Βρείτε τους Κοριούς στο Google+ Oι Κοριοί: New York Times

#184 Γουδί εναντίον Anonymous : δίψα για αίμα έναντι δίψας για αλλαγή

Οι Anonymous είναι μία σχετικά καινούρια "μόδα" που τράβηξαν μόλις πριν μερικές μέρες την προσοχή μας όταν κατέβασαν τα βρακιά του υπουργείου Δικαιοσύνης.

#55 Οι ιστορικοί του μέλλοντος

Eλπίζω να προλάβω να ζήσω την εποχή που οι ιστορικοί θα γράψουν κάτι σαν και αυτό : "Μάθημα πολιτικής ιστορίας Νο 37 : «Ο μεσαίωνας της ελληνικής πολιτικής κατά την λήξη της μονεταριστικής περιόδου»

#61 Στοχασμοί για την μετάβαση από το παρόν στο μέλλον

Η παραδοσιακή τακτική "δημιουργικής καταστροφής" εκμετάλλευση--» χρεοκοπία--» πόλεμος--» εμφύλιος--» ξαναμοίρασμα της πίτας και φτου και απ'την αρχή δεν έχει άλλα περιθώρια επανάληψης. Εν μέρει ευθύνονται και τα πυρηνικά για αυτό.

#63 Μεταοργουελικοί στοχασμοί

Το 1984 ο Βρετανός σκηνοθέτης Michael Radford, ο δημιουργός του γλυκύτατου Il Postino, γύρισε σε ταινία το ομώνυμο δυστοπικό βιβλίο του George Orwell.

#86 Η σταδιακή γερμανοποίηση της Ευρώπης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ακόμη δεν είναι ούτε καν συνομοσπονδία όπως είναι, στο περίπου, η Ελβετία. Αλλά υποθέτω ότι οι Γερμανοί ήδη οραματίζονται να την κάνουν ομοσπονδία.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα New York Times. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα New York Times. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

22 Ιουν 2012

#236 "Move Money from Greece"

Διαβάζω πριν λίγο ένα άρθρο στους New York Times και το μάτι μου πέφτει σε μία διαφήμιση adsense που έχει φορεθεί πολύ τελευταία στο δίκτυο. Την έβλεπα και πριν τις εκλογές αλλά η εν λόγω "σοβαρή και αξιόπιστη" εταιρεία δεν την απέσυρε μετά την φαινομενική σταθεροποίηση της χώρας. Ακριβώς, οι λεβέντες της TorFx πουλάνε με το αζημίωτο διευκολύνσεις σε όσους θέλουν να κάνουν το "νόμιμο άρα ηθικό", ήτοι να βγάλουν τα €πουλά τους από την χώρα για να τα... σώσουν.

Μεταφέρω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την σελίδα στην οποία οδηγεί η διαφήμιση -όπου κυριαρχεί ένας τεράστιο "What impact will a Greek exit have on the Euro?" τίτλος- και κατόπιν το μεταφράζω :

"In the event of Greece exiting the Eurozone all Greek assets are expected to be converted into new Drachmas. This new currency is widely predicted to experience rapid devaluation in the foreign exchange market, which could potentially lead to huge losses for anybody with investments or assets in Greece."

«Σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη όλα τα ελληνικά περιουσιακά στοιχεία αναμένονται να μετατραπούν σε Δραχμές. Αυτό το νέο νόμισμα έχει γενικώς προβλεφθεί ότι θα υποστεί ταχύτατη υποτίμηση στην αγορά συναλλάγματος, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε υπέρογκες απώλειες σε όποιον έχει επενδύσει ή έχει περιουσιακά στοιχεία στην Ελλάδα».

Ιδού και ένα screenshot της διαφήμισης από τους New York Times. Το τράβηξα και περιέκοψα για να καμαρώσετε τα φυντάνια. Τα οποία μας χαιρετούν από κάπου στην Αγγλία. Δεν διευκρινίζεται αν απευθύνονται μόνο σε Έλληνες ή και σε αλλοδαπούς αλλά είναι σαφές ότι οι μίζ... καλά άντε.. προμήθειες δεν έχουν πατρίδα ή εθνικότητα. Οποιοδήποτε στον κόσμο έχει περιουσιακά στοιχεία εδώ η TorFx αναλαμβάνει να του τα μεταφέρει. Υποθέτω ότι... πόθεν έσχες δεν ζητάνε (αγγλοσάξονες γαρ), άρα σου τα ξεπλένουν κιόλας. Είναι νόμιμο γιατί η κίνηση κεφαλαίων στην Ε.Ε είναι ελεύθερη. Άρα και ηθικό. Ορθά κε Βουλγαράκη;

19 Ιουν 2012

#233 «Η Ελλάδα ως θύμα», άρθρο του Πωλ Κρούγκμαν

Το Βήμα / The New York Times

Από τότε που η Ελλάδα πήρε την κάτω βόλτα, ακούσαμε πολλά για όλα τα κακά των Ελλήνων. Κάποιες κατηγορίες είναι αληθινές, κάποιες λάθος - αλλά όλες χάνουν το νόημα. Ναι, υπάρχουν μεγάλες αποτυχίες στην ελληνική οικονομία, την πολιτική και χωρίς αμφιβολία την κοινωνία. Αλλά οι αποτυχίες δεν είναι αυτές που προκάλεσαν την κρίση που ταλανίζει την Ελλάδα και απειλεί να διαχυθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη. 

Όχι, οι ρίζες αυτής της καταστροφής εντοπίζονται πιο βόρεια, στις Βρυξέλλες, στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο, όπου οι αξιωματούχοι δημιούργησαν ένα βαθιά - ίσως μοιραία - ελαττωματικό νομισματικό σύστημα, έπειτα περιέπλεξαν αυτά τα προβλήματα αντικαθιστώντας την ανάλυση με την ηθικολογία. Και η λύση στην κρίση, αν υπάρχει, θα πρέπει να έρθει από τους ίδιους.

Ως προς τις ελληνικές αποτυχίες: η Ελλάδα πράγματι έχει μεγάλη διαφθορά και φοροδιαφυγή και η ελληνική κυβέρνηση έχει τη συνήθεια να ζει πέραν των δυνατοτήτων της. Πέρα από αυτό, η ελληνική παραγωγικότητα είναι χαμηλή σε σχέση με τα ευρωπαϊκά πρότυπα - περίπου 25% χαμηλότερη του μέσου όρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από την άλλη, πολλά πράγματα που ακούμε για τους Έλληνες δεν είναι αλήθεια. Οι 'Ελληνες δεν είναι τεμπέληδες - αντίθετα, εργάζονται περισσότερες ώρες από οποιονδήποτε άλλον στην Ευρώπη και πολλές περισσότερες ώρες από τους Γερμανούς συγκεκριμένα. Η Ελλάδα επίσης δεν διαθέτει ένα ανεξέλεγκτο κράτος πρόνοιας όπως υποστηρίζουν οι συντηρητικοί: το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών ως προς το ΑΕΠ είναι σημαντικά χαμηλότερο στην Ελλάδα από ό, τι, για παράδειγμα, στη Σουηδία ή τη Γερμανία, δύο χώρες που τα έχουν καταφέρει καλά στην κρίση.

Πώς λοιπόν η Ελλάδα βρέθηκε τόσο μπλεγμένη; Εξαιτίας του ευρώ. Πριν από 15 χρόνια η Ελλάδα δεν ήταν κανένας παράδεισος, αλλά δεν βρισκόταν και σε κρίση. Η ανεργία ήταν υψηλή, αλλά όχι καταστροφική και το κράτος λίγο ή πολύ κατάφερνε να βγαίνει στις αγορές, κερδίζοντας αρκετά από τις εξαγωγές, τον τουρισμό, τη ναυτιλία και άλλες πηγές εισοδήματος που πλήρωναν τις εισαγωγές της.

Έπειτα η Ελλάδα εισήλθε στο ευρώ και συνέβη κάτι φοβερό: ο κόσμος άρχισε να πιστεύει ότι ήταν ένα ασφαλές μέρος για επενδύσεις. Ξένα χρήματα συνέρρεαν στην Ελλάδα, η οικονομία άνθισε, ο πληθωρισμός κάλπασε και η Ελλάδα γινόταν διαρκώς λιγότερο ανταγωνιστική. Οι Έλληνες φυσικά σπατάλησαν πολλά αν όχι τα περισσότερα από τα χρήματα αυτά, αλλά το ίδιο έκανε οποιοσδήποτε βρέθηκε στη φούσκα του ευρώ.

Αλλά μετά η φούσκα έσκασε και τα δομικά προβλήματα του συστήματος του ευρώ έγιναν εμφανή. Έχετε αναρωτηθεί γιατί η περιοχή του δολαρίου - γνωστή ως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής - λίγο - πολύ λειτουργεί χωρίς το είδος της σφοδρής κρίσης που τώρα πλήττει την Ευρώπη; Η απάντηση είναι ότι έχουμε μία ισχυρή κεντρική κυβέρνηση και οι ενέργειες αυτής της κυβέρνησης προσφέρουν πραγματικές διασώσεις στις πολιτείες που έχουν ανάγκη.

Έτσι λοιπόν η Ελλάδα, αν και όχι αναμάρτητη, έχει βρει τον μπελά της εξαιτίας της αλαζονείας των ευρωπαίων αξιωματούχων, κυρίως από πλουσιότερες χώρες, οι οποίοι έπεισαν τους εαυτούς τους ότι θα μπορούσαν να κάνουν ένα κοινό νόμισμα να λειτουργήσει χωρίς κοινή κυβέρνηση.

Και αυτοί οι ίδιοι αξιωματούχοι έκαναν την κατάσταση ακόμη χειρότερη επιμένοντας ότι τα προβλήματα του νομίσματος προκλήθηκαν από την ανεύθυνη συμπεριφορά των Νοτιοευρωπαίων και ότι όλα θα διορθώνονταν αν οι άνθρωποι προθυμοποιούνταν να υποφέρουν περισσότερο.

Και έτσι ερχόμαστε στις εκλογές της Κυριακής στην Ελλάδα, που κατέληξαν να μην διευθετούν τίποτε. Ο κυβερνητικός συνασπισμός κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία, αν και αυτό δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο. Αλλά οι Έλληνες δεν μπορούν να επιλύσουν την κρίση ούτως ή άλλως.

Ο μόνος τρόπος που το ευρώ ίσως μπορούσε να σωθεί - ίσως - θα ήταν αν οι Γερμανοί και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συνειδητοποιούσαν ότι είναι οι ίδιοι που πρέπει να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, με το να ξοδέψουν περισσότερα και ναι, με το να δεχθούν υψηλότερο πληθωρισμό. Αν όχι, η Ελλάδα θα μείνει στην Ιστορία ως το θύμα της ύβρεως των άλλων.

πηγή μετάφρασης
πηγή πρωτοτύπου

19 Ιαν 2012

#144 "Γιατί ο Παπαδήμος απειλεί τράπεζες και funds"

H Αιχμή γράφει ότι ο Παπαδήμος για να προχωρήσει το PSI απείλησε τους ιδιώτες επενδυτές  μιλώντας στους New York Times για μη εθελοντικό κούρεμα. Αναρωτιέμαι πως θα αντιδράσουν και κατά πόσον θα έχει τελικά σημασία αυτό. Παράταση του αναπόφευκτου εξακολουθεί να μου θυμίζει.

Τη στιγμή που ξαναρχίζουν οι διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες πιστωτές για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους επέλεξε ο Λουκάς Παπαδήμος να βγάλει έναν άσσο απ’ το μανίκι, μιλώντας στη μεγαλύτερη εφημερίδα του πλανήτη, τους New York Times.

Απείλησε ευθέως τις ξένες τράπζες και τα μεγάλα funds ότι, αν δε συμμετάσχουν στο PSI με τη θέλησή τους, θα ενεργοποιήσει -μέσω νομοθετικής ρύθμισης- τις ρήτρες συλλογικής δράσης (CAC). 

Τι σημαίνει αυτό; Ότι θα αναγκαστούν ΟΛΟΙ να συμμετάσχουν στο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους με τρόπο «μη εθελοντικό» -πράγμα που αναμένεται να ενεργοποιήσει τα ασφάλιστρα κινδύνου, τα γνωστά και ως CDS. Ο πρωθυπουργός δε μπορεί να προχώρησε σε μιά τόσο επιθετική κίνηση παρά μόνο με τη σύμφωνη γνώμη των Γερμανών. 

Το εθελοντικό του «κουρέματος» που είχε αποφασιστεί στη δραματική Σύνοδο Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, έως τώρα διασφάλιζε -τεχνικά και μόνο- ότι η Ελλάδα δε θα χρεοκοπήσει. Αν ενεργοποιηθούν τα CDS, οι Οίκοι Αξιολόγησης θα ανακοινώσουν credit event (πιστωτικό γεγονός) για τη χώρα. 

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες το ύψος των CDS κινείται γύρω στα 5 δισ. ευρώ, ποσό αρκετά χαμηλό αν σκεφτεί κανείς τα επίπεδα του ελληνικού χρέους -ακόμη και μετά τη διαγραφή μέρους αυτού. 

Γιατί, λοιπόν, οι ευρωπαίοι φοβούνται τόσο πολύ την πληρωμή των CDS; Η απάντηση ακούει στον όρο, «μετάδοση της κρίσης χρέους». Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι τα CDS σε περίπτωση ιταλικής χρεοκοπίας ξεπερνούν τα 200 δισ. ευρώ! 

Την ίδια στιγμή, και ενώ ξεκινούν οι διαπραγματεύσεις για το PSI, δύο Οίκοι Αξιολόγησης προειδοποιούν ανοιχτά για ελληνική χρεοκοπία. Ακριβώς αυτό είναι που προσπαθεί να αποτρέψει ο πρωθυπουργός, χρησιμοποιώντας το διαπραγματευτικό χαρτί του μη εθελοντικού κουρέματος. Πόσο δυνατό είναι; Θα φανεί από το αποτέλεσμα. 

Σε διαφορετική περίπτωση, η 20η Μαρτίου που λήγουν τα ομόλογα ύψους 14,4 δισ. ευρώ, μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική. Αν δεν υπάρχει κονδύλι να πληρωθούν τα ομόλογα, η χώρα θα κηρύξει επισήμως στάση πληρωμών -θα χρεοκοπήσει κανονικά, δηλαδή, 

Όλα τα παραπάνω γράφονται με όρους διεθνών αγορών, καθώς εσωτερικά το ελληνικό κράτος έχει κηρύξει -προ πολλού- στάση πληρωμών σε όλους τους τομείς, πλην των μισθών του δημοσίου τομέα και των συντάξεων. 

πηγή : Αιχμή

28 Σεπ 2011

#29 «Ταξίδι Θανάτου στην Ευρωζώνη»

Άρθρο του νομπελίστα οικονομολόγου Paul Krugman στους New York Times, στο οποίο περιγράφει τις λάθος επιλογές εκατέρωθεν του Ατλαντικού. Τα σχόλια νομίζω είναι περιττά (οι εμφάσεις από μένα)...


Είναι δυνατόν να νιώθεις τρόμο και ταυτόχρονα ανία; Ετσι νιώθω για τις διαπραγματεύσεις που γίνονται τώρα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, και υποπτεύομαι ότι και άλλοι παρατηρητές συμμερίζονται το συναίσθημα.

Από τη μία πλευρά, η κατάσταση της Ευρώπης είναι πραγματικά, πραγματικά τρομακτική: με χώρες που αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο της οικονομίας της ευρωζώνης υπό κερδοσκοπική επίθεση, απειλείται η ίδια η ύπαρξη του ενιαίου νομίσματος - και μια κατάρρευση του ευρώ θα μπορούσε να προκαλέσει τεράστια ζημιά στον κόσμο...

Από την άλλη πλευρά, οι ευρωπαίοι πολιτικοί μοιάζουν έτοιμοι να αποφασίσουν μία από τα ίδια. Θα βρουν πιθανώς έναν τρόπο για να δώσουν περισσότερη πίστωση στις προβληματικές χώρες, αλλά δεν μοιάζουν καθόλου έτοιμοι να ομολογήσουν ένα κρίσιμο γεγονός - ότι χωρίς μία πιο επεκτατική δημοσιονομική και νομισματική πολιτική στις πιο ισχυρές οικονομίες της Ευρώπης, όλες τους οι προσπάθειες διάσωσης θα αποτύχουν.


Μέχρι τώρα, η απάντηση της Ευρώπης ήταν να απαιτεί σκληρή δημοσιονομική λιτότητα, ιδίως μεγάλες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, από τους οφειλέτες, δίνοντάς τους ταυτοχρόνως κάποια χρηματοδότηση έως ότου επιστρέψει η εμπιστοσύνη των ιδιωτών επενδυτών. Μπορεί να λειτουργήσει αυτή η στρατηγική;

Οχι για την Ελλάδα, η οποία χρωστάει περισσότερα από όσα θα μπορούσε να ξεπληρώσει. Μάλλον όχι για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, που για διαφορετικούς λόγους έχουν επίσης μεγάλο βάρος χρέους. Αλλά με δεδομένο ένα ευνοϊκό εξωτερικό περιβάλλον - ιδίως μια ισχυρή συνολική ευρωπαϊκή οικονομία με μέτριο πληθωρισμό - η Ισπανία, που ακόμη και τώρα έχει σχετικώς χαμηλό χρέος, και η Ιταλία, που έχει υψηλό επίπεδο χρέους αλλά εκπληκτικά μικρά ελλείμματα, θα μπορούσαν πιθανώς να τα καταφέρουν.

Δυστυχώς, οι ευρωπαίοι πολιτικοί μοιάζουν αποφασισμένοι να αρνηθούν σε αυτούς τους οφειλέτες το περιβάλλον που χρειάζονται.

Σκεφθείτε το κάπως έτσι: η ιδιωτική ζήτηση στις χώρες οφειλέτες έχει βυθιστεί με το τέλος της ευημερίας που χρηματοδοτούσε τα χρέη. Στο μεταξύ, οι δαπάνες στον δημόσιο τομέα έχουν μειωθεί επίσης κατακόρυφα από τα προγράμματα λιτότητας. Από πού λοιπόν υποτίθεται ότι θα έρθουν οι δουλειές και η ανάπτυξη; Η απάντηση πρέπει να είναι από τις εξαγωγές, κυρίως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Αλλά οι εξαγωγές δεν μπορούν να αυξηθούν, αν οι χώρες πιστωτές εφαρμόζουν επίσης πολιτικές λιτότητας, σπρώχνοντας ολόκληρη την Ευρώπη πίσω προς την ύφεση.

Επιπλέον, οι χώρες οφειλέτες πρέπει να μειώσουν τιμές και κόστη σε σχέση με χώρες πιστωτές όπως η Γερμανία, κάτι που δεν θα ήταν πολύ δύσκολο αν η Γερμανία είχε πληθωρισμό 3 ή 4% επιτρέποντας στους οφειλέτες να κερδίσουν έδαφος έχοντας απλώς χαμηλό ή μηδενικό πληθωρισμό. Αλλά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τάσσεται υπέρ του αποπληθωρισμού - έκανε ένα τρομερό λάθος αυξάνοντας τα επιτόκια το 2008, την ώρα που ενισχυόταν η οικονομική κρίση, και έδειξε ότι δεν έμαθε τίποτε επαναλαμβάνοντας αυτό το λάθος εφέτος.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η αγορά περιμένει τώρα πολύ χαμηλό πληθωρισμό στη Γερμανία - γύρω στο 1% για τα επόμενα πέντε χρόνια - που σημαίνει σημαντικό αποπληθωρισμό στα έθνη οφειλέτες. Αυτό θα επιδεινώσει την κατάστασή τους και θα αυξήσει το πραγματικό βάρος των χρεών τους, εξασφαλίζοντας λίγο-πολύ την αποτυχία κάθε προσπάθειας διάσωσης.

Μέρος του προβλήματος ίσως είναι ότι αυτές οι πολιτικές ελίτ έχουν μια επιλεκτική ιστορική μνήμη. Αρέσκονται να μιλούν για τον πληθωρισμό στη Γερμανία των αρχών της δεκαετίας του 1920 - μια ιστορία, που τυγχάνει όμως να μην έχει καμμία σχέση με την τρέχουσα κατάσταση. Και όμως, δεν μιλούν σχεδόν ποτέ για ένα πολύ πιο σχετικό παράδειγμα: τις πολιτικές του Χάινριχ Μπρούνινγκ, καγκελαρίου της Γερμανίας την περίοδο 1930-1932, η επιμονή του οποίου στον ισοσκελισμό των προϋπολογισμών έκανε την Μεγάλη Υφέση ακόμη χειρότερη στη Γερμανία από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη - ανοίγοντας τον δρόμο σε ξέρετε τι.

Δεν περιμένω κάτι τόσο άσχημο να συμβεί στην Ευρώπη του 21ου αιώνα. Αλλά υπάρχει ένα πολύ μεγάλο χάσμα ανάμεσα σε αυτό που χρειάζεται το ευρώ για να επιβιώσει και σε αυτό που οι ηγέτες της Ευρώπης είναι πρόθυμοι να κάνουν, ή ακόμη και να συζητήσουν. Και με δεδομένο αυτό το χάσμα, είναι δύσκολο να βρεις λόγους για να είσαι αισιόδοξος.
(New York Times - Το Βήμα)