#157 "Μακάρι να κάνω λάθος"

Αλίευσα ένα κείμενο της Νάντιας Τριανταφύλλου για τους άστεγους που οφείλουμε να διαβάσουμε και να επεξεργαστούμε όλοι. Αναμεταδίδω από τα Αληθινά Ψέματα : 

Κοίμισα τον γιο μου, του φόρεσα πιτζάμες, τον υπνόσακο του και τον σκέπασα με τον πάπλωμα του. Κάνει κρύο μαμά μου λέει. Άρχισα να του τρίβω την πλατούλα και ξεκινήσαμε το παραμύθι. Όπως κάθε βράδυ, του λέω παραμύθι παίρνει το αρκουδάκι του αγκαλιά και κοιμάται. Άκουγα την ανάσα του να παίρνει τον ρυθμό του ύπνου.  Είχε πλέον ζεσταθεί  και ήρεμος κοιμόταν. Το δικό μου το παιδάκι κοιμήθηκε. Ζεστάθηκε και κοιμήθηκε. Και εκείνη ακριβώς την στιγμή πριν σηκωθώ σκέφτηκα τους ανθρώπους που έχασαν το σπίτι τους, την ζωή τους και τώρα είναι άστεγοι.

Αυτές τις παγωμένες νύχτες είναι στους δρόμους. Προσπαθούν να ζεσταθούν με παπλώματα, κουβέρτες ότι έχουν ή ότι άλλο τους μοιράζει ο Δήμος της Αθήνας για να προστατευθούν. Και συνειδητοποίησα πόσο υπαρκτό και πόσο δίπλα μας είναι αυτή η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα ανθρώπων που  θα μπορούσαν να είναι γείτονες μας. Άνθρωποι που δεν είχαν φανταστεί και οι ίδιοι ότι η ζωή τους θα κατέληγε στα παγκάκια. Άνθρωποι που πληρώνουν πολύ ακριβά το τίμημα της κρίσης. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, ακόμη και μικρά παιδιά που βρίσκονται στους δρόμους με τους γονείς τους.

Πως παλεύεται αυτό; Δεν ξέρω. Πως λύνεται; Δεν ξέρω. Πως γίναμε έτσι; Δεν ξέρω.
Βλέπω αυτές τις μέρες στην τηλεόραση ρεπορτάζ για το μεγάλο θέμα των αστέγων στη Αθήνα. Βλέπω εικόνες που με σοκάρουν. Βλέπω απελπισία που με παγώνει. Βλέπω ζωές που καταστράφηκαν. Βλέπω βλέμματα άδεια.  Δεν ξέρω αν υπάρχει δρόμος επιστροφής  για αυτούς τους ανθρώπους.  Δεν ξέρω αν θα μπορέσουν να σταθούν και πάλι στα πόδια τους. Να κερδίσουν την ζωή που έχασαν. Κι αυτό με σοκάρει ακόμη περισσότερο. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ΕΓΩ ότι αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να μείνουν στο περιθώριο του πεζοδρομίου. Ξεχασμένοι από όλους.

Δεν ξέρω τι σχέδιο έχει η Πολιτεία για αυτές τις ζωές. Δεν ξέρω καν αν συμπεριλαμβάνονται αυτές οι ζωές σε κάποια υποσημείωση του ετήσιου  προϋπολογισμού. Δεν ξέρω αν αυτοί που διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα  γνωρίζουν  και αποδέχονται το πρόβλημα των αστέγων. Δεν ξέρω εάν το γνωρίζουν και κωφεύουν ή εάν νίπτουν τας χείρας τους, ως άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι, αποποιούμενοι κάθε ευθύνη και μετατοπίζοντας το πρόβλημα στις δημοτικές αρχές. Δεν ξέρω τίνος  είναι ευθύνη. Ξέρω όμως ότι υπάρχουν. Ξέρω ότι είναι εκεί έξω με τη θερμοκρασία να πέφτει κάτω από το μηδέν. Ξέρω ότι κάποιοι ίσως και να μην δουν τον ήλιο να ανατέλλει γιατί μπορεί και να αφήσουν την  τελευταία τους πνοή σε κάποιο παγωμένο πεζούλι της πρωτεύουσας.

Και δεν θέλω να δω και πάλι στις ειδήσεις άλλο ένα θέμα για κάποιον άστεγο που δυστυχώς πέθανε. Γιατί ο θάνατος του δεν είναι συνώνυμο της ζωής του. Δεν μπορεί να ήταν όλη του την ζωή άστεγος. Να μην είχε δει, κάνει, θαυμάσει, γελάσει , δημιουργήσει, αγαπήσει, πληγώσει, κανένα στην ζωή του. Δεν μπορεί η επιλογή του να ήταν να είναι άστεγος. Κάπως οδηγήθηκε σε αυτό τον δρόμο. Αλλά πριν πάρει αυτή τη ρότα, η ζωή του θα είχε χρώματα, ανθρώπους, συναισθήματα. Διάολε. Κάτι θα είχε. Κάτι θα έκανε. Δεν μπορεί να ήρθε σε αυτή την ζωή για να γίνει άστεγος. Και για  αυτή την ζωή δεν θα μάθουμε ποτέ τίποτε. Θα είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Το μόνο που θα μάθουμε για αυτόν θα είναι ότι «ήταν άστεγος».

Και το πιο δύσκολο είναι ότι ο αριθμός των αστέγων όσο περνάει ο καιρός θα αυξάνεται. Και θα γίνει φαινόμενο που θα παρατηρείται και σε άλλες πόλεις, σε πόλεις της επαρχίας. Και δεν θα είναι άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων όπως συμβαίνει εδώ στην μεγαλούπολη. Στην πόλη –τέρας που ζούμε. Κι εμείς θα συνεχίσουμε να τους προσπερνάμε στον δρόμο προσποιούμενοι  ότι δεν τους είδαμε, δεν τους προσέξαμε. Κι η δική μας ζωή θα τρέχει, θα κυλάει και η δική τους κάπου θα χάνεται. Μέχρι που απλά θα συνηθίσουμε στο θέαμα και ως «θέμα» δεν θα παίζει καν στις ειδήσεις. Μέχρι που θα πάψουν όλοι να ασχολούνται με αυτές τις ζωές. Μέχρι που η Πολιτεία θα «δικαιωθεί» που δεν καταδέχτηκε να χαραμίσει ούτε ένα ευρώ για αυτές τις ψυχές.

Μακάρι να κάνω λάθος. Μακάρι να υπάρχει πρόνοια για αυτούς τους ανθρώπους. Μακάρι να είμαι εγώ η καχύποπτη που δεν δίνει τη ευκαιρία στην Πολιτεία να δείξει το αληθινό κοινωνικό της πρόσωπο. Μακάρι να είστε όλοι αύριο καλά, ζωντανοί. Μακάρι να μην χάσετε τη ελπίδα σας. Μακάρι να σας δοθεί η ευκαιρία να γίνει η ζωή σας όπως θα θέλατε εσείς. Κι όχι οι άλλοι.

Καληνύχτα.

Νάντια τριανταφύλλου για τα ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ

πηγή : Αληθινά Ψέματα
το εντόπισα στο ιστολόγιο του κου Καββαθά

Read More

#74 Έκτακτο χαράτσι για μία μέρα εργασίας το 2011

Διαβάζω στο news247.gr πως η λεγόμενη έκτακτη εισφορά θα μπει ή έχει ήδη μπει ακόμη και σε όσους δούλεψαν (ή θα δουλέψουν) μία μόλις μέρα μέσα στο 2011. Έχω γράψει για το απεριόριστο θράσος των κυβερνώντων και ότι όσο δεν αντιστεκόμαστε σθεναρά θα ενισχύεται ("γιατί τι άλλο να κάνουμε, η χώρα πάει για φούντα", έτσι;), αλλά αυτό πια θα σκάψει νέα υπόγεια στον υπάρχοντα πάτο που έχουμε πιάσει. Ο αθρογράφος του news247 κάνει λόγο για γελοιοποίηση της Πολιτείας γιατί ίσως δεν κατανοεί ότι και αυτό είναι καθαρά σκόπιμο και όχι "μία ακόμη αβλεψία". 

Είναι αρκετά πιθανό να επιμείνουν σε αυτό αλλά να το αποσύρουν την τελευταία στιγμή : ακόμη ένα φθηνό κολπάκι "κίνησης καλής θέλησης", το Νο "έχω χάσει τον λογαριασμό" των τελευταίων 2 ετών με τα οποία όμως ο όχλος τσιμπάει. Το γκρίζο και ανησυχητικό σημείο, που μόλις τώρα μαθαίνω, είναι η προτελευταία παράγραφος. Δηλαδή όποιος δεν έκανε την εν λόγω αίτηση μέχρι και τον Αύγουστο θα κληθεί να πληρώσει το έκτακτο χαράτσι ακόμη και αν δεν δούλεψε ούτε μέρα το 2011 και την έβγαζε απλώς από τα έτοιμα, ελεημοσύνες, ή χρεωνόταν;

Χαράτσι για μια μέρα εργασίας
Άνεργοι που έκαναν έστω και ένα μεροκάματο το 2011 θα αναγκαστούν να πληρώσουν έκτακτη εισφορά. Διαβάστε γιατί απορρίπτονται οι αιτήσεις τους και καταβάλουν και... καπέλο. Τι προβλέπει ο νόμος

Δημοσιεύτηκε: Νοέμβριος 26 2011 10:41 Ενημερώθηκε: Νοέμβριος 26 2011 11:09

Το σκληρό και ανάλγητό του πρόσωπο δείχνει για άλλη μια φορά το κράτος, καθώς χιλιάδες πολίτες που είναι άνεργοι θα κληθούν να πληρώσουν έκτακτη εισφορά, ακόμα και αν έχουν εργαστεί για... μία μέρα μέσα στο 2011. Όπως και με το χαράτσι, έτσι και με την έκτακτη εισφορά, το οικονομικό επιτελείο δεν θεώρησε αναγκαίο να προστατέψει τις ευπαθείς ομάδες, με αποτέλεσμα πολίτες να οδηγούνται στην απόγνωση και η Πολιτεία να γελοιοποιείται.

Σύμφωνα με την εφημερίδα "Ελευθεροτυπία",  πολλοί άνεργοι, που έχουν καταθέσει αίτηση εξαίρεσης από την έκτακτη εισφορά, θα δουν την αίτησή τους να απορρίπτεται, αν κάποια στιγμή μέσα στο 2011 είχαν εργαστεί. Σύμφωνα με τον νόμο, για να εξαιρεθούν από την έκτακτη εισφορά, πρέπει μέσα στη χρονιά να μην είχαν πραγματικά εισοδήματα από άλλη πηγή.

Μάλιστα, προβλέπεται και... τιμωρία, καθώς για το ποσό που θα κληθούν να πληρώσουν, υπολογίζεται και προσαύξηση 1% ανά μήνα για το διάστημα που θα περάσει από την υποβολή της αίτησης, μέχρι την έκδοση της απάντησης, κάτι που σημαίνει ότι σε περίπτωση απόρριψης, ο άνεργος θα καταβάλει τον φόρο με καπέλο!

Όπως προβλέπει ο νόμος, οι άνεργοι για να εξαιρεθεί ένας άνεργος από την έκτακτη εισφορά, θα έπρεπε να είχε υποβάλει τη σχετική αίτηση, μέχρι τις 31 Αυγούστου 2011 στην Εφορία, ζητώντας διαγραφή της εισφοράς που είχε βεβαιωθεί, μετά την έκδοση της απόφασης επιδότησης της ανεργίας από τον ΟΑΕΔ κι εφόσον προκύπτει ότι η επιδότηση αυτή είχε αρχίσει τουλάχιστον από 31-08-2011.

Η εξαίρεση αφορά μόνο τους εγγεγραμμένους στο μητρώο των μακροχρόνια ανέργων του ΟΑΕΔ ή όσους λαμβάνουν επίδομα ανεργίας από τον συγκεκριμένο οργανισμό και όχι άλλα ταμεία.

πηγή(πλην προλόγου) : news247

Read More

#55 Οι ιστορικοί του μέλλοντος (update)

Eλπίζω να προλάβω να ζήσω την εποχή που οι ιστορικοί θα γράψουν κάτι σαν και αυτό :

"Μάθημα πολιτικής ιστορίας Νο 37 : «Ο μεσαίωνας της ελληνικής πολιτικής κατά την λήξη της μονεταριστικής περιόδου».

Στις αρχές του 21ου αιώνα αναδείχθηκε μία κυβέρνηση στην Ελλάδα που για να ξεχρεώσει τις τράπεζες στις οποίες χρωστούσε στράγγιξε τους Έλληνες, έχοντες και μη, αλλά κυρίως τους μη έχοντες. Όσο περισσότερα είχε κάποιος τόσο μεγαλύτερη φορολογική και μισθολογική ασυλία είχε. Αν ήταν στο "κορυφαίο 1%" του πληθυσμού και ταυτόχρονα φίλος της κυβέρνησης μπορούσε ακόμη και να κλέψει 50 εκατομμύρια ευρώ από καταθέσεις της τράπεζάς του που όταν τον έπιαναν να τα επέστρεφε δίχως καν να διωχθεί ποινικά ή αστικά.  Ούτε καν οι άνεργοι δεν την γλύτωσαν, ακόμη και οι μακροχρόνιοι άνεργοι που δεν έπαιρναν πια επίδομα και είχαν μηδαμινά έσοδα.

Σε όσους είχαν την κακή τύχη να είναι ιδιοκτήτες ακινήτων επέβαλλαν να πληρώσουν μέσω του λογαριασμού ρεύματος ποσά από μικρά έως αστρονομικά που αν δεν πλήρωναν απειλούσαν ότι θα τους έκοβαν το ρεύμα. Στους άνεργους είχαν τάξει πως δεν θα πληρώσουν αλλά λόγω που ήταν πια σεβαστό ποσοστό του πληθυσμού ήθελαν να εισπράξουν τα ποσά μες το 2011 και μετά να τους τα αφαιρούν σιγά σιγά απο τους λογαριασμούς τους για να μειώσουν εικονικά το δημοσιονομικό έλλειμα του 2011. Να δώσουν δηλαδή ένα εντελώς δωρεάν βραχυπρόθεσμο δάνειο στην κυβέρνηση από λεφτά που δεν είχαν αλλά έπρεπε να κόψουν τον λαιμό τους να τα βρουν. Και όπως φοβούνταν πολλοί τελικά τα ποσά αυτά δεν τους αφαιρέθηκαν ποτέ από τους λογαριασμούς τους. Η κυβέρνηση έπεσε, συστάθηκε οικουμενική κυβέρνηση και το όλο ζήτημα ξεχάστηκε γιατί καταπνίχθηκε από την σκόνη της χρεοκοπίας που ακολούθησε.
Αυτή η κυβέρνηση συνέβαλλε στο να πάνε οι έλληνες 70 χρόνια πίσω, στα βιοποριστικά επίπεδα της Γερμανικής Κατοχής. Γενικώς ο πλανήτης είχε σοβαρό πρόβλημα εκείνη την περίοδο γιατί διάβαινε τάχυστα προς την λήξη της μονεταριστικής περιόδου. Το παλιό σύστημα, που στην πρώιμη μορφή του ξεκίνησε από τότε ήδη που κόπηκε το πρώτο νόμισμα έκανε απέλπιδες προσπάθεις να διατηρηθεί στην ζωή. Η Ελλάδα λόγω των πολιτικών που σκόπιμα όπως απεδείχθη ακολουθήθηκαν κατέρρευσε πρώτη, προκαλώντας μία αλυσιδωτή αντίδραση αρχικά στην Ευρώπη, μετά στις ΗΠΑ και μετά σε ολόκληρο τον κόσμο.

"Χρεοκοπήσαμε!!", είπαν όλοι, "και τώρα τι κάνουμε;". Αλλά ασφαλώς κανείς δεν είχε χρεοκοπήσει, εφόσων όλοι οι πόροι, όλη η γη, όλη η ενέργεια εξακολουθούσαν να υφίστανται κανονικά. Το μόνο που είχε αχρηστευθεί ήταν εκείνα τα μικρά χάρτινα παραλληλόγραμμα που μπορείτε να θαυμάσετε στο Μονεταριστικό Μουσείο, δίπλα στα "ομόλογα", τα "παράγωγα" και τις "μετοχές".

Στο παρελθόν όπως γνωρίζετε αυτές οι λογιστικές χρεοκοπίες είχαν αντιμετωπιστεί με πολέμους. Όσο μεγαλύτερη η χρεοκοπία τόσο μεγαλύτερος ο πόλεμος. Αλλά τώρα που η χρεοκοπία ήταν παγκόσμια χρειαζόταν, αντίστοιχα, ένας παγκόσμιος πόλεμος για να "επανεκκινηθεί η οικονομική μηχανή του πλανήτη", όπως έλεγαν. Και αυτό δεν το ήθελε κανείς, ούτε οι πιο τρελοί και ριψοκίνδυνοι. Ούτε και οι πιο ισχυροί που είχαν πρόσβαση σε πρακτικά απαραβίαστα πυρηνικά καταφύγια γιατί ποιος ξέρει, μπορεί και να μην άντεχαν όσο τους έλεγαν οι μηχανικοί τους. Αλλά και να άντεχαν για πόσο θα έμεναν εκεί μέσα; Και μόνο η σκέψη ότι τα πολυτελή εξοχικά τους και τα υπερσκάφη τους θα γινόντουσαν αποκαΐδια τους προκαλούσε ίλιγγο.  Έτσι λοιπόν, όπως όλοι γνωρίζετε, και λόγω που είχαν αρχίσει να ξεσπούν τοπικές μικροσυρράξεις για τους πόρους, ακολούθησε μία μεγαλειώδης συγκέντρωση όλων των ηγετών του πλανήτη στον ΟΗΕ. Όχι στη Νέα Υόρκη για λόγους ασφαλείας, αλλά στη Γενεύη.

Το ζήτημα που τέθηκε ήταν "Και τώρα τι κάνουμε;" Τυπώνουμε πάλι χρήμα και ξαναρχίζουμε από το μηδέν με έναν τεράστιο πληθωρισμό, αστάθεια, αβεβαιότητα και μισθούς πείνας; Ή υιοθετούμε ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο, μη πολιτικό και μη μονεταριστικό, σαν αυτό που μας έχει ήδη προτείνει ο κος Ζακ Φρέσκο; Η συζήτηση κράτησε για μήνες και διακόπηκε πολλές φορές λόγω σφοδρών διαφωνιών από ηγέτες που είχαν για σπόνσορες τα χρεοκοπημένα τραπεζικά λόμπι -που πλέον είχαν και τυπικά αέρα  κοπανιστό- που απαιτούσαν επανεκκίνηση του ίδιου μοντέλου. Παραλίγο να υπάρξει και οριστική ρήξη, αλλά τελικά τα πιο ήρεμα και πρακτικά πνεύματα επικράτησαν. Στην ονομαστική ψηφοφορία που έγινε ανάμεσα στους ηγέτες επικράτησε οριακά η λύση του κου Φρέσκο. Που βέβαια δεν διεκδικούσε κανενός είδους ηγετικό ρόλο στο λεγόμενο Venus Project του. Ούτως ή άλλως αυτό θα ακύρωνε πλήρως τις προτάσεις του, που ήταν εντελώς ασύμβατες με ηγέτες και ακόλουθους. Και έτσι καταφέραμε επιτέλους να βγούμε από τον νηπιακό κλωβό μας και να αρχίσουμε να ενηλικιωνόμαστε ως είδος".

Read More