αίτηση για διάφορες εργασίες και για θέσεις σε πανεπιστήμια στο εξωτερικό.
Για πολλούς Έλληνες απόφοιτους Λυκείου οι οποίοι αυτή την περίοδο δίνουν Γενικές Εξετάσεις για μία είσοδο στο πανεπιστήμιο, οι σπουδές στην Ελλάδα δεν είναι επιλογή αλλά κατάσταση που επιβάλλεται από την έλλειψη οικονομικών πόρων των οικογενειών τους να χρηματοδοτήσουν μια πανεπιστημιακή εκπαίδευση στο εξωτερικό.
Οι οικογένειες που μπορούν να σηκώσουν το κόστος ούτε που το σκέφτονται - κρύβουν τα δάκρυα και την απογοήτευσή τους όσο καλύτερα μπορούν, λένε αντίο στα παιδιά τους, και τους εύχονται να πάνε στο εξωτερικό και να μείνουν εκεί για τα καλά.
Ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει; Όχι μόνο οι προοπτικές απασχόλησης στην Ελλάδα είναι χλωμές, αλλά η Ελληνική εκπαίδευση καθ' αυτή έχει δεχτεί ένα πολύ βαρύ χτύπημα από την κρίση.
Ο τελευταίος ακαδημαϊκός χρόνος χαρακτηρίστηκε από μεγάλη αναστάτωση στα πανεπιστήμια, που προκλήθηκε από περικοπές προϋπολογισμών και έναν αντιφατικό νόμο που εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο αλλά παραμένει ανεφάρμοστος. Σύμφωνα με το νόμο αυτό μπορούν να διαλυθούν κάποιες σχολές και να οριστούν κανόνες για αξιολόγηση των καθηγητών.
Αμέτρητες ώρες χάθηκαν λόγω πανεπιστημιακών καταλήψεων και διαδηλώσεων, ενώ άλλες περικοπές στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση είχαν ως αποτέλεσμα οι μαθητές να μην έχουν έγκαιρα τα βιβλία τους στην αρχή της χρονιάς (σ.μ. λίγα, πολύ λίγα λες σύντροφε), και να χρειάζεται να χρησιμοποιούν φωτοτυπίες.
Πως άλλαξαν τα πράγματα! Για τους περισσότερους της γενιάς μου, που αποφοίτησαν από πανεπιστήμιο την δεκαετία του '90 και στις αρχές του '00, οι σπουδές στο εξωτερικό ήταν απλώς ένα βήμα για να βρουν μία καλύτερη δουλειά στην πατρίδα τους.
Το 1999, όταν ένας Έλληνας συμφοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου ανακοίνωσε την απόφασή του να παραμείνει για εργασία στην Σκωτία, προκάλεσε μία αλυσιδωτή αντίδραση αποδοκιμασίας και δυσπιστίας - θα μπουχτίσεις τον καιρό και θα επιστρέψεις του χρόνου, πολλοί από εμάς προβλέψαμε. Η Ελλάδα ήταν τότε μία χώρα γεμάτη ευκαιρίες, και οι νέοι έκαναν μεγάλα σχέδια για να ακολουθήσουν προσοδοφόρες καριέρες (σ.μ. δεν μας λες που αλλά καταλάβαμε) με το που επέστρεφαν.
Που να ξέραμε ότι μία δεκαετία αργότερα η Ελλάδα θα θεωρούνταν μια οικονομική χωματερή για φιλόδοξους νέους φοιτητές και τελειόφοιτους, οι οποίοι τώρα υποφέρουν από δείκτες ανεργίας άνω του 50%; Η κινητικότητα εργαζόμενων και φοιτητών είναι βέβαια ένα από τα ορόσημα και τα σημαντικότερα επιτεύγματα της Ευρωπαϊκής ενοποίησης (σ.μ. Γιώργο με συγχωρείς αλλά αν ακόμη το πιστεύεις πραγματικά αυτό είσαι ΕΠΕ - και όχι, δεν εννοώ τον τύπο εταιρείας). Αλλά τώρα εξελίσσεται σε μία μεσοπρόθεσμη θανατική καταδίκη της γηράσκουσας Ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας.
Σε μία περίοδο που χαρακτηρίζεται από εντεινόμενο παγκόσμιο ανταγωνισμό για ταλαντούχους, καινοτόμους και υψηλής ειδίκευσης εργάτες, η διαρροή εγκεφάλων που πλήττει την Ελλάδα σημαίνει ότι η χώρα χάνει την καλύτερη ελπίδα της για ανάκαμψη. Το να βλέπουμε λοιπόν την χώρα μας ως αδιέξοδο, μια φυλακή, είναι μία ακόμη πιο αποθαρρυντική και καταδικασμένη προοπτική από το να χρεοκοπήσουμε ή να βγούμε από το Ευρώ.
Πέρα από το χάος που σπέρνει στην κοινωνική μου ζωή.
(σ.μ. Η πρώτη σύνθετη φωτό είναι από το πρωτότυπο άρθρο του BBC, και απεικονίζει όπως ίσως καταλάβατε τις πλατείες Αριστοτέλους και Trafalgar. Τη δεύτερη με την Ελλάδα που διαλύεται προς τα βορειοδυτικά(...) την αλίευσα από το facebook)
Από τότε που η Ελλάδα πήρε την κάτω βόλτα, ακούσαμε πολλά για όλα τα κακά των Ελλήνων. Κάποιες κατηγορίες είναι αληθινές, κάποιες λάθος - αλλά όλες χάνουν το νόημα. Ναι, υπάρχουν μεγάλες αποτυχίες στην ελληνική οικονομία, την πολιτική και χωρίς αμφιβολία την κοινωνία. Αλλά οι αποτυχίες δεν είναι αυτές που προκάλεσαν την κρίση που ταλανίζει την Ελλάδα και απειλεί να διαχυθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Όχι, οι ρίζες αυτής της καταστροφής εντοπίζονται πιο βόρεια, στις Βρυξέλλες, στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο, όπου οι αξιωματούχοι δημιούργησαν ένα βαθιά - ίσως μοιραία - ελαττωματικό νομισματικό σύστημα, έπειτα περιέπλεξαν αυτά τα προβλήματα αντικαθιστώντας την ανάλυση με την ηθικολογία. Και η λύση στην κρίση, αν υπάρχει, θα πρέπει να έρθει από τους ίδιους.
Ως προς τις ελληνικές αποτυχίες: η Ελλάδα πράγματι έχει μεγάλη διαφθορά και φοροδιαφυγή και η ελληνική κυβέρνηση έχει τη συνήθεια να ζει πέραν των δυνατοτήτων της. Πέρα από αυτό, η ελληνική παραγωγικότητα είναι χαμηλή σε σχέση με τα ευρωπαϊκά πρότυπα - περίπου 25% χαμηλότερη του μέσου όρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Από την άλλη, πολλά πράγματα που ακούμε για τους Έλληνες δεν είναι αλήθεια. Οι 'Ελληνες δεν είναι τεμπέληδες - αντίθετα, εργάζονται περισσότερες ώρες από οποιονδήποτε άλλον στην Ευρώπη και πολλές περισσότερες ώρες από τους Γερμανούς συγκεκριμένα. Η Ελλάδα επίσης δεν διαθέτει ένα ανεξέλεγκτο κράτος πρόνοιας όπως υποστηρίζουν οι συντηρητικοί: το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών ως προς το ΑΕΠ είναι σημαντικά χαμηλότερο στην Ελλάδα από ό, τι, για παράδειγμα, στη Σουηδία ή τη Γερμανία, δύο χώρες που τα έχουν καταφέρει καλά στην κρίση.
Πώς λοιπόν η Ελλάδα βρέθηκε τόσο μπλεγμένη; Εξαιτίας του ευρώ. Πριν από 15 χρόνια η Ελλάδα δεν ήταν κανένας παράδεισος, αλλά δεν βρισκόταν και σε κρίση. Η ανεργία ήταν υψηλή, αλλά όχι καταστροφική και το κράτος λίγο ή πολύ κατάφερνε να βγαίνει στις αγορές, κερδίζοντας αρκετά από τις εξαγωγές, τον τουρισμό, τη ναυτιλία και άλλες πηγές εισοδήματος που πλήρωναν τις εισαγωγές της.
Έπειτα η Ελλάδα εισήλθε στο ευρώ και συνέβη κάτι φοβερό: ο κόσμος άρχισε να πιστεύει ότι ήταν ένα ασφαλές μέρος για επενδύσεις. Ξένα χρήματα συνέρρεαν στην Ελλάδα, η οικονομία άνθισε, ο πληθωρισμός κάλπασε και η Ελλάδα γινόταν διαρκώς λιγότερο ανταγωνιστική. Οι Έλληνες φυσικά σπατάλησαν πολλά αν όχι τα περισσότερα από τα χρήματα αυτά, αλλά το ίδιο έκανε οποιοσδήποτε βρέθηκε στη φούσκα του ευρώ.
Αλλά μετά η φούσκα έσκασε και τα δομικά προβλήματα του συστήματος του ευρώ έγιναν εμφανή. Έχετε αναρωτηθεί γιατί η περιοχή του δολαρίου - γνωστή ως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής - λίγο - πολύ λειτουργεί χωρίς το είδος της σφοδρής κρίσης που τώρα πλήττει την Ευρώπη; Η απάντηση είναι ότι έχουμε μία ισχυρή κεντρική κυβέρνηση και οι ενέργειες αυτής της κυβέρνησης προσφέρουν πραγματικές διασώσεις στις πολιτείες που έχουν ανάγκη.
Έτσι λοιπόν η Ελλάδα, αν και όχι αναμάρτητη, έχει βρει τον μπελά της εξαιτίας της αλαζονείας των ευρωπαίων αξιωματούχων, κυρίως από πλουσιότερες χώρες, οι οποίοι έπεισαν τους εαυτούς τους ότι θα μπορούσαν να κάνουν ένα κοινό νόμισμα να λειτουργήσει χωρίς κοινή κυβέρνηση.
Και αυτοί οι ίδιοι αξιωματούχοι έκαναν την κατάσταση ακόμη χειρότερη επιμένοντας ότι τα προβλήματα του νομίσματος προκλήθηκαν από την ανεύθυνη συμπεριφορά των Νοτιοευρωπαίων και ότι όλα θα διορθώνονταν αν οι άνθρωποι προθυμοποιούνταν να υποφέρουν περισσότερο.
Και έτσι ερχόμαστε στις εκλογές της Κυριακής στην Ελλάδα, που κατέληξαν να μην διευθετούν τίποτε. Ο κυβερνητικός συνασπισμός κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία, αν και αυτό δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο. Αλλά οι Έλληνες δεν μπορούν να επιλύσουν την κρίση ούτως ή άλλως.
Ο μόνος τρόπος που το ευρώ ίσως μπορούσε να σωθεί - ίσως - θα ήταν αν οι Γερμανοί και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συνειδητοποιούσαν ότι είναι οι ίδιοι που πρέπει να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, με το να ξοδέψουν περισσότερα και ναι, με το να δεχθούν υψηλότερο πληθωρισμό. Αν όχι, η Ελλάδα θα μείνει στην Ιστορία ως το θύμα της ύβρεως των άλλων.
Η χρεοκοπία μιας κοινωνίας ξεκινάει από την παιδεία. Σημερινά χρεοκοπημένα πανεπιστημία = αυριανοί χρεοκοπημένοι και παραιτημένοι πολίτες. Παρακαλώ τους ορκισμένους πρασινογαλοζοφρουρούς να φορέσουν τις ματοφθαλμασπίδες τους. Ίσως η παρακάτω είδηση επηρεάσει την "Ότι και να μου λέτε εσείς εγώ ΠΑΣΟΚ - ΝουΔου, ντουγρού!" μενταλιτέ τους και μετά με κατηγορούν για πρόκληση πολιτικού τραύματος. Αναμεταδίδω από το Βήμα.
Στο «κόκκινο» βρίσκεται η λειτουργία των πανεπιστημίων, ενώ σε έξι από
αυτά οι λογαριασμοί τους στην Τράπεζα της Ελλάδος είναι μηδενικοί...
Κατ' επέκταση τα πανεπιστήμια αυτά θα αντιμετωπίσουν τους επόμενους
μήνες σοβαρότατο πρόβλημα λειτουργίας, ενώ είναι πιθανόν να οδηγηθούν
ακόμη και σε αναστολή της λειτουργίας τους.
Αυτά δήλωσε σήμερα ο πρόεδρος της Συνόδου πρυτάνεων ΑΕΙ, πρύτανης του πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Τρ. Αλμπάνης,
μεταφέροντας τις διαπιστώσεις της έκτακτης συνάντησης που είχαν σήμερα,
Τρίτη οι διοικήσεις των ΑΕΙ για το θέμα των οικονομικών τους.
Όπως είναι γνωστό, μετά την μετατροπή των αποθεματικών των
πανεπιστημίων από την Τράπεζα της Ελλάδας σε ομόλογα του ελληνικού
δημοσίου και την διαδικασία του PSI, εκατομμύρια ευρώ εξαερώθηκαν από
τους λογαριασμούς τους. Όπως εξήγησε ο κ. Αλμπάνης από τα 120
εκατομμύρια ευρώ, που είχαν σε καταθέσεις για τις λειτουργικές τους
ανάγκες 17 πανεπιστήμια της χώρας στην Τράπεζα της Ελλάδος, έχουν μείνει
σήμερα 33 εκατομμύρια ευρώ.
Η Σύνοδος θα συστήσει νομική επιτροπή για να διεκδικήσει τα χρήματα
που χάθηκαν, αλλά όπως είπε ο κ. Αλμπάνης, σε αυτή τη φάση διεκδικεί
την αποσύνδεση των οικονομικών των πανεπιστημίων από την εκλογή των
Συμβουλίων Διοίκησης, που επιτάσσει ο νέος Νόμος Πλαίσιο και την έγκριση
των προϋπολογισμών τους για το 2012 (αυτό δεν έχει γίνει ως σήμερα
γιατί ο νόμος ορίζει ότι πρέπει να τους υποβάλουν στο υπουργείο Παιδείας
τα νέα Συμβούλια Διοίκησης).
«Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι τα χρήματα που χάθηκαν ήταν από τις
καταθέσεις των ΑΕΙ και από τη τελευταία επιχορήγηση τους που έγινε για
την κάλυψη των λειτουργικών τους αναγκών» είπε ο κ. Αλμπάνης. «Το
πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι τεράστιο. Πολλά πανεπιστήμια σύντομα
δεν θα μπορούν καν να λειτουργήσουν, οπότε και επιφυλλασόμαστε για κάθε
ενέργεια μας» πρόσθεσε.
Σε ερώτηση εάν θα κλείσουν τα πανεπιστήμια σε ένδειξη διαμαρτυρίας,
όπως αποφάσισαν τα ΤΕΙ για τη Πέμπτη και την Παρασκευή, ο κ. Αλμπάνης
απάντησε ότι «η Σύνοδος εκτιμάει ότι τα πανεπιστήμια δεν πρέπει να κλείσουν, αλλά πρέπει να κρατηθούν όρθια». «Βέβαια με την πολιτική αυτή οδηγούμαστε εκ των πραγμάτων σε κλείσιμο», πρόσθεσε. «Εάν φτάσουμε τελικά στο όριο της λειτουργίας μας δεν θα έχει κανένα νόημα να παραμένουμε στις θέσεις μας».
Οι πρυτάνεις των ΑΕΙ έχουν αυτή την ώρα συνάντηση με τον υπουργό Παιδείας κ. Γ. Μπαμπινιώτη για τα θέματα που αφορούν τη λειτουργία τους.
Το αμερικάνικο Business Week κράζει την αγαπημένη των ευρωπαίων ηγετών διορισμένη κυβέρνηση της χώρας μας για την ευρηματική ιδέα του Υπ. Προστασίας των Επισήμων στις Παρελάσεις -αυτού που υπέγραφε χωρίς να διαβάσει τι υπογράφει ντε- για ελεύθερους σκοπευτές στις ταράτσες γύρω από την πλατεία Συντάγματος. Η εύλογη απορία μου είναι τι είδους εντολές θα δοθούν σε αυτούς τους ανθρώπους. Δηλαδή αν κάποιος με κάνα δολοφονικό στραγγιστό πρόβιο στο χέρι κινηθεί κατά ενός ντιγκιντάνκα επισήμου τι θα κάνουν, θα τον εκτελέσουν; Και μετά ποιος θα συμμαζέψει την έκρηξη που (ελπίζω πως) θα ακολουθήσει, τα τανκς; Γιατί ακόμη και ολόκληρο το σώμα της αστυνομίας - βλ. το 50% που δεν είναι αποσπασμένο να προστατεύει ανεπάγγελτα κρατικά παράσιτα αλλά πολίτες- δεν θα αρκέσει. Αναμεταδίδω από το DefenceNet..
Σε διεθνές ρεζιλίκι εξελίσσεται η υπόθεση των μέτρων προστασίας μιας "ανεπιθύμητης κυβέρνησης" που έχει χάσει όχι απλώς τη νομιμοποίηση, αλλά και την επαφή με την πραγματικότητα απεργαζόμενη ύποπτες μεδοθεύσεις που μπορεί να οδηγήσουν εύκολα και σε μακελειό. Χαρακτηριστικό είναι το δημοσίευμα του "Business Week" το οποίο περιγράφει ως "γελοίο το σκηνικό μιας δημοκρατικής κυβέρνησης που βάζει ελεύθερους σκοπευτές στις ταράτσες και χιλιάδες αστυνομικούς για να προστατεύσουν μερικές δεκάδες κυβερνητικούς αξιωματούχους".
«Οι Αρχές της χώρας», λέει το αμερικανικό Business Week, «έχουν εφαρμόσει μαζικά μέτρα ασφαλείας με την χρήση ακόμα και ελεύθερων σκοπευτών της αστυνομίας από τον φόβο διαδηλώσεων εναντίον των μέτρων λιτότητας που θα μπορούσαν να διαταράξουν τις εθνικές παρελάσεις για τον εορτασμό της «Ελληνικής Ημέρας της Ανεξαρτησίας (όπως ακριβώς αναφέρουν την 25η Μαρτίου) αυτό το Σαββατοκύριακο. Περισσότεροι από 5.000 αστυνομικοί θα κινητοποιηθούν στην ευρύτερη περιοχή των Αθηνών, είπαν οι Αρχές από χθες Παρασκευή, ενώ θα αποκλειστεί η πρόσβαση του κοινού στην Πλατεία μπροστά στη Βουλή από όπου οι πολιτικοί και οι επίσημοι παρακολουθούν τις παρελάσεις…
Συνήθως χιλιάδες άνθρωποι σχηματίζουν μία γραμμή στις κεντρικές οδούς της Αθήνας, για να παρακολουθήσουν τη στρατιωτική παρέλαση της 25ης Μαρτίου, που σηματοδοτεί την εξέγερση της Ελλάδας, ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1821. Αλλά η δημόσια οργή έχει αυξηθεί καθώς η κυβέρνηση έχει επιβάλει ακόμα περισσότερες περικοπές αλλά και αυξήσεις στους φόρους στους Έλληνες πολίτες, κατά τη διάρκεια μίας σοβαρής οικονομικής κρίσης. Στην άλλη Εθνική Εορτή τον περασμένο Οκτώβριο, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της χώρας αποδοκιμάσθηκε και η στρατιωτική παρέλαση ματαιώθηκε με την επίκληση των διαμαρτυριών.
Από τότε οι πολιτικοί έχουν πέσει συχνά θύματα της οργής πολιτών, που τους εκτοξεύουν ύβρεις και γιαούρτια ή αυγά, σε δημόσιες εμφανίσεις τους σε όλη τη χώρα.
Οι Αρχές, θα περιορίσουν την πρόσβαση μπροστά στη Βουλή την Κυριακή και ανάλογοι περιορισμοί, αναμένονταν για την παρέλαση των μαθητών σήμερα. Η κίνηση στους δρόμους κοντά στο χώρο της παρέλασης είναι απαγορευμένη, την ώρα που μεταλλικά οδοφράγματα είχαν στηθεί στους δρόμους προς την πλευρά της Βουλής"...
Είναι γεγονός ότι μόνο σε καθεστώτα τύπου Καντάφι ή Τσαουσέσκου λαμβάνονται τέτοια μέτρα. Πρόκειται καθαρά για διασυρμό προσωπικά του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, το να λαμβάνονται τέτοια μέτρα για να παρουσιαστεί δημοσίως "στο λαό του".
Τι είδους κυβέρνηση είναι αυτή, επιτέλους, η οποία φοβάται και δεν μπορεί να συνεορτάσει με τον λαό την Εθνική Εορτή; Ποιός φόβος και ποιά γνώση, την υποχρεώνει να απομονωθεί τρεμάμενη, φθάνοντας στο σημείο να τοποθετήσει ελεύθερους σκοπευτές περιμετρικά του χώρου παρέλασης κατά το παράδειγμα καθεστώτων τύπου Καντάφι ή Τσαουσέσκου (το τελευταίο θα το θυμούνται οι παλαιότεροι, αφού ήταν από τα αγαπημένα καθεστώτα, μαζί με τον Καντάφι, τον Γιαρουζέσκι στην Πολωνία, την PLO του Γ.Αραφάτ κλπ, των κυβερνητικών στελεχών των πρώτων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ...).
Οι πολίτες που θα σπεύσουν αύριο στις στρατιωτικές παρελάσεις, δεν θα πρέπει να πέσουν στην παγίδα να εκφράσουν με επεισόδια ή με προπηλακισμούς τον εθνικό και προσωπικό τους πόνο. Περιφρονήστε τους. Δεν αξίζουν ούτε το σάλιο σας. Σε λίγες εβδομάδες στις εκλογές θα δοθεί η απάντηση δημοκρατικά και συντεταγμένα.
Τα σκοτεινά κέντρα που απεργάζονται διαιώνιση της εξουσίας των κομμάτων του Μνημονίου δεν θα διστάσουν να αιματοκυλίσουν την παρέλαση για να επιβιώσουν μέσα από την ανωμαλία.
Προσοχή στους πολίτες να μην πέσουν στην παγίδα αυτή. Αποθέωση - και μόνο - των Ενόπλων Δυνάμεων, περιφρόνηση των πολιτικών και ειδικότερα των κυβερνητικών και μετά ... ραντεβού στην κάλπη. Λίγες εβδομάδες έμειναν...
Όχι και ο πιο αισιόδοξος τίτλος για να πάει καλά η μέρα, όμως το κείμενο τα σπάει. Αναμεταδίδω από το Capital. Η δική μου Μούσα απουσιάζει για διακοπές.
Του Άγη Βερούτη
Οι μέρες που περνάμε έχουν ξεκάθαρο άρωμα συντέλειας. Στα προηγούμενα
δυο χρόνια έκλεισε το 25% των ελληνικών επιχειρήσεων. Κάποιοι βουλευτές
και μετέπειτα αξιωματούχοι της κυβερνήσεως είπαν πως αυτοί που έκλεισαν
δεν θα έπρεπε να ήσαν ανοιχτοί εξαρχής, πως δεν μπορούμε να έχουμε τόσα
ρουχάδικα, τόσες καφετέριες, τόσα τυροπιτάδικα.
Μετά ήρθαν τα περίπτερα με τον καθορισμό τους ως φοροεισπράκτορες του
κράτους, έπειτα οι χρηματιστηριακές, κατόπιν οι τεχνικές εταιρίες και
όλα τα επαγγέλματα της οικοδομής, ο κλάδος των αυτοκινητάδων και των
συνεργείων, οι μάντρες αυτοκινήτων, η μίσθωση ακινήτων, η πώληση και
μεσιτεία ακινήτων, και ούτω καθεξής.
Κάθε φορά η καταστροφή μονάδων παραγωγής πλούτου στην ιδιωτική οικονομία
ήταν “νομοτελειακή”, αναπόφευκτη, και “απαραίτητη” δια στόματος
φαρισαίων και τελώνων, για την εξυγίανση της οικονομίας μας. Αυτή όμως η
“δήθεν” νομοτελειακή κατάληξη των μικρομεσαίων αυτών επιχειρήσεων (και
πολλών ίσως μεγάλων που δεν πρόλαβαν να μεταναστεύσουν σε λιγότερο
τοξικά για την επιχειρηματικότητα κράτη), ήταν το αντάλλαγμα για να μην
γίνουν δραστικές αλλαγές στο μέγεθος, στη γραφειοκρατία και στη διαφθορά
του τεράστιου κρατικού μηχανισμού που απορροφούσε και κάθε τελευταία
ικμάδα ζωής από την κοινωνία.
Η ελληνική κοινωνία ολόκληρη θυσιάζεται για να μην αλλάξουν οι
προνομιακές σχέσεις κάποιων πολιτικά ισχυρών και διεφθαρμένων μειοψηφιών
με το κράτος. Με άλλα λόγια, η Μεταπολίτευση ολόκληρη αποδείχθηκε μια
καλοστημένη μηχανή αρπαγής πλούτου από το κοινωνικό σύνολο για
αναδιανομή στα “δικά μας παιδιά”, γαλαζοπρασινοκοκκινοπών αποχρώσεων.
Αυτοί που έμειναν απ΄έξω να υποστηρίζουν με το μόχθο τους την σπατάλη
και νεοπλουτισμό των φαύλων, έφτασαν σε ύστατο σημείο εξαθλίωσης πλέον.
Με ψεύτικα στοιχεία η μεταπολιτευτική μαφία φούσκωσε το ΑΕΠ
συμπεριλαμβάνοντας τα ναρκωτικά, τους ανάπηρους επαίτες και τις
ιερόδουλες στα νούμερά του, για να δικαιολογήσει αδικαιολόγητο δανεισμό,
και να προφασιστεί μια “εικονική φοροδιαφυγή” εγγράφοντας απαιτήσεις 60
δισ. ευρώ από κακομοίρηδες, βοσκούς, κλεισμένες και πτωχευμένες
επιχειρήσεις και μπατιρολαμόγια. Με την φορολογική λαίλαπα των
τελευταίων δυόμιση ετών, η εξουσιαστική μαφία έχει στεγνώσει και την
αγορά από τα τελευταία κατακάθια ρευστότητας για να συντηρεί ανέπαφο το
μηχανισμό επανεκλογής του ενόψει των επερχόμενων εκλογών.
Αυτή η τακτική έχει καταστρέψει 1.250.000 θέσεις εργασίας στην ιδιωτική
οικονομία, στέλνει τους γέρους για ύπνο νωρίς για να μη πεινάνε,
κάποιους που δεν τους παίρνει εύκολα ο ύπνος στους κάδους των σκουπιδιών
έξω από τα φαστφουντάδικα, τους μισούς ασθενείς να παίρνουν τα φάρμακά
τους μέρα παρά μέρα λόγω ανέχειας να αγοράσουν πλέον από την τσέπη τους
τα φάρμακά τους, ενώ φαρμακοποιοί-γιατροί-φαρμακευτικές συζητούν για τις
επιπτώσεις των γενόσημων στο 0,01% των περιπτώσεων.
Από τους εργαζόμενους που έχουν δουλειά, περισσότεροι από 400.000
μισθωτοί πληρώνονται με καθυστέρηση πάνω από 3 μήνες, και περισσότεροι
από 200.000 με καθυστέρηση άνω των 6 μηνών. Η αδηφάγος κιμαδομηχανή του
Σοβιετικού ελληνικού δημοσίου συνεχίζει ακάθεκτη και απαιτεί 9 υπογραφές
και σφραγίδες από συμβολαιογράφο, επιμελητήριο, εφορία, ταμείο νομικών,
ΤΥΠΕΔ, πάλι εφορία, πάλι επιμελητήριο, και τελικά νομαρχία και έπειτα
εφημερίδα της κυβερνήσεως, για να μεταφέρει την έδρα της στο διπλανό
τετράγωνο μια επιχείρηση που βρήκε φτηνότερο ενοίκιο εν μέσω κρίσεως, ή
που απολύοντας το 50% του προσωπικού της ήδη, δεν χρειάζεται όλο το χώρο
που ενοικιάζει. Ακόμα και αν θέλει ο μικρομεσαίος να γλυτώσει χρήματα
από τα λειτουργικά του, πρέπει να πληρώσει λύτρα στο
κράτος-κιμαδομηχανή.
Η λύσσα με την οποία καταστρέφει περιουσίες πλέον ο ελληνικός κρατικός
μηχανισμός θυμίζει την υπερφορολόγηση πριν από κάθε καταστροφή κρατικής
οντότητας. Από την Περσική αυτοκρατορία, στη Ρωμαϊκή, στη Βυζαντινή,
στις αποικιοκρατίες, και τις δικτατορίες του περασμένου αιώνα, ως και
την με μένος απομύζηση των κατοχικών δυνάμεων στις κατακτημένες χώρες.
Ίσως ακόμη δεν έχει ξεκινήσει να μαζεύει πτώματα από το δρόμο ο Δήμος με
τα απορριμματοφόρα του, ή αν με 40.000 άστεγους το έχει ξεκινήσει, δεν
το έχουμε μάθει. Πάντως η εγκληματικότητα, πρωτόγνωρο για την Ελλάδα,
δίνει μια ληστεία ανά λεπτό, και μια δολοφονία λόγω ληστείας κάθε 48
ώρες. Αυτό ενόσω το 50% της αστυνομίας, ή ίσως και παραπάνω, φρουρεί
“σημαίνοντα” πρόσωπα που συμμετείχαν στη λεηλασία της ελληνικής
κοινωνίας τα τελευταία 30 χρόνια.
Η κοινωνία καταρρέει, και ενώ το πρώτο 25% όλων των ελληνικών
επιχειρήσεων πήρε δυο χρόνια για να κλείσει, άλλο 25% αναμένεται να
κλείσει στις επόμενες 90 μέρες αν δεν γίνει κάτι δραστικό που θα
προσδώσει ρευστότητα στην αγορά.
Δεν ξέρω αν θα μπορούσαν να μοιράσουν ζεστό χρήμα στην αγορά σε 90 μέρες
-αμφιβάλω. Μια ουσιαστική λύση που θα μπορούσε να δώσει άμεσα
αποτελέσματα, θα ήταν να παγώσουν (δια νόμου) τις πληρωμές προς το
κράτος των μικρομεσαίων που κινδυνεύουν να κλείσουν και έχουν πάει πίσω
στους μισθούς τους για 3-6-9 μήνες, ώσπου οι μεταρρυθμίσεις να
ξεκινήσουν να πιάνουν τόπο.
Όμως φοβάμαι πως κανείς τους δε νοιάζεται. Το μόνο που νοιάζονται είναι
το πώς θα εξασφαλίσουν τις ψήφους της εκλογής τους στις επερχόμενες
εκλογές!
Ένα καζάνι που βράζει, στα όρια της έκρηξης, αργά ή γρήγορα θα δώσει την
τελειωτική κίνηση στο παιχνίδι εξουσίας και διαφθοράς. Καμιά αλαζονική
εξουσία όμως δεν αναγνώρισε τα σημάδια τους τέλους της. Ούτε αυτή θα το
κάνει.
Εκτός αν προλάβουμε να τους αλλάξουμε εγκαίρως.
Αυτό είναι σπαραξικάρδιο, ιδίως για φιλόζωους. Προχωρήστε παρακάτω μόνο όσοι πιστεύετε ότι αντέχετε. Αναμεταδίδω από την Αιχμή. Υπογράφει ο Αργύρης Κωστάκης.
Η εικόνα ήταν σπαρακτική. Μεσημέρι στη λεωφόρο
Αλεξάνδρας. Ένα σκυλάκι τρέχει πίσω από μία μοτοσικλέτα, η οποία
σταματάει μόνο στα κόκκινα φανάρια. Ο οδηγός της φανερά ταραγμένος
προσπαθεί με το πόδι του να απωθήσει το σκυλάκι, ενώ τα αυτοκίνητα που
περνούν δίπλα κορνάρουν επιτείνοντας την ένταση. Προσέξτε όχι να το
κλωτσήσει – γιατί δεν του επιτίθεται – αλλά να το απομακρύνει όσο πιο
ήπια μπορεί.
«Κάτι δεν πάει καλά»,
συνειδητοποιώ, γιατί ξέρω καλά από συμπεριφορά σκυλιών. Μετά από
εκατοντάδες μέτρα σταματώ με τη μοτοσικλέτα μου δίπλα του.
«Γιατί σε ακολουθεί το σκυλί με τόση μανία», τον
ρωτώ. Η απάντηση είναι σιωπή, ενώ συνεχίζει να προσπαθεί να το απωθήσει
χωρίς να το τραυματίσει. Το βλέμμα του σκύλου είναι ικετευτικό, ενώ και ο
οδηγός της μηχανής είναι βουρκωμένος. Και τότε αντιλαμβάνομαι το
προφανές και επιμένω.
«Θέλεις να τον
εγκαταλείψεις ρε φίλε, αλλά γιατί στο κέντρο της πόλης» τον ξαναρωτώ.
«Δεν μπορώ να τον ταΐζω πια αδελφέ, είμαι άνεργος
έξι μήνες», μου λέει ξεσπώντας και γκαζώνει μόλις ανάβει το φανάρι.
Επειδή δεν άντεχα την εικόνα, άλλαξα διαδρομή για τον προορισμό μου έχοντας γίνει κουρέλι.
«Κοίτα τι συμβαίνει γύρω σου», σκέφτηκα. Ο άνθρωπος παράτησε το σκυλί
του στο δρόμο γιατί δεν είχε να το ταΐσει. Και σίγουρα δεν θα είναι ο
μόνος. Ομολογώ ότι αυτή την κοινωνική παράμετρο δεν την είχα σκεφτεί.
Όλοι αυτοί οι παλιάνθρωποι – στη
συντριπτική τους πλειοψηφία – που κυβέρνησαν την Ελλάδα από τη
Μεταπολίτευση και μετά- κατάντησαν τους ανθρώπους να πετάνε τα σκυλιά
τους στο δρόμο γιατί δεν μπορούν να τα ταΐζουν.
«Μα κάθεσαι
και ασχολείσαι με τα σκυλιά», θα αναρωτηθεί κάποιος, «όταν το κράτος
πετάει ανθρώπους κυριολεκτικά στα σκουπίδια; Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι
που είναι άστεγοι και πηγαίνουν σε συσσίτια να φάνε».
Η απάντηση είναι διαυγής. Φυσικά και πονάω και γι αυτούς. Αλλά και για τα σκυλιά. Πλάσματα του Θεού είναι κι αυτά. Φανταστείτε μια ζωή πεταμένη στο δρόμο, χωρίς φαί, νερό και στέγη να αργοπεθαίνει βασανιστικά. Να
κινδυνεύει κάθε δευτερόλεπτο να χτυπηθεί από αυτοκίνητο. Να πέσει θύμα
φόλας ή κακοποίησης. Ένα πλάσμα που ήξερε ότι κάθε μέρα θα έχει λίγο φαί
και νερό, ένα χάδι κι ένα σπιτάκι ή ένα χαλάκι σε ένα υπόστεγο να
κοιμηθεί. Και,
ξαφνικά, το σκυλάκι μένει χωρίς τον άνθρωπο που το αγαπούσε και τον
αγαπούσε. Σας παρακαλώ κλείστε τα μάτια για δέκα δευτερόλεπτα, όσοι
διαβάζετε αυτό το κείμενο, και αναλογιστείτε πώς θα νιώθατε αν ξαφνικά
σας πετάγανε οι άνθρωποί σας στο δρόμο μόνο και απροστάτευτο. Και δεν
τους ξαναβλέπατε ποτέ. Τι διαφορά έχει η ψυχή ενός ανθρώπου από ενός σκύλου;
Προσεύχομαι και κάνω ό,τι μπορώ να μη φτάσω ποτέ στο σημείο να μην
μπορώ να ζήσω με τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια εγώ η σύντροφός μου και τα
σκυλιά μας. Προσεύχομαι να μη χάσω το μίνιμουμ της αξιοπρέπειας που μας
απέμεινε.
Όπως φοβόμουν και είχα προβλέψει η ολομέλεια του ΣτΕ έβγαλε μία "ισορροπημένη" απόφαση με την οποία κρίνει συνταγματική την επιβολή του χαρατσόσημου (σε όλους;;;) αλλά αντισυνταγματικό το κόψιμο ρεύματος λόγω μη καταβολής του. Που σημαίνει ότι η ευθύνη φεύγει οριστικά από τα χέρια της ΔΕΗ, η οποία μετατρέπεται σε απλό εισπράκτορά του - μέχρι τουλάχιστον νεωτέρας. Και για όσους αρνούνται να το πληρώσουν η ΔΕΗ θα στέλνει τον λογαριασμό στους επιτελείς του Μπένι. Δυστυχώς η πηγή μου δεν αναφέρει τίποτα για τις ευπαθείς ομάδες που είτε θα απαλλάσσονταν πλήρως είτε θα πλήρωναν μόλις 1€ ανά τετραγωνικό (κατόπιν επιτόπου γνωμοδότησης από τις περίφημες τριμελείς επιτροπές που δεν δημιουργήθηκαν ποτέ...). Δεν έχω το πλήρες κείμενο της απόφασης αλλά έχω βάσιμες υποψίες ότι το ΣτΕ αν και καθυστέρησε πολύ την απόφασή του ούτε καν ασχολήθηκε με το θέμα. Αναμεταδίδω από τους Ψυχαρικούς.
Αθήνα
Η
ΔΕΗ δεν μπορεί να διακόψει την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος σε όσους δεν
πληρώσουν το έκτακτο ειδικό τέλος ακινήτων αποφάσισε σε διάσκεψη,
κεκλεισμένων των θυρών, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, ενώ η
επιβολή του κρίθηκε συνταγματική.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου
(πρόεδρος ο Παν. Πικραμμένος και εισηγήτρια η σύμβουλος Επικρατείας
Ευαγγελία Νίκα) έκριναν ότι η επιβολή του «χαρατσιού» ή όπως επίσημα
λέγεται του έκτακτου ειδικού τέλους ηλεκτροδοτούμενων δομημένων
επιφανειών, είναι συνταγματική και νόμιμη.
Και αυτό γιατί το ειδικό τέλος ακινήτων δεν είναι πάγιος φόρος (δηλαδή
δεν θα πληρώνεται μόνιμα και σταθερά), αλλά είναι έκτακτος, καθώς έχει
επιβληθεί για δύο χρόνια. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τους δικαστές, η
επιβολή του δεν προσκρούει σε καμιά συνταγματική επιταγή.
Αντίθετα, οι σύμβουλοι Επικρατείας αποφάνθηκαν, σχεδόν ομόφωνα, ότι
είναι αντισυνταγματική και παράνομη η νομοθετική ρύθμιση που προβλέπει
ότι η ΔΕΗ θα διακόπτει την παροχή του ρεύματος σε περίπτωση κατά την
οποία ο καταναλωτής δεν πληρώσει το ειδικό τέλος ακινήτων που
περιλαμβάνεται στον λογαριασμό του ρεύματος.
Πάντως, το δικαστήριο επιφυλάχθηκε σε περίπτωση που το «χαράτσι» από
έκτακτό που είναι σήμερα μεταβληθεί με νομοθετική ρύθμιση, σε πάγιο να
κρίνει και πάλι την συνταγματικότητα ή μη της επιβολής του. Και αυτό
εφόσον βέβαια προσβληθεί και πάλι η νέα νομοθετική ρύθμιση στο Ανώτατο
Ακυρωτικό Δικαστήριο.
Αναλυτικότερα, το τρίτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου 2011 προσέφυγαν στο
Συμβούλιο της Επικρατείας οι Δικηγορικοί Σύλλογοι Αθηνών, Θεσσαλονίκης,
Καλαμάτας, Βόλου, Ηρακλείου, Σύρου και Καβάλας, η ΑΔΕΔΥ ο Δήμος Πυλαίας -
Χορτιάτη, η Περιφερειακή Ένωση Δήμων Πελοποννήσου, το Επιμελητήριο
Καβάλας, το Σωματείο «Έλληνες Φορολογούμενοι», ιδιοκτήτες ακινήτων,
κ.λπ.
Όλοι στρέφονται κατά της από 10.10.2011 απόφασης του αναπληρωτή υπουργού
Οικονομικών με την οποία καθορίζεται ο τρόπος και η διαδικασία
είσπραξης του έκτακτου ειδικού τέλους και ζητούν να ακυρωθεί.
Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν, μεταξύ των άλλων, ότι το έκτακτο ειδικό
τέλος ακινήτων δεν είναι ειδικό τέλος, αλλά επιβολή νέου φόρου κάτι που
είναι αντίθετο σε πλειάδα συνταγματικών διατάξεων (αντίθετη στα άρθρα 1,
2, 4, 5, 20, 26, 48, 78 και 101 του Συντάγματος) και στην Ευρωπαϊκή
Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) που προστατεύει την ιδιοκτησία.
Καλό σας μήνα. Στις 6 του περασμένου μήνα είχα γράψει ένα κείμενο για το σκάφος του μισού μυρίου ευρώ που είχε αγοράσει ο Κωστόπουλος προ 2 ετών, λίγο πριν κλείσει το περιοδικό Maxim. Ήταν μερικές μέρες πριν κλείσει η IMAKO, και ενώ το τρίξιμό της ακουγόταν ως την Κύπρο. Όταν έκλεισε η IMAKO και ο Κωστόπουλος έγραψε και ανέβασε την περίφημη μακροσκελή επιστολή του, άρχισε να δέχεται σφοδρές επιθέσεις από σχεδόν παντού. Νομίζω τον χωρό τον άνοιξε ο Γιάννης Αγγέλακας και μετά ακολούθησαν αρκετοί άλλοι, επώνυμοι και μη.
Αλίευσα πριν λίγο από την Αιχμή μία διαφορετική άποψη από τον Δημήτρη Καμπουράκη. Ένα αρκετά ψύχραιμο κείμενο που δεν υπερασπίζεται ακριβώς τον Κωστόπουλο, αλλά κριτικάρει εύστοχα τα όσα του προσάπτονται. Μιας και του την είπα και εγώ για το θέμα του σκάφους θεώρησα σκόπιμο να το μοιραστώ μαζί σας, για να ακουστεί μία διαφορετική άποψη. Με την οποία κλείνει οριστικά το "κεφάλαιο Κωστόπουλος" σε αυτό το ιστολόγιο. Αναμεταδίδω από την Αιχμή :
Φαίνεται πως το ‘χει η μοίρα του Πέτρου Κωστόπουλου να διχάζει. Ίσως
αυτό να αποτελεί τη μεγαλύτερη αρετή και τη χειρότερη κατάρα του μαζί.
Όπως δίχασε η θυελλώδης έφοδός του στα εκδοτικά δρώμενα της χώρας, το
ίδιο διχάζει τώρα και η παταγώδης πτώση του. Τις ίδιες έντονες
συζητήσεις που προκαλούσαν τα τσιτάτα του τον καιρό της παντοδυναμίας
του, προκαλούν τώρα και τα συμπεράσματα του απολογισμού του.
Ακούω και διαβάζω βίαιες απαντήσεις σ’ όσα υποστηρίζει, επενδυμένες
συχνότατα με μια μεγάλη δόση κακεντρέχειας και ολοφάνερης αγαλλίασης για
την κατάρρευσή του. Εγώ, λοιπόν, που ούτε συνεργάστηκα, ούτε έτυχε καν
να γνωρίσω τον Πέτρο Κωστόπουλο, ούτε βρέθηκα ποτέ σε ανταγωνιστικό σ’
αυτόν μαγαζί life style δημοσιογραφίας (όπου ευδοκιμούν οι κακίες για
τον αντίπαλο), λέω ευθαρσώς πως όλα τούτα είναι και ανιστόρητα και
«κατινιές» τού αισχίστου είδους.
Λένε ότι από τα περιοδικά του, κυρίως απ’ το ΚΛΙΚ, αποθέωσε την κενολογία, πλάσαρε το βλαχομπαρόκ life style,
έκανε μόδα την ανούσια πλευρά της ζωής, υπονόμευσε υποδορίως την ιδέα
της συλλογικής δράσης, απογείωσε μοντελάκια, μάρκες, συμπεριφορές και
φάτσες που η κανονική τους θέση ήταν στο απόλυτο μηδέν και, εν’ τέλει,
συνέβαλε καθοριστικά στην εξαχρείωση και τον κούφιο ευδαιμονισμό δύο
γενεών νέων Ελλήνων. Μάλιστα. Συμφωνώ κι εγώ σε πολλά απ’ αυτά. Με μία
διαφορά, όμως.
Ο Πέτρος Κωστόπουλος δεν ήταν βουλευτής, ούτε υπουργός, ούτε πρωθυπουργός.
Δεν καθόριζε την πορεία της κοινωνίας με δυο υπογραφές. Δεν ήταν
μονοπωλιακό Μέσο Ενημέρωσης που μας επιβάλλεται με το ζόρι, ούτε ήταν
κανένα κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα που παίρνει τα παιδιά από μικρά και
τα διαμορφώνει. Περιοδικά έβγαζε ο άνθρωπος, έγραφε τις απόψεις του, τα
‘ριχνε στην αγορά κι όποιος ήθελε τ’ αγόραζε. Σε κανάλια έβγαινε κατά
καιρούς, όποιος γούσταρε τον έβλεπε κι όποιος τον αντιπαθούσε πήγαινε
στο παρακάτω κανάλι.
Ε τότε,πώς διάολο κατάφερε να διαμορφώσει μονάχος του δύο γενιές
και, μάλιστα, κόντρα σε όλους, αν κρίνουμε από τις σημερινές
αντιδράσεις που δείχνουν πως σύσσωμη η κοινωνία μας τον σιχαινόταν
ανέκαθεν και είχε σηκώσει το μπαϊράκι της αντίστασης στις απόψεις του;
Όλα αυτά είναι μπούρδες και κακίες. Τα συστήματα
καταρρέουν μαζί με τα σύμβολά τους, συνεπώς ήταν φυσικό μαζί με την
Ελλάδα του τζούφιου ευδαιμονισμού να καταρρεύσει και η ΙΜΑΚΟ του Πέτρου
Κωστόπουλου. Όμως, στις σύγχρονες πολύπλοκες κοινωνίες μας, τα συστήματα
δεν κατασκευάζουν με σχέδιο τα σύμβολά τους, ούτε τα σύμβολα από μόνα
τους είναι ικανά να κάνουν βιώσιμα τα συστήματα. Βίοι παράλληλοι και
σχετικά αυτόνομοι είναι που μέσα από εκατομμύρια πιθανούς συνδυασμούς,
ταυτίζονται τελικά σε μια πορεία λόγω τύχης, κοινών συμφερόντων και
αντιλήψεων.
Ούτε ο Κωστόπουλος ήταν ο επίσημος εκφραστής του συστήματος που μας
φαλίρισε, ούτε το σύστημα θα πορευόταν πιο ορθολογικά αν έλειπε το ΚΛΙΚ.
Ας μην ξαναγυρίσουμε τώρα στο ερώτημα αν τα πρόσωπα διαμορφώνουν τις ιστορικές συνθήκες ή αν οι συνθήκες κατασκευάζουν τα πρόσωπαπου τις εξυπηρετούν. Δεν απάντησε ο Πλεχάνωφ σ’ αυτό, θα απαντήσουμε εμείς με αφορμή τον Πέτρο;
Είναι, πάντως, μέγα λάθος να κρίνουμε με το σημερινό μας βλέμμα τα
δεδομένα πριν εικοσιπέντε χρόνια που ξεκίνησε. Σήμερα βλέπουμε τα
εκφυλιστικά αποτελέσματα μιας άποψης περί του ζειν και του σκέπτεσθαι,
υπό το πρίσμα μάλιστα μιας γενικότερης καταστροφής και απαιτούμε απ’ τον
Πέτρο Κωστόπουλο να είχε προβλέψει αυτό που θα συνέβαινε. Και όχι μόνο
να το είχε προβλέψει, αλλά και να το είχε αποτρέψει στο μέτρο που του αναλογούσε. Συμπαθάτε με, αλλά δεν προχωρά έτσι ο κόσμος. Είναι ιστορική
αφέλεια να απαιτούμε από το νέο που έρχεται με φούρια για να
παραμερίσει το παλιό και το φθαρμένο, να προσκομίσει πρώτα πιστοποιητικά
για το βέλτιστο της μελλοντικής του εξέλιξης. Και υπήρχαν πολλά
ετοιμόρροπα εκείνη την εποχή, που δίχως μάχη παρέδωσαν ένα ζωτικό τους
κομμάτι στις αντιλήψεις του Πέτρου Κωστόπουλου.
Ο απομονωτικός επαρχιωτισμός μεγάλων στρωμάτωντης
ελληνικής κοινωνίας, που πρώτη φορά βρέθηκαν με δυνατότητες ανώτερου
εισοδήματος και κατανάλωσης, που πρώτη φορά άνοιξαν τα μάτια στον κόσμο ή
μπήκαν σε αεροπλάνο για να τον επισκεφθούν.
Η στυλιζαρισμένη κυριλέ δημοσιογραφία του κουστουμιού και της καπαρντίνας στα μεγάλα ασπρόμαυρα φύλλα.
Το μετεμφυλιακό μίζερο life style της Βουγιουκλάκη
και της Καρέζη. Η γλωσσική δυσκοιλιότητα των εντύπων, που έμοιαζαν σα να
έχουν όλα διορθωτή τον ακαδημαϊκό Κριαρά. Κι απ’ την απέναντι όχθη, η
πρόωρη κοινωνική και εκφραστική γήρανση μιας ολόκληρης γενιάς της
Αριστεράς, που μέσα σε δέκα χρόνια εγκλωβίστηκε στα ταγάρια, στα
αμπέχωνα, τα ρεμπετομάγαζα και στην ορολογία της μεγάλης σοβιετικής
εγκυκλοπαίδειας και των εκδόσεων της «Σύγχρονης Εποχής». Αυτά ούτως ή
άλλως δεν θα μπορούσαν να κρατηθούν στη ζωή.
Τι θα θέλαμε λοιπόν; Ένα ΚΛΙΚ που θα προωθούσε τη δεκαετία του ’90
στην Ελλάδα, τη σημερινή προτεσταντική ηθική και πρακτική της Μέρκελ,
για να μην έχουμε πάθει αυτά που πάθαμε;
Τι χαζομάρα! Το πρόβλημα δεν ήταν ότι βρέθηκε ένας Πέτρος Κωστόπουλος
και όρμησε με τις απόψεις του στο κενό, αλλά ότι δεν βρέθηκε κι ένας
αντι-Κωστόπουλος των νέων συνθηκών, που θα κατηύθυνε το κοινό του σε μια
διαφορετική τροχιά. Διότι οι διορατικοί έβλεπαν από τότε προς τα που
πηγαίνει η ελληνική κοινωνία, όμως δεν κατάφεραν να βρουν εκφραστές. Οι
άλλοι που αντί να σκέπτονται κατανάλωναν, μια χαρά τη βρίσκανε με τις
ατάκες του πανέξυπνου Πέτρου και με τις ετοιματζίδικες κοινωνικές του
συνταγές που ήταν αρκετά ευρύχωρες για να τους χωράνε όλους, σαν τα
συνθήματα του Ανδρέα Παπανδρέου.
Και τον καλοπληρώνανε γι’ αυτές κι αυτός άριστα έπραξε που αντί, για ταξιτζής στον Βόλο, έγινε μεγαλοεκδότης στην Αθήνα, αφού κόσμος τον αποθέωνε, γκόμενες τον γουστάρανε, πολιτικοί έπεφταν στα πόδια του και τράπεζες τον χρηματοδοτούσαν.
Κι αν τώρα κατέρρευσε δεν πειράζει, κανένας δεν ξεκινά κάτι μεγάλο υπογράφοντας συμβόλαιο πως στα γηρατειά του θα ‘ναι μεγαλύτερο. Έτσι είναι η άτιμη η ζωή, μια παρτίδα σκάκι είναι με δισεκατομμύρια
συνδυασμούς, δε μπορείς να κερδίζεις πάντα. Κάποια στιγμή θα βρεθείς
στριμωγμένος από έναν καλύτερο ή από προδοσία του μυαλού σου, αλλά
σημασία έχει ότι ένοιωσες την ηδονή του τέλειου δικού σου ΜΑΤ, την ηδονή
της στιγμής που όλοι σε κοιτάζανε με θαυμασμό.
Στο τέλος της μέρας, μετά το τέλος της παρτίδας, όλα τα πιόνια, και βασιλιάδες και στρατιωτάκια, στο ίδιο κουτί καταλήγουν.
Ένα φρέσκο κείμενο, που θαρρώ πως πιάνει εξαιρετικά τον ολοένα και πιο αναιμικό -ηρεμία πριν την καιταιγίδα ή την απόλυτη νηνεμία;- πολιτικό σφυγμό του κόσμου, από τον Τάσο Παππά της Αιχμής :
Το σχέδιο των δανειστών, της εγχώριας
οικονομικής ελίτ και του πολιτικού κατεστημένου είναι σαφές: Αφού δεν
κατάφεραν να μεταθέσουν το χρόνο των εκλογών, ενώνουν τις δυνάμεις τους
προκειμένου να διαμορφωθούν οι προυποθέσεις ώστε τις τύχες της χώρας ν’
αναλάβει μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ. Τα κορυφαία
στελέχη του ΠΑΣΟΚ έχουν συμφιλιωθεί με την ιδέα και αρχίζουν να την
καλλιεργούν. Είναι έτοιμα να δεχθούν ακόμη και τον Α. Σαμαρά στη θέση
του πρωθυπουργού.
Οι αντιρρήσεις που εκφράζονται από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας είναι για «τα μάτια του κόσμου».
Δεν μπορεί η ηγεσία της να το πει καθαρά γιατί κυνηγάει το στόχο της
αυτοδυναμίας. Ωστόσο, οι πιο ρεαλιστές στη Συγγρού υποστηρίζουν πως μια
κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, και με όποιους άλλους θελήσουν να
ενταχθούν, είναι η σωστή λύση, ακόμη κι αν το κόμμα τους πετύχει την
αυτοδυναμία. Σε σύσκεψη που έγινε πριν από μερικές ημέρες με τη
συμμετοχή υπουργών της κυβέρνησης Παπαδήμου, κορυφαίος παράγοντας της
Ν.Δ απευθυνόμενος στους συναδέλφους του από το ΠΑΣΟΚ είπε το εξής: «ελπίζω να μας λυπηθεί ο Θεός και να μην πάρουμε αυτοδυναμία. Μια κυβέρνηση της Ν.Δ δεν θ’ αντέξει ούτε δύο μήνες». Έχει δίκιο.
Βεβαίως, η άποψή του ότι μια κυβέρνηση συνεργασίας θα έχει καλύτερες
προοπτικές από μια μονοκομματική κυβέρνηση, είναι υπερβολικά αισιόδοξη.
Το μόνο πλεονέκτημα που θα έχει μια τέτοιου τύπου κυβέρνηση είναι ότι
δεν θα χρειαστεί να σπαταλήσει χρόνο σε συζητήσεις για τη σύνταξη
κυβερνητικού προγράμματος. Αυτό υπάρχει και είναι το μνημόνιο 2. Οι
βασικές κατευθύνσεις είναι δεδομένες. Όσοι πάντως πιστεύουν ότι με τον
τρόπο αυτό θα αντιμετωπιστεί το οικονομικό και πολιτικό πρόβλημα της
χώρας, μάλλον δεν έχουν σταθμίσει σωστά την κατάσταση.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα κόμματα του αρχηγικού δικομματισμού θα βγουν από τις κάλπες με μειωμένες δυνάμεις [ποσοστά
της τάξεως του 80% είναι απλησίαστα], χωρίς κύρος [εξαιτίας του
πρότερου ανέντιμου βίου τους], απορφανισμένα από στελέχη [φεύγουν μαζικά
και από τα δύο κόμματα], με καταρρακωμένο ηθικό [λόγω των συνεχών
εκπτώσεων σε θέματα αρχής] και με εμφανή τα συμπτώματα της κρίσης
αυτοεκτίμησης. Πιθανότατα θα έχουν μεγάλη πλειοψηφία στη Βουλή [ελέω
εκλογικού νόμου], αλλά στην κοινωνία το προβάδισμα τους θα είναι οριακό.
Επίσης, όπως όλα δείχνουν, οι πολίτες θα πριμοδοτήσουν τους αντιμνημονιακούς σχηματισμούς.
Αυτό θα έχει ως συνέπεια [παρά το γεγονός ότι το αντιμνημονιακό ρεύμα
δεν είναι ενιαίο] να δημιουργηθούν εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για την
υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής. Αν η κοινωνία είναι απέναντι, αν
τα κόμματα εξουσίας παραπαίουν υπό το βάρος μιας αντιλαικής πολιτικής,
αν η ανεργία δεν υποχωρήσει, αν η ύφεση δεν αποκλιμακωθεί, η ζωή της
κυβέρνησης του μεγάλου συνασπισμού θα είναι σύντομη.
Κάποιοι ποντάρουν στο ότι δεν έχει διατυπωθεί σαφής εναλλακτική
πρόταση. Και εφησυχάζουν. Αυταπατώνται. Καραδοκούν οι δυσάρεστες [γι
αυτούς] εκπλήξεις. Πλατιά στρώματα του λαού αγγίζουν το σημείο της
απόλυτης απελπισίας που ταυτίζεται με το σημείο της απόλυτης ελευθερίας
από καταναγκασμούς και φόβους. Αν έχεις να χάσεις μόνο τις αλυσίδες σου δεν το σκέφτεσαι. Συγκρούεσαι με ό,τι σε δυναστεύει και σου αφαιρεί το δικαίωμα να ελπίζεις ότι ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός.
Οι Τροϊκανοί συνεχίζουν ακάθεκτοι να απαιτούν αλλαγές σε όλα τα δικονομικά μήκη & πλάτη που διέπουν την τάχυστα κατρακυλούσα, πρακτικά σε ελεύθερη οικονομική πτώση χώρα μας. Οι απαιτήσεις αυτές αρχικά γίνονται δεκτές με μουρμούρα, άντε και με μερικές θεατρικές προσωρινές διαγραφές, και κατόπιν μόλις υπερψηφιστούν με θερμό χειροκρότημα - αντίστοιχης θέρμης με το νούμερο των προδοτικών "Ναι σε όλα!". Τώρα για να εξυπηρετήσουν τις συντρόφισσές τους τράπεζες ζητούν οι κατασχέσεις ακινήτων να επιταχυνθούν κατά 12 φορές. Να εκτελούνται δηλαδή όσο εύκολα, γρήγορα και απρόσκοπτα εκτελούνται και στην "Χώρα της Ελευθερίας". Αναμεταδίδω από το Ίχνος :
Χάνουν το πλεονέκτημα του χρόνου που είχαν μέχρι πρότινος οι κάτοχοι ακινήτων, προκειμένου να ρυθμίσουν τις οφειλές τους και προκειμένου να βρουν έναν ασφαλή τρόπο να περισώσουν την περιουσία τους. Και αυτό γιατί με νέες ρυθμίσεις που προβλέπονται στο "Μνημόνιο 2", μέσα σε διάστημα μόλις δυο μηνών θα κρίνεται πλέον δικαστικά αν το σπίτι μπορεί να παραμείνει στην κατοχή τους ή αν θα περάσει στο χαρτοφυλάκιο της τράπεζας. Παλιότερα, οι ιδιοκτήτες είχαν τη δυνατότητα ρύθμισης οφειλών έως και 2 χρόνια.
Στόχος της τρόικας είναι να επιταχυνθούν οι διαδικασίες που σχετίζονται με κατασχέσεις, διαταγές πληρωμής, εκδίκαση αγωγών και ασφαλιστικών μέτρων, εργατικών διαφορών αλλά και φορολογικών υποθέσεων. Ειδικά για το θέμα των κατασχέσεων, υπογραμμίζουν ότι το θέμα θα έρθει στην πρώτη γραμμή μετά τη λήξη του "παγώματος" των πλειστηριασμών για πρώτη κατοικία αξίας μέχρι 200.000 ευρώ από 1/1/2013, οπότε αναμένεται ότι θα βρεθούν προς διεκπεραίωση δεκάδες χιλιάδες υποθέσεις.
Στο επίμαχο νομοσχέδιο που κατατέθηκε για ψήφιση στη Βουλή, συμπεριλαμβάνεται διάταξη που προβλέπει τη διεξαγωγή της δίκης κατά της αναγκαστικής εκτέλεσης σε δυο μήνες, ενώ πριν απαιτούνταν έως και δυο χρόνια. Με απλά λόγια, αν εκδίδονταν απόφαση για πλειστηριασμό ακινήτου δανειολήπτη εκείνος μπορούσε να προσφύγει στα δικαστήρια και να ζητήσει το πάγωμα της όλης διαδικασίας. Μέχρι όμως η αίτησή του να φτάσει στο ακροατήριο χρειάζονταν να περάσει διάστημα δυο περίπου ετών. Μέχρι τότε το ακίνητο παρέμεινε στην κατοχή του και η τράπεζα δεν του το έπαιρνε. Με τη νέα ρύθμιση, υπολογίζεται ότι ο χρόνος θα μειωθεί μόλις μέχρι δυο μήνες.
Χαρακτηριστικό μάλιστα της επιμονής της τρόικας για αλλαγές στο καθεστώς των οικονομικών ιδιωτικών διαφορών, είναι ότι τα μέλη της ζητούν αναλυτικά στοιχεία από το υπουργείο Δικαιοσύνης για τον αριθμό των αγωγών για πλειστηριασμούς, στοιχεία για το πόσες δικαστικές αποφάσεις εκδίδονται και πόσα τελικά χρήματα εισπράττονται, προκειμένου να μετρήσουν την αποτελεσματικότητα της ελληνικής δικαιοσύνης.
Ψάχνω και ξαναψάχνω, ρωτώ και ξαναρωτώ αλλά απάντηση δεν βρίσκω πουθενά : εκείνη η τρι/δι/μονομελής επιτροπή που θα γνωμοδοτούσε για τις χαρατσαπαλλαγές (μέσω πληρωμής με το στανιό και μετά "συμψήφισης" βεβαίως βεβαίως) των ανέργων, τις μειώσεις στο 1 € ανά τετραγωνικό ανάπηρων κλπ τι απέγινε αλήθεια; Ξεχάστηκε εντελώς και αυτή όπως είχα προβλέψει; Αναμεταδίδω από το tsantiri :
Το
Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά εξέδωσε απόφαση με την οποία ζητεί από τη
ΔΕΗ να μην προχωρήσει σε καμία διακοπή ρεύματος μέχρι την οριστική
εκδίκαση ασφαλιστικών μέτρων που έχουν καταθέσει πολίτες, στο οποίο
συζητείτο ομαδική προσφυγή του δήμου Κορυδαλλού για λογαριασμό 1.165
κατοίκων, που αδυνατούν να πληρώσουν το ειδικό τέλος ακινήτων.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά έκρινε συγκεκριμένα ότι δεν μπορούν να μείνουν χωρίς ρεύμα οι πολίτες, που είναι είτε άποροι είτε άνεργοι ή αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας. Παράλληλα, απαγόρευσε στη ΔΕΗ να προχωρήσει σε διακοπή του ρεύματος
κατά των συγκεκριμένων ατόμων, μέχρι να εκδικαστεί στις 16 Μαΐου η
αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που έχουν καταθέσει η δημοτική αρχή και
πολίτες κατά της ΔΕΗ. Σε δηλώσεις του, ο δήμαρχος Κορυδαλλού Σταύρος Κασιμάτης,
τόνισε πως η απόφαση γεννά αισιοδοξία και αναδεικνύει την ανεξαρτησία
της δικαιοσύνης και την κοινωνική ευαισθησία των δικαστών.
Δανείζομαι από το DefenceNet την "επικαιροποιημένη" απάντηση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στo καταστροφολογικό "ή δέχεστε την απόλυτη σκλαβιά ή χρεοκωπούμε" της τετρόικας που έγινε επίσης τρόικα, λόγω που ο κωλοτούμπας την έκανε με ελαφρά. Όσοι δεν το πετύχατε αλλού αξίζει να το διαβάσετε...
Η
απάντηση στην τρομοκρατία των Ελλήνων πολιτών του δοτού πρωθυπουργού
Λουκά Παπαδήμου, του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου και του
"αλλαξοπιστήσαντα" προέδρου της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά για να αποδεχθεί η
Βουλή το εθνοκτόνο Μνημόνιο, έρχεται από τα βάθη της ελληνικής Ιστορίας
και δεν ανήκει σε κανέναν άλλο, παρά στον μεγαλύτερο Έλληνα της νεότερης
Ελληνικής Ιστορίας, τον στρατηγό Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Προσαρμοσμένη
στα καθ'ημάς δημοσιεύεται "αποκλειστικά" από το defencenet.gr, όπως
παρουσιάζεται και η αρχική απάντησή του στον Ιμπραήμ, όταν ο τελευταίος
απείλησε να κάψει ολόκληρη της Μεσσηνία και κυρίως να κάψει τα
ελαιόδενδρα που ήταν η πηγή ζωής των Μεσσήνιων (ειδικά ο Α.Σαμαράς θα
έπρεπε να γνωρίζει αυτή την απάντηση και να τον είχε διδάξει).
Ας
δούμε κατ'άρχήν τι είπαν οι τρεις σύγχρονοι πολιτικοί (και οι τρεις τα
ίδια είπαν, αλλά χρησιμοποιούμε ως βάση την ομιλία του Λ.Παπαδήμου, ο
οποίος θεωρείται ότι εκφράζει τον γερμανικό και τον τραπεζικό
παράγοντα):
"Μια άτακτη χρεοκοπία θα έριχνε τη χώρα
μας σε μια καταστροφική περιπέτεια. Θα δημιουργούσε συνθήκες
ανεξέλεγκτου οικονομικού χάους και κοινωνικής έκρηξης. Οι αποταμιεύσεις των πολιτών θα κινδύνευαν. Το
κράτος θα αδυνατούσε να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, να καλύψει
στοιχειώδεις λειτουργίες, όπως τα νοσοκομεία και τα σχολεία, καθώς έχει
ακόμα πρωτογενές έλλειμμα πάνω από 5 δισ. ευρώ. θα είχαμε άδεια ράδια
στα σούπερ μάρκετ. Δεν θα είχαμε φάρμακα για τα παιδιά μας. Δεν θα
είχαμε καύσιμα.
Η εισαγωγή βασικών αγαθών –όπως
φάρμακα, πετρέλαιο, και μηχανήματα– θα γινόταν προβληματική, αφού η
χώρα, δημόσιος και ιδιωτικός τομέας, θα έχανε κάθε πρόσβαση σε δανεισμό
και η ρευστότητα θα συρρικνωνόταν. Επιχειρήσεις θα έκλειναν μαζικά,
αδυνατώντας να αντλήσουν χρηματοδότηση. Η ανεργία, η οποία είναι ήδη
απαράδεκτα υψηλή θα αυξανόταν περισσότερο.
Το βιοτικό
επίπεδο των Ελλήνων στην περίπτωση μιας άτακτης χρεοκοπίας θα κατέρρεε. Η
χώρα θα παρασυρόταν σε μια μακρά δίνη ύφεσης, αστάθειας, ανεργίας και
παρατεταμένης εξαθλίωσης. Οι εξελίξεις αυτές θα
οδηγούσαν, αργά ή γρήγορα, στην έξοδο από το ευρώ. Από χώρα του πυρήνα
της Ευρωζώνης, η Ελλάδα θα καταντούσε χώρα αδύναμη, στο περιθώριο της
Ευρώπης." Λουκάς Παπαδήμος, Γιώργος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς
Και η "προσαρμοσμένη" απάντηση του Γέρου του Μοριά:
«Αυτό
οπού μας φοβερίζετε να μας κόψετε και κάψετε τον τρόπο ζωή μας, δεν
είναι της πολιτικής έργον, διατί ο τρόπος ζωής των απλών ανθρώπων δεν
εναντιώνεται εις κανένα, μόνο οι άνθρωποι εναντιώνονται στις εκλογές και
αυτό είναι το δίκαιον της Δημοκρατίας. Όχι
τις ζωές να μας κόψετε, όχι τα λεφτά μας, όχι τα σπίτια που μας κάψατε
και κατασχέσατε, μόνον πέτρα απάνω στην πέτρα να μην μείνη, ημείς δεν
προσκυνούμεν. Τι τα σπίτια να μας
κατασχέσετε και κατασχέσετε τις καταθέσεις μας η ίδια η γης που μας τα
έθρεψε, αυτή η ίδια γη μένει δική μας και τα ματακάνει. Μόνον ένας
Έλληνας να μείνη, πάντα θα πολεμούμε και μην ελπίζετε πως την γην μας θα
την κάμετε δική σας, βγάλτε το από το νου σας».
Aς δούμε και την αρχική απάντηση στον Ιμπραήμ του στρατηλάτη Θεόδωρου Κολοκοτρώνη:
«Αυτό
οπού μας φοβερίζεις, να μας κόψης και κάψης τα καρποφόρα δέντρα μας,
δεν είναι της πολεμικής έργον, διατί τα άψυχα δένδρα δεν εναντιώνονται
εις κανένα, μόνον οι άνθρωποι οπού εναντιώνονται έχουνε στρατεύματα και
σκλαβώνεις, και έτσι είναι το δίκαιον του πολέμου… Όχι τα
κλαδιά να μας κόψης, όχι τα δένδρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μόνον
πέτρα απάνω στην πέτρα να μην μείνη, ημείς δεν προσκυνούμεν. Τι
τα δένδρα μας αν μας τα κόψης, και κάψης την γην δεν θέλει την σηκώσης
και η ίδια η γης που τα έθρεψε, αυτή η ίδια γη μένει δική μας και τα
ματακάνει. Μόνον ένας Έλληνας να μείνη, πάντα θα πολεμούμε και μην
ελπίζης πως την γην μας θα την κάμης δική σου, βγάλτο από το νου σου».
Βέβαια αξίζει να πούμε και τι είχε πει μετά την Επανάσταση για το τι φοβήθηκε περισσότερο κατά την διάρκεια του ξεσηκωμού: "Τον καιρό του προσκυνήματοςφοβήθηκα (σ.σ. εννοούσε όταν ο Ιμπαρήμ κατάκαιγε τα πάντα και ζητούσε απλά να προσκυνήσουν οι επαναστάτες για να γλιτώσουν) και τους προσκυνημένους".
Και σήμερα αν θα ζούσε, τους ίδους θα φοβότανε... Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Από τα πιο ψύχραιμα και εποικοιδομητικά κείμενα που διάβασα τελευταία, της Νανάς Παλαιτσάκη. Δεν γνώριζα ότι διαθέτει τόσο σπαθάτη πένα. Την θυμάμαι αμυδρά από την μακρυνή εποχή που έβλεπα ακόμη ελληνική τηλεόραση. Με χαλάει λίγο -από ιστολογική άποψη- η υπερβολική χρήση < > που κάνει για λόγους έμφασης, αλλά προς σεβασμό στο πρωτότυπο και στις επιλογές μορφοποίησης της αρθρογράφου τα αφήνω άθικτα. Απολαύστε το και μην ξεχάσετε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα που το ανέβασε, το mylady, για περισσότερα κείμενά της.
Να
μια πρόταση που την δίνω στον < αέρα > του διαδικτύου για να το
σκεφθούν εκείνοι που συμπονούν εκ του ασφαλούς ή αποφασίζουν σαν
δημοκρατικά εκλεγμένοι για όσους θα επιχειρήσουν να επιβιώσουν μέσω του
θεσμού της φιλανθρωπίας, θεσμού που θα θεριέψει απο τους ήδη
καταφρονεμένους και απελπισμένους.
<< Αν εξαρτιόταν απο μένα να μην γεννηθώ, σίγουρα δεν θα αποδεχόμουν την ύπαρξη κάτω απο τόσες άθλιες συνθήκες >>
(Ντοστογιέφσκι - Ο Ηλίθιος )
Προσπαθώ, με πολύ μεγάλο κόπο, να βρω τους τρόπους να διαχειριστώ την
αυθαιρεσία που προκύπτει από την νομιμοποίηση του εγκλήματος. Ζω
σε μια χώρα που διάλεξαν να την κατοικήσουν οι θεοί, αλλά οι θνητοί
ιθαγενείς της, την βίασαν σε τέτοιο αποτρόπαιο βαθμό, που ο αέρας, η
βροχή, ο ήλιος, η ζέστη, το χιόνι, η ψιχάλα, το μπουρίνι, να
αποκαλούνται < ακραία καιρικά φαινόμενα >
Κάηκαν
δάση, κάηκαν άνθρωποι και ζώα, μπαζώθηκαν ποτάμια, καταπατήθηκαν
ακτές, για να καταφέρουμε να αποτελέσουμε ως χώρα, παγκόσμιο μοντέλο .
Λειτουργεί σαν ρολόι πλαστικό – κινέζικο των 5 Ευρώ. Δουλεύει κανονικά
( ; ) για καμιά δεκαπενταριά μέρες τον χρόνο.
Στον
βιασμό της φύσης συνεργάστηκαν πολλοί γιατί το < φακελάκι >
προϋποθέτει αποστολείς και παραλήπτες. Μου μοιάζει λοιπόν σαν οι
Θεοί των Ελλήνων, να έχουν αποφασίσει να θρυμματίσουν το ευλογημένο
γούπατο που επέλεξαν να κατοικήσουν . Βρέχει και η Κηφισίας, θυμίζει
Δούναβη . Βρέχει πιο δυνατά και ανασταίνεται ο Κηφισός κυριολεκτικά απο
τις < στάχτες του > για να μας θυμίσει ότι ήταν ποταμός.
Οι
κατατρεγμένοι σύγχρονοι Έλληνες, ζούμε ( ; ) τον πανικό της επιβίωσης, όπου ο αφανισμός μας, μοιάζει προδιαγεγραμμένος. Όσοι δεν πνιγούμε
δεν καούμε και δεν σκάσουμε από την ζέστη, θα αφανιστούμε με τα <
μέτρα > του μνημονίου το οποίο υπεγράφη από τους εκπροσώπους της
κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, οι οποίοι γνωρίζουν το κόλπο να ζει μια
οικογένεια με 700 Ευρώ, τον μήνα (αλλά δεν το μοιράζονται με κανένα
θνητό).
Τις
τελευταίες ώρες, παλεύουν με < νύχια και με δόντια > για να
κρατήσουν, λέει, τις συντάξεις στα 400 Ευρώ, καθώς είναι προφανώς
όλοι μυημένοι στην φιλοσοφική σκέψη ότι < το χρήμα δεν φέρνει την
ευτυχία > Μέσα σε όλες τις χαρές που έχουν προκύψει, έχει ξεσπάσει ένας σύγχρονος < τύφος > που μεταδίδεται με γεωμετρική πρόοδο.
Η
Διχόνοια. Όσο περισσότερο εξαπλώνεται αυτή η λερναία ύδρα, τόσο
περισσότερο θα επιμηκύνεται ο χρόνος ασυλίας εκείνων που πρόδωσαν. Και σκέφτομαι τι πιθανότητες υπάρχουν για να διατηρηθεί ακόμη και τώρα το οτιδήποτε θα ανανεώσει το αποκαμωμένο μυαλό μας. Η κοινοβουλευτική
δημοκρατία; Χρεοκόπησε. Ο καπιταλισμός; Κράσαρε. Ο καταναλωτισμός;
Βρίσκεται σε επιθανάτιο ρόγχο.
Τα
μόνα που μοιάζουν να έχουν διάρκεια ζωής, είναι τα σκουπίδια. Λένε
ότι μια παιδική πάνα έχει διάρκεια ζωής που ξεπερνάει τα 72 χρόνια. Τι
περιμένουμε; Για να θυμηθώ τον Γκράμσι, έλεγε ότι << κρίση
είναι όταν το παλιό δεν λέει να πεθάνει και το καινούργιο δεν έχει ακόμη
γεννηθεί >>
Οι
μεγάλοι κυνηγοί από την εποχή της μυθολογίας, διέδιδαν ότι οι δράκοι
εξαντλούσαν την πιο άγρια επιθετικότητά τους, πριν ξεψυχήσουν. Και
το θέμα που προκύπτει είναι αν υπάρχουν εκείνοι που θα πολεμήσουν τους
δράκους. Δυστυχώς έχουμε εκπαιδευτεί, δεκαετίες τώρα, με την αρωγή
των μέσων μαζικής ενημέρωσης, να προάγουμε το θύμα σε εθνικό ήρωα.
Αυτή και η τακτική επιτυχίας των reality show, όπου τα πλήθη,
ταυτίζονται, με τους φουκαριάρηδες, τους αναξιοπαθούντες, τους
καταφρονεμένους, με αποτέλεσμα να συνθηκολογούμε με τα στοιχειώδη,
επιλέγοντας την μαλθακότητα του παρατηρητή της ζωής των άλλων. Και για
να σας το πάω και λίγο πιο κάτω... μένουμε άπραγοι, γιατί... γιατί
έχει φωλιάσει στο συλλογικό ασυνείδητο, ότι αν υποφέρουμε στην ζωή,
τόσο θα διεκδικήσουμε μια θέση < εκλεκτού > στον άλλον κόσμο.
Όσο φαν και να είσαι του Γκάντι και της παθητικής αντίστασης, όσο και να είσαι εναντίον της βίας, αυτή η φάτσα δεν παλεύεται, σε οδηγεί εκτός εαυτού. Να θες σε αυτό το χαμόγελο ανάμεικτης έπαρσης και ειρωνίας να κάνεις ότι και ο καλός πατέρας του Joker (απ'το Batman) στον γιόκα του. Nα πάρεις το μαχαίρι και να του πεις "Let's put a real smile on that face!"Πόσο μάλλον όταν μάθεις πόσα αμοίβεται ο τρόντζος :
Με το αστρονομικό ποσό των 242.000 ευρώ αμείβεται ο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Πολ Τόμσεν, που ζητά να εφαρμοστούν στη
χώρα μας επώδυνα μέτρα, κόβοντας μισθούς και συντάξεις. Ο Πολ Τόμσεν δηλαδή παίρνει τα ίδια χρήματα με 35 Έλληνες ή 53
Πορτογάλους που αμείβονται με το βασικό μισθό των 739 ή των 485 ευρώ
μικτά αντιστοίχως.
Το πραγματικό ποσό είναι πολύ μεγαλύτερο, σύμφωνα με τον Ελεύθερο
Τύπο, καθώς ως αναπληρωτής διευθυντής του ευρωπαϊκού τμήματος του
Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εντάσσεται στη μισθολογική και διοικητική
βαθμίδα Β05 και μπορεί να λαμβάνει μέχρι 309.000 δολάρια ετησίως. Όταν πληρώνεται παίρνει το 1/12 του μισθού του χωρίς κρατήσεις, αφού
όλοι οι μη Αμερικανοί υπάλληλοι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου
εξαιρούνται από το φόρο εισοδήματος.
Εκτός από το μισθό του ο Πολ Τόμσεν απολαμβάνει και το προνόμιο μιας
ιδιότυπης μονιμότητας που υπάρχει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, από το
οποίο λίγοι υπάλληλοι φεύγουν με δική τους θέληση. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δικαιολογεί τα προνόμιά του με το
επιχείρημα της ανταγωνιστικότητας, δίδοντας βέβαια τελείως διαφορετική
διάσταση στα όσα υποστηρίζουν οι εκπρόσωποί του στην Ελλάδα, όταν ζητούν
σαρωτικές αλλαγές στα εργασιακά, με συρρίκνωση μισθών και κατάργηση των
δικαιωμάτων των εργαζομένων.
“Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα πρέπει να είναι ανταγωνιστικό στους
τομείς της αγοράς που δραστηριοποιείται και θα πρέπει να κερδίζει από
τους ανταγωνιστές του τα πιο άξια στελέχη”, αναφέρει το Ταμείο στις
σελίδες του. Μάλιστα οι υπάλληλοι του Ταμείου είδαν τις αποδοχές τους το
2011 να αυξάνονται κατά 4,9%.
Κανένα σχόλιο, το κείμενο της Σεμίνας τα λέει όλα. Απλά αναρωτιέμαι ποιος είναι ο "ανεπάγγελτος, πρώην ζιγκολό πολιτικός". Καμία ιδέα;
Κάποτε ήμουν πραγματικά ηλίθια. Αθώα,
ευκολόπιστη. Κάποτε πίστευα με τη μία τους ανθρώπους, μ'έπειθαν τα
λόγια. Τώρα θυμώνω εύκολα, γιατί μάλλον ξύπνησα, βγήκα από το λήθαργο, μαζί με όλους, ξαφνικά. Εξοργίζομαι λοιπόν, όταν με
κοροιδεύουν.
Ο Κάρολος Παπούλιας, υπήρξε πολύ φίλος μου. Έχουμε κάνει
μαζί από τσιπουρομαχίες και συνεντεύξεις σε βάρκα στη λίμνη Παμβώτιδα, μέχρι καταβάσεις σε γκρεμούς του Μετσόβου. Έχω
απολαύσει αποκαλυπτικές
εξομολογήσεις πολιτικού περιεχομένου και εντυπωσιακά περιστατικά με
αρχηγούς κρατών και πιπεράτα παραλειπόμενα, που εννοείται θα κρατήσω
μόνο για τον εαυτό μου. Τότε πίστευα, ότι στη μεγάλη
σοσιαλιστική επανάσταση, ο Παπούλιας θα κρατούσε αυτοδικαίως το λάβαρο..
Τόσα χρόνια μετά, αγαπητέ Κάρολε,
αισθάνομαι απελπιστικά προδομένη από σας, γιατί ΤΙΠΟΤΕ απ όσα σχεδιάζατε
εκεί στην ψαροταβέρνα της Αναβύσσου, ΔΕΝ πραγματοποιήσατε.
Τι να κάνω την πολυδιαφημισμένη
αντιστασιακή θητεία σας στον ΕΛΑΣ. κ. Πρόεδρε, όταν επιμένετε να είστε ακόμη Πρόεδρος..
Ξεγελάσατε
όλοι σας, τόσα χρόνια τους Έλληνες, με χάντρες σαν να ήταν ιθαγενείς.
Εξασφαλίσατε τη σιωπή και τη συναίνεσή τους με λίγα ψίχουλα, από
τον κρατικό κορβανά, ως μισθό σε διορισμένους στο δημόσιο, με ελάχιστα
χρήματα ως επιχορήγηση σε επιχειρήσεις που ιδρύθηκαν απλά και μόνο για
την επιχορήγηση (για την οποία πάρθηκαν και οι απαραίτητες μίζες), με
επιδόματα και παροχές που προέρχονταν από τα δάνεια που καλούνται να
πληρώσουν τώρα κ.α. Υπήρχε περίπτωση διαφορετικά, να μην πάρουν με τις
πέτρες, βουλευτή - υπουργό, που ενώ δεν είχε δεύτερο παντελόνι να φορέσει,
πριν ο ελληνικός λαός του κάνει την τιμή να τον εκλέξει, αρκούσαν λίγα
χρόνια πολιτικής σταδιοδρομίας, για έπαυλη δίπλα στην Ακρόπολη;
Ή μήπως
θα
γλίτωνε οανεπάγγελτος, πρώην ζιγκολό,όταν θα μετατρεπόταν σε έναν από
τους πλουσιότερους πολιτικούς στην Ευρώπη; Θα γινόταν ποτέ, κάποιος
υπουργός, σε
υπουργείο, του οποίου οι αποφάσεις θα εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των
πεθερικών
του (!) ή θα χρηματοδοτούσε γενναιόδωρα τις δραστηριότητες της μητέρας
του και δε θα άνοιγε ρουθούνι; Ή θα επιτρεπόταν να γεμίζουν οι
καταθετικοί λογαριασμοί των επιχειρηματιών – αφεντικών σας, μόνο και
μόνο για τη ''φροντίδα'' της επανεκλογής σας; Σε όλα τα παραπάνω και σε ακόμα περισσότερα, αν δεν ήσασταν
συμμέτοχος, ήσασταν απλός παρατηρητής. Και τα δύο, εκ του αποτελέσματος,
κρίνονται ως πράξεις προδοσίας. Έτσι το βλέπω πιά, Κάρολε...
Είχατε
αμέτρητες ευκαιρίες, να ελαφρύνετε
εαυτόν, από τις αμαρτίες του παρελθόντος (από το ''δάνειο'' του
''κωλόσπιτου'' της Εκάλης, μέχρι τη σημερινό ''τουμπεκί'' στο ξεπούλημά
μας και τη νέα Κατοχή). Θα μπορούσατε να γίνετε Κάρολε, πραγματικό
σύμβολο αντίστασης στα σχέδια εξόντωσης
του Ελληνικού λαού, αν απλά δεν υπογράφατε τους νόμους και τα διατάγματα
που σας έφερνε η ''κυβέρνηση''. Αν είσασταν μ εμάς κι όχι μ αυτούς. Αν υποβάλλατε την παραίτησή σας,
εξηγώντας
με διάγγελμα τους λόγους. (Εσείς οι λακωνικοί Δωριείς, γνωρίζετε τον τρόπο να είστε σαφείς...). Τότε, μάλιστα, θα αξίζατε με χίλια, ένα νέο γύρο με τσίπουρα..
ΥΓ
1 Μαθαίνω, δεν περνάς καλά τελευταία, χτύπησαν το σπίτι σου (επανέρχομαι στον ενικό, αυτά δεν
λέγονται σε πληθυντικό) στην Ασκληπιού, πάνω από 30 αναρχικοί. Τις προάλλες σε
γιουχάρισαν άγρια στην παρέλαση και στα Θεοφάνεια.. Σε αποκάλεσαν προδότη. Ο κόσμος έχει θυμώσει
πολύ.. Και πεινάει πολύ.. Και η αδικία δεν αντέχεται. Θάρθουν και
χειρότερα, αν δεν κάνεις κάτι.
ΥΓ 2Με θλίβει πραγματικά η εικόνα
σου σήμερα... Έχω ακόμη τις φωτογραφίες μας στα Γιάννενα, σ εκείνο το
γεύμα, μετά από μια συνέντευξη, που μας είχες καλέσει με το συνεργείο
της ΕΡΤ, όταν σε απαθανάτιζε ο φακός, να κυνηγάς την τρίχρονη κόρη μου, για να την πείσεις να φάει. Θυμάμαι ακόμη, εκείνον τον
πυροβολισμό, για ένα...κυκλάμινο.
Πού πήγε το χιούμορ σου, η
επαναστατικότητά σου, αυτό το ''μέσα σε όλα'' που είχες, η εκπληκτική
επαφή σου με τον κόσμο, αυτή η ..ψαγμένα κοσμοπολίτικη συμπεριφορά, που
σε ξεχώριζε από τους υπόλοιπους ξελιγωμένους Πασοκάνθρωπους, από το
κοπάδι με τους βλαχοδήμαρχους, που το έπαιζαν παράγοντες της Αλλαγής;
Σου έλεγα τότε, ότι μου θυμίζεις στο προφίλ τον Μάρλον Μπράντο στην
''Ανταρσία'' και γέλαγες..
Ακόμη Κάρολε, μου τον θυμίζεις, αλλά στον ''Νονό''...
Όσον αφορά την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ, τις καταγγελίες όλων των μελών της για φούσκωμα του ελλείμματος και τον εξανγκασμό σε μαζική παραίτηση όλων των μελών της πλην του προέδρου της ο Παπακωνσταντίνου λέει, ούτε λίγο ούτε πολύ, στον ελληνικό λαό πως όλοι τους λένε ψέματα, ότι είναι φαντασιόπληκτοι, πλανεμένοι κλπ και ότι οι μόνοι που λένε την αλήθεια είναι ο ίδιος και ο προεδρίσκος του. Και οφείλουμε να τους πιστέψουμε, άκριτα και αναντίρρητα. Βγαίνει σημέρα και ο Μπένι και λέει στον Τσίπρα να μην φλερτάρει με την... "ποινικοποίηση της πολιτικς ζωής".
Δηλαδή ο πολιτικός είναι κράτος εν κράτει που μπορεί να κάνει ότι γουστάρει, να δράει ανεξέλεγκτος κατά το δοκούν, να ζημιώνει ολόκληρη την χώρα (προφανώς προς ιδίον όφελος) και όταν κάποιος τον ξεσκεπάσει αυτό λέγεται ποινικοποίηση; Να σας πούμε και μπράβο από πάνω αντιπρόεδρε; Μπένι έχεις αποθρασυνθεί, από την πολλή έπαρση έχεις αρχίσει και το χάνεις νομίζω. Αναδημοσιεύω από το Αntinews την μαρτυρία του αντιπροέδρου της ΕΛΣΤΑΤ έναντι προέδρου ΕΛΣΤΑΤ και Παπακωνσταντίνου :
Αποκαλύψεις – βόμβα που μπορούν να προκαλέσουν θύελλα αν ερευνηθούν
σωστά και οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη, κάνει ο πρώην αντιπρόεδρος της
Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, Ν. Λογοθέτης, στην κατάθεση η οποία
περιλαμβάνεται στη δικογραφία που εστάλη στη Βουλή. Οι αποκαλύψεις
ενισχύουν την πρόταση που κάνουν η ΝΔ αλλά και πολλοί άλλοι, ότι η
έρευνα για τις ευθύνες του κ. Παπανδρέου, του κ. Παπακωνσταντίνου και
άλλων σχετικά με το «φούσκωμα» του ελλείμματος και με το πώς μπήκαμε στο
Μνημόνιο, πρέπει να ερευνηθούν από μια Βουλή που θα προκύψει από
εκλογές. Κι όχι από την παρούσα Βουλή που και θνησιγενής είναι και
πασοκοκρατείται.
Όπως καταθέτει λοιπόν ο κ. Λογοθέτης, ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέας
Γεωργίου, ήταν “πρόθυμος να λάβει και γραπτώς οδηγίες από τον επικεφαλής
της Eurostat, Radermacher “. Υπήρχε μάλιστα μυστική επικοινωνία με
e-mails μεταξύ Γεωργίου και Radermacher για το πώς έπρεπε να υπολογιστεί
το έλλειμμα του 2009. Ο αντιπρόεδρος της Αρχής λέει ότι από την αρχή ο κ. Γεωργίου έκανε πέρα όλους τους υπολοίπους, δεν έδινε λογαριασμό σε κανένα και
επικρατούσε ενός ανδρός αρχή για θέματα όπως ο υπολογισμός του ελληνικού
ελλείμματος και του χρέους.
Στην κατάθεσή του λέει: «Η πλήρης άρνηση του κ. Γεωργίου για
κοινοποίηση των στοιχείων στο Συμβούλιο και η παντελής αδιαφάνεια
σχετικά με το ύψος (που έχει βαπτιστεί πολλές φορές πρώτα 12,5%, μετά ως
12,7%, 13,6%, και τώρα 15,7%) παραπέμπει τον οποιοδήποτε σκεπτόμενο
πολίτη στην υποψία ότι δεν υπάρχουν τελικά επαρκή και αξιόπιστα στοιχεία
και ότι η απόφαση για το ύψος του ελλείμματος ενδεχομένως να ήταν
αυθαίρετη…».
«…Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις μας δεν εξηγήθηκε ποτέ ο λόγος
της αυθαίρετης και βεβιασμένης,
χωρίς στατιστική μελέτη, ένταξης συγκεκριμένων ΔΕΚΟ στους φορείς της γερμανικής κυβέρνησης… Σχετικά με τα
swaps τον Δεκέμβριο 2010 αποκαλύφθηκε επιστολή (8.10.2010) του κ.
Radermacher προς τον πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ σχετικά με τα Goldman Sachs
swaps, όπου αποδεικνύεται η επιστολή καθοδήγησης και περιγράφονται με
λεπτομέρειες οι προτάσεις της Eurostat για ποσοτική αναθεώρηση προς τα
πάνω του ελληνικού χρέους για κάθε έτος από το 2001 και μετά. Η επιστολή
τελειώνει υπενθυμίζοντας στον κ. Γεωργίου την επιθυμία του να λάβει
γραπτώς την καθοδήγησή τους (δηλαδή της Εurostat) πριν από την
ολοκλήρωση των προσαρμογών».
Περιγράφει επίσης ένα συγκλονιστικό γεγονός:
«Στις 8.9.2010 ένα πολύ αρνητικό δημοσίευμα του ιδίου του
Radermacher εμφανίστηκε στο Bloomberg σχετικά με την καθυστέρηση της
Ελλάδας να αποκαλύψει τις “μυστικές” συμφωνίες με τα swaps ώστε να
αποκαλυφθεί το πραγματικό χρέος! Ως αποτέλεσμα του δημοσιεύματος ήταν να
εκτιναχτούν τα spreads δεκαετών ομολόγων στις 980 μονάδες. Αναρωτιέται
κανείς ποιον συνέφερε η εκτίναξή τους εκείνη τη δεδομένη στιγμή; Αυτή
ήταν η δεύτερη εκτίναξη των spreads σε αυτά τα ύψη, η πρώτη είχε συμβεί
λίγο πριν από την υπογραφή του μνημονίου τον Μάρτιο 2010».
Επίσης ο κ. Λογοθέτης περιγράφει ένα τσακωμό που είχε με τον κ.
Παπακωνσταντίνου ο οποίος τον απείλησε ότι αν δεν παραιτηθεί άμεσα θα
τον κατέστρεφε επαγγελματικά: «Στην ερώτησή μου αν έγινα ξαφνικά εχθρός
της Ελλάδας επειδή τόλμησα να αμφισβητήσω τον τρόπο υπολογισμού του
ελλείμματος ο κ. Παπακωνσταντίνου αντέδρασε έντονα λέγοντας “με φοβίζετε
κ. Λογοθέτη υπονοείτε δηλαδή ότι φουσκώσαμε επίτηδες το έλλειμμα;”. Ο
κ. Παπακωνσταντίνου έδωσε τέλος στη συνάντησή μας δηλώνοντάς μου ότι “αν
δεν υπέβαλα την παραίτησή μου από την ΕΛΣΤΑΤ ως τα μεσάνυχτα της ιδίας
ημέρας, ο ίδιος θα προωθούσε το θέμα στη Βουλή, θα το μάθαιναν όλα τα
ΜΜΕ και ως συνέπεια θα καταστρεφόμουν επαγγελματικά και θα μάτωνε η
Ελλάδα…».
Αυτά λέει λοιπόν ο κ. Λογοθέτης ο οποίος μαζί με τα άλλα μέλη του ΔΣ
επιχειρήθηκε από στελέχη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να εμφανιστούν ως
γραφικοί, επικίνδυνοι, εχθροί της πατρίδας. Ενώ ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο
μεγαλύτερος γκαφατζής στην ιστορία (ή μήπως εντολοδόχος;) ήταν
…πατριώτης. Αποδεικνύεται επίσης ότι η έρευνα πρέπει να φτάσει μέχρι τέλους.
Διότι αν υπήρξαν πρόθυμοι Έλληνες πεμπτοφαλαγγίτες που έπαιξαν το
παιχνίδι της τρόικας και έβαλαν τη χώρα σε τόσο μεγάλη περιπέτεια θα
πρέπει το ελάχιστο να πάνε στη φυλακή.
