#272 Το Focus μαθαίνει Ελληνικά

Το γερμανικό λαϊκίστικο περιοδικό Focus άφησε προς το παρόν πίσω του τις αλλοτινές γραφικές χειρονομίες (εικόνα) και ανέβασε μία επιστολή που απευθύνεται σε όλους τους Έλληνες. Η επιστολή, που υπογράφει κάποια Martina Fietz, προσφεύγει σε αρκετά σημεία στο συναίσθημα (το παλιό καλό εργαλείο των καναρινογράφων), σε άλλα έχει ελαφρώς διδακτικό ύφος, αλλά διαθέτει και κάποια άλλα που αξίζουν την προσοχή μας. Ο πρώτος λόγος που την μεταφέρω εδώ είναι ότι είναι γραμμένη στα... ελληνικά! Ο δεύτερος είναι ότι το Focus για να την διαβάσω κατ'αρχήν με ανάγκασε να υποστώ δυο τεράστιες pop-up διαφημίσεις.

Επίσης έπρεπε με το στανιό να κάνω like στην σελίδα τους στο facebook, με ένα... τρίτο pop-up, του facebook αυτή την φορά, το οποίο δεν έκλεινε αν δεν έκανα like (ε, όταν είσαι λαϊκιστής είσαι και spammer). Μα τον Δία, τρία pop-up στην σειρά δεν έχω δει ούτε σε "σελίδες άσεμνου περιεχομένου". Αναγκάστηκα να κάνω like, το κείμενο εμφανίσθηκε, αντέγραψα το κείμενο και αμέσως μετά απέσυρα το like για να μην γίνω και ρόμπα στους φίλους μου στο fb. Λόγω λοιπόν που δεν θα ήθελα να μπείτε και εσείς σε όλη αυτή την διαδικασία μεταφέρω όλο το κείμενο και απλώς δίνω την πηγή για τυπικούς λόγους. Έχει αρκετά λαθάκια αλλά είναι ψιλοκαλογραμμένο. Πέραν της διαφημισούλας που φύτεψα δεν πείραξα ούτε τελεία :


Αγαπητοί Έλληνες ...... η Άνγκελα Μέρκελ δεν αξίζει το μίσος σας...

Οι έντονες αντιδράσεις στην επίσκεψη της Καγκελαρίου στην Αθήνα είναι λανθασμένη αντίδραση. Οι Έλληνες πρέπει να επαναδιοργανώσουν το κράτος τους – ταχύτατα μάλιστα.

Αγαπητοί Έλληνες, πολλοί από εμάς τους Γερμανούς αγαπούν την χώρα σας, τα αρχαία μνημεία, τα νησιά, την θάλασσα, το κλίμα, τη κουζίνα σας και το κρασί σας. Ταξιδεύουμε συχνά και με μεγάλη χαρά στη χώρα σας, ένας λόγος είναι ότι είσαστε τόσο διαφορετικοί από εμάς, πιο άνετοι και με πιο μεγάλη χαρά ζωής. Ως τώρα υπήρχε η εντύπωση ότι και ομογενείς σας που μένουν στη Γερμανία αισθάνονται καλά. Δεν εμφανίζονται ως ξένοι αλλά ως μέρος της κοινωνίας στην οποία προσμετρούνται εδώ και χρόνια οι νότιοι Ευρωπαίοι. Όλα αυτά δε θα έπρεπε να τα ξεχάσετε καθώς το τελευταίο καιρό ακούγονται από εσάς υβριστικά σχόλια για την Γερμανία. Με τον ίδιο τρόπο οφείλουν οι Γερμανοί να αντιληφθούν ότι και για εμάς τους Γερμανούς η Ευρώπη σημαίνει πολλά παραπάνω από ένα σταθερό Ευρώ. Μέσα στη κρίση δε πρέπει να χαθούν αυτά που μας ενώνουν.

Για αυτό απαιτείται και οι δυο πλευρές να διατηρούν μια ρεαλιστική ματιά στα δρώμενα. Ακόμη και αν πρόκειται για μερικές δεκάδες χιλιάδες που διαδηλώνουν στην Αθήνα και εκφωνούν προσβλητικά συνθήματα: είσαστε ένα έθνος έντεκα εκατομμυρίων. Δε μπορώ να φανταστώ, ότι στη πλειοψηφία σας πιστεύεται ότι για την τωρινή κατάντια της χώρας σας ευθύνεται η γερμανίδα ομοσπονδιακή Καγκελάριος. Δεν έχει κανένα νόημα να ξεσπάτε στην πρόεδρο κυβέρνησης της χώρας η οποία σαν καμιά άλλη μπορεί (και πρέπει) να φέρει προσπάθειες για βοήθεια στην Ελλάδα και μ’ αυτό να συγκρατήσει την Ενωμένη Ευρώπη.

Δεν έχει νόημα να ξεσπάτε στους λάθος αποδέκτες

Επιπροσθέτως: Η λιτότητα σας επιβάλλεται και χωρίς τα νέα δρακώντια μέτρα, τα οποία δε προέρχονται από τη Γερμανία αλλά από όλη την Ευρώπη ως σύνολο. Πέραν τούτου και χωρίς εμάς πρέπει να δημιουργήσετε ένα λειτουργικό κράτος και ένα αποδοτικό σύστημα φορολόγησης. Και δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι προαπαιτείται μια ανταγωνιστική οικονομία που πρέπει να χτιστεί με επενδύσεις από το εξωτερικό και η οποία μπορεί πρωτίστως να δώσει προοπτικές στην άνεργη νεολαία. Όλα αυτά κοστίζουν δυνάμεις και όλα αυτά είναι επίπονα. Αυτό είναι σαφές για μας. Και είναι δίλημμα ότι οι εύποροι σας υπήκοοι αποφεύγουν την εκπλήρωση των υποχρεώσεων τους και έτσι ρίχνουν το βάρος της επανεκκίνησης του κράτους πάνω στις πλάτες των μικρομεσαίων και φτωχών. Παρόλα αυτά: Ξεκινήστε επιτέλους. Δεν έχει νόημα να σπαταλάτε την ενέργεια ξεσπώντας σε λάθος αποδέκτες.

Διότι η διαμαρτυρία ενάντια στην Άνγκελα Μέρκελ, όλοι οι λοιδορίες και προσβολές δεν διευκολύνουν την Καγκελάριο να εξασφαλίζει πλειοψηφίες για την υποστήριξη της Ελλάδας. Το αντίθετο συμβαίνει. Μειώνεται η προθυμία να βοηθήσουν. Γίνεται δυσκολότερο να εξηγηθεί στη Γερμανία πόσο σπουδαία είναι μια κοινή Ευρώπη, πόσο άξια είναι η πρόταση, ότι είναι τύχη μια ενωμένη Ευρώπη.

Οι διαμαρτυρίες δεν δίνουν εναλλακτική λύση
Ήδη για αυτό είναι αντιπαραγωγικές οι έντονες διαμαρτυρίες. Ας μην κρύψουμε ότι οι ακραίοι Αριστεροί και Δεξιοί που διασπείρονται στους δρόμους δε προσφέρουν καμία ρεαλιστική εναλλακτική λύση στη πορεία σταθεροποίησης. Δε μπορώ να φανταστώ ότι εσείς οι Έλληνες πιστεύετε πραγματικά ότι όλα μπορούν να ρέουν όπως μέχρι πρόσφατα αν απλά σταματήσουν οι ενοχλητικοί Γερμανοί να προειδοποιούν. Δε μπορώ να πιστέψω το γεγονός ότι νομίζεται ότι χωρίς την Ευρώπη θα έχει η Ελλάδα καλύτερο μέλλον.

Για αυτό ελπίζω ότι η σύντομη επίσκεψη της Καγκελαρίου αποδεικνύει:

Δεν είναι το ζητούμενο να δίνει ο μεγάλος στον μικρό εντολές. Δεν πρόκειται για υπαγόρευση κακίας. Το θέμα είναι να εξασφαλιστεί η επιβίωση της πανέμορφης σας χώρας. Να δυναμώσει πάλι η Ευρώπη και να συνεχίζει να ακούγεται η κοινή ήπειρος μας στον παγκόσμιο ανταγωνισμό....

Read More

#154 Η Χάγη αποφασίζει στις 3 Φλεβάρη για τις γερμανικές αποζημιώσεις

Δυστυχώς δεν είμαι καλά ενημερωμένος για αυτό το ζήτημα, και το DefenceNet παραείναι λακωνικό. Δηλαδή αν γίνει κάνα θαύμα και η Χάγη καταδικάσει την Γερμανία για τι τάξης ποσά μιλάμε; Βέβαια και πάλι αφορά μόνο ιδιώτες. Το ελληνικό κράτος είναι... "φίλος και σύμμαχος", οπότε "περασμένα, ξεχασμένα, συγχωρεμένα". Και αυτό γιατί με τους Γερμανούς κάνουμε μπίζνες με γυρτά υποβρύχια που πληρώνουμε προκαταβολικά 10+ χρόνια πριν παραλάβουμε - παγκόσμια, ίσως και πανσυμπαντική πρωτοτυπία αυτή. Τα οποία έχουμε αγοράσει "με το ζόρι" και με μίζες στον Άκη κιόλας. Μπίζνες με την Siemens με την οποία ποτέ δεν έπαψε το κράτος να συνεργάζεται (άλλες μίζες...). Μπίζνες και με την Deutche Telecom που πήρε τον ΟΤΕ τσάμπα κτλ κτλ Αναμεταδίδω από το DefenceNet :

Στις 3 Φεβρουαρίου, αναμένεται να εκδοθεί από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης η απόφαση για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις. Θυμίζουμε ότι η δικαίωση των Ελλήνων θυμάτων του Ναζισμού μέσω των Ιταλικών δικαστηρίων, έχει οδηγήσει την υπόθεση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στο οποίο προσέφυγε η Γερμανία για να ακυρώσει τις αποζημιώσεις και το οποίο ξεκίνησε τη σχετική δικαστική διαδικασία τη Δευτέρα 09/12. Η Γερμανία, η οποία προσέφυγε στις 23 Δεκεμβρίου 2008 στο κορυφαίο δικαστικό όργανο του ΟΗΕ, υποστηρίζει ότι αντιμετωπίζει αυξανόμενο αριθμό προσφυγών ενώπιον των ιταλικών δικαστηρίων, τις οποίες καταθέτουν θύματα εγκλημάτων που διαπράχθηκαν κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από τους ναζί στην Ιταλία. Σύμφωνα με το Βερολίνο η Ιταλία, επιτρέποντας να γίνονται αγωγές κατά της Γερμανίας, δεν σέβεται την αρχή της.

πηγή(πλην προλόγου-εικόνας) : DefenceNET

Read More

#92 Η αρχή του τέλους για την Μέρκελ

O Μάνος Οικονομίδης του Statesmen γράφει σε αυτό το αισιόδοξο(;) άρθρο πως την Ανγκέλα θα την φάμε ως το 2013 - αν γίνει κάνα θαύμα μπορεί να πέσει και του χρόνου. Αυτόν τον Αύγουστο λοιπόν στην Τήνο ξέρετε για τί να κάνετε τάμα στην μεγαλόχαρη.

Όσο «προβληματική» και αν είναι η σχέση της ευρωπαϊκής Ιστορίας με τη Γερμανία, δεν μπορεί κανείς παρά να αναγνωρίσει ψήγματα υποσυνείδητης δικαιοσύνης στην εξέλιξη των πραγμάτων.

Με προφανές «θύμα» την Άνγκελα Μέρκελ, η οποία επιχειρεί να ηγηθεί μιας Ευρώπης η οποία στερείται συλλογικού και εθνικού οράματος, υποταγμένη σε μια και μόνη επιδίωξη: Τη… λατρεία των αριθμών, η σποραδική και προσωρινή ευημερία των οποίων, βρίσκεται διαχρονικά σε σφοδρή σύγκρουση με την ευημερία των κοινωνιών και των λαών.

Η Γερμανίδα Καγκελάριος ποντάρει σταθερά σε μια συμπεριφορά «σωφρονιστή» μιας Ευρώπης σε βαθιά κρίση, τα δημοσιονομικά δεδομένα της οποίας προσομοιάζουν με προ πολλού χρεοκοπημένες οικονομίες. Οι δημοσκοπήσεις ωστόσο κάθε άλλο παρά την επιβραβεύουν.

Το CDU κινείται στο 35%, με οριακά αυξημένα ποσοστά, ο μελλοντικός συνασπισμός SPD-Πράσινων όμως, συγκεντρώνει 44%, με τους Σοσιαλδημοκράτες να κινούνται στο 30%, και το κόμμα που έγινε γνωστό λόγω της χαρισματικής ηγεσίας του Γιόσκα Φίσερ, στο 14%.

Οι βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία είναι προγραμματισμένες για το 2013, εκτός κι αν προκύψει κάποιο πολιτικό απρόοπτο, το οποίο θα αναγκάσει την Άνγκελα Μέρκελ να στήσει πρόωρες κάλπες εντός του 2012. Φαίνεται ωστόσο, ότι η γερμανική κοινωνία έχει ήδη λάβει τις αποφάσεις τις. Και επιθυμεί πολιτική αλλαγή. Τον επόμενο Καγκελάριο λοιπόν, θα τον λένε σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, Πέερ Στάινμπρουκ.

Όχι κάτι το ιδιαίτερο, από πλευράς πολιτικού εκτοπίσματος. Μεταξύ μας, όμως, το πρωτεύον ζητούμενο στη φάση που βρισκόμαστε είναι να απαλλαγεί η Ευρώπη από τον «τυφώνα Άντζι».

πηγή : Statesmen

Read More

#29 «Ταξίδι Θανάτου στην Ευρωζώνη»

Άρθρο του νομπελίστα οικονομολόγου Paul Krugman στους New York Times, στο οποίο περιγράφει τις λάθος επιλογές εκατέρωθεν του Ατλαντικού. Τα σχόλια νομίζω είναι περιττά (οι εμφάσεις από μένα)...

Είναι δυνατόν να νιώθεις τρόμο και ταυτόχρονα ανία; Ετσι νιώθω για τις διαπραγματεύσεις που γίνονται τώρα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, και υποπτεύομαι ότι και άλλοι παρατηρητές συμμερίζονται το συναίσθημα.

Από τη μία πλευρά, η κατάσταση της Ευρώπης είναι πραγματικά, πραγματικά τρομακτική: με χώρες που αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο της οικονομίας της ευρωζώνης υπό κερδοσκοπική επίθεση, απειλείται η ίδια η ύπαρξη του ενιαίου νομίσματος - και μια κατάρρευση του ευρώ θα μπορούσε να προκαλέσει τεράστια ζημιά στον κόσμο...

Από την άλλη πλευρά, οι ευρωπαίοι πολιτικοί μοιάζουν έτοιμοι να αποφασίσουν μία από τα ίδια. Θα βρουν πιθανώς έναν τρόπο για να δώσουν περισσότερη πίστωση στις προβληματικές χώρες, αλλά δεν μοιάζουν καθόλου έτοιμοι να ομολογήσουν ένα κρίσιμο γεγονός - ότι χωρίς μία πιο επεκτατική δημοσιονομική και νομισματική πολιτική στις πιο ισχυρές οικονομίες της Ευρώπης, όλες τους οι προσπάθειες διάσωσης θα αποτύχουν.

Μέχρι τώρα, η απάντηση της Ευρώπης ήταν να απαιτεί σκληρή δημοσιονομική λιτότητα, ιδίως μεγάλες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, από τους οφειλέτες, δίνοντάς τους ταυτοχρόνως κάποια χρηματοδότηση έως ότου επιστρέψει η εμπιστοσύνη των ιδιωτών επενδυτών. Μπορεί να λειτουργήσει αυτή η στρατηγική;

Οχι για την Ελλάδα, η οποία χρωστάει περισσότερα από όσα θα μπορούσε να ξεπληρώσει. Μάλλον όχι για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, που για διαφορετικούς λόγους έχουν επίσης μεγάλο βάρος χρέους. Αλλά με δεδομένο ένα ευνοϊκό εξωτερικό περιβάλλον - ιδίως μια ισχυρή συνολική ευρωπαϊκή οικονομία με μέτριο πληθωρισμό - η Ισπανία, που ακόμη και τώρα έχει σχετικώς χαμηλό χρέος, και η Ιταλία, που έχει υψηλό επίπεδο χρέους αλλά εκπληκτικά μικρά ελλείμματα, θα μπορούσαν πιθανώς να τα καταφέρουν.

Δυστυχώς, οι ευρωπαίοι πολιτικοί μοιάζουν αποφασισμένοι να αρνηθούν σε αυτούς τους οφειλέτες το περιβάλλον που χρειάζονται.

Σκεφθείτε το κάπως έτσι: η ιδιωτική ζήτηση στις χώρες οφειλέτες έχει βυθιστεί με το τέλος της ευημερίας που χρηματοδοτούσε τα χρέη. Στο μεταξύ, οι δαπάνες στον δημόσιο τομέα έχουν μειωθεί επίσης κατακόρυφα από τα προγράμματα λιτότητας. Από πού λοιπόν υποτίθεται ότι θα έρθουν οι δουλειές και η ανάπτυξη; Η απάντηση πρέπει να είναι από τις εξαγωγές, κυρίως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Αλλά οι εξαγωγές δεν μπορούν να αυξηθούν, αν οι χώρες πιστωτές εφαρμόζουν επίσης πολιτικές λιτότητας, σπρώχνοντας ολόκληρη την Ευρώπη πίσω προς την ύφεση.

Επιπλέον, οι χώρες οφειλέτες πρέπει να μειώσουν τιμές και κόστη σε σχέση με χώρες πιστωτές όπως η Γερμανία, κάτι που δεν θα ήταν πολύ δύσκολο αν η Γερμανία είχε πληθωρισμό 3 ή 4% επιτρέποντας στους οφειλέτες να κερδίσουν έδαφος έχοντας απλώς χαμηλό ή μηδενικό πληθωρισμό. Αλλά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τάσσεται υπέρ του αποπληθωρισμού - έκανε ένα τρομερό λάθος αυξάνοντας τα επιτόκια το 2008, την ώρα που ενισχυόταν η οικονομική κρίση, και έδειξε ότι δεν έμαθε τίποτε επαναλαμβάνοντας αυτό το λάθος εφέτος.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η αγορά περιμένει τώρα πολύ χαμηλό πληθωρισμό στη Γερμανία - γύρω στο 1% για τα επόμενα πέντε χρόνια - που σημαίνει σημαντικό αποπληθωρισμό στα έθνη οφειλέτες. Αυτό θα επιδεινώσει την κατάστασή τους και θα αυξήσει το πραγματικό βάρος των χρεών τους, εξασφαλίζοντας λίγο-πολύ την αποτυχία κάθε προσπάθειας διάσωσης.

Μέρος του προβλήματος ίσως είναι ότι αυτές οι πολιτικές ελίτ έχουν μια επιλεκτική ιστορική μνήμη. Αρέσκονται να μιλούν για τον πληθωρισμό στη Γερμανία των αρχών της δεκαετίας του 1920 - μια ιστορία, που τυγχάνει όμως να μην έχει καμμία σχέση με την τρέχουσα κατάσταση. Και όμως, δεν μιλούν σχεδόν ποτέ για ένα πολύ πιο σχετικό παράδειγμα: τις πολιτικές του Χάινριχ Μπρούνινγκ, καγκελαρίου της Γερμανίας την περίοδο 1930-1932, η επιμονή του οποίου στον ισοσκελισμό των προϋπολογισμών έκανε την Μεγάλη Υφέση ακόμη χειρότερη στη Γερμανία από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη - ανοίγοντας τον δρόμο σε ξέρετε τι.

Δεν περιμένω κάτι τόσο άσχημο να συμβεί στην Ευρώπη του 21ου αιώνα. Αλλά υπάρχει ένα πολύ μεγάλο χάσμα ανάμεσα σε αυτό που χρειάζεται το ευρώ για να επιβιώσει και σε αυτό που οι ηγέτες της Ευρώπης είναι πρόθυμοι να κάνουν, ή ακόμη και να συζητήσουν. Και με δεδομένο αυτό το χάσμα, είναι δύσκολο να βρεις λόγους για να είσαι αισιόδοξος.

(New York Times - Το Βήμα)

πηγή αναδημοσίευσης

Read More