#289 Full Moon Magic

Full Moon magic

Ή αν θέτε ... Full Moon Madness :)

Read More

#288 Η φωτογραφία του τετραμήνου

Η εν λόγω φωτό είναι τετραμήνου ακριβώς γιατί το εικονιζόμενο αβοκάντο - βρέφος χρειάστηκε κάπου 4 μήνες από τότε που εφυτεύθη για να ξεφυτρώσει. Τον σπόρο μου τον είχε δώσει η φίλη Σίσσυ Λοΐζου. Σίσσυ υπόσχομαι να το προσέχω σαν κόρη οφθαλμού, κυριολεκτικά. To πήρα μόλις προ ολίγου χαμπάρι και έμεινα εντελώς μαλάκας.

specs : Sony R-1 σε macro mode, με φακό Carl Zeiss Vario-Sonnar T*, 28 mm εστίαση, 1600 iso, 5 MP και 1/60" ταχύτητα κλείστρου, με το ενσωματωμένο φλας. Ακροπάριστη και σχεδόν ανεπεξέργαστη - μόλις ένα ελαφρύ τσίμπημα στο contrast και μία αντίστοιχη μείωση της φωτεινότητας.

Read More

#287 Αντίο Μάτα

Όταν την είδα πρώτη φορά δεν ήταν παρά μία χνουδωτή μπεζοκανελί μπαλίτσα, ζήτημα αν ξεπερνούσε το ένα κιλό. Τα αυτάκια της ήταν ακόμη πεσμένα και κατσιασμένα, και αυτό που ξεχώριζε αμέσως πάνω της ήταν τα μάτια της : ένα παγερό γαλάζιο, σαν τιρκουάζ, και ένα γλυκό λαδί. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αρκετών Σιβηρικών Χάσκυ, όπως έμαθα μετά. Αργότερα είδα και σε αρκετά άλλα Χάσκυ αυτόν τον συνδυασμό, αλλά τα δικά της μάτια πάντα μου φαίνονταν μοναδικά.

 Η Μάτα -από το Ματίλντα, όχι από το Σταματία- δόθηκε σε κάποια κοντινή συγγενή μου. Εκείνη λόγω που αδυνατούσε να αναλάβει την φροντίδα της την έκανε πάσα σε μένα. Αρχικά ήμουν απρόθυμος να επωμιστώ την ευθύνη ενός τόσο απαιτητικού ζώου και δίσταζα να την δεχτώ. Αλλά δεν υπήρχε άλλη επιλογή: ήμουν ή εγώ, ή να βγω παγανιά να βρω κάποιον έμπιστο να την χαρίσω, ή να μείνει στον δρόμο. Τελικά την ανέλαβα εγώ. Και δεν το μετάνιωσα ούτε λεπτό.

Τα οχτώ χρόνια που πέρασα μαζί της ήταν από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Αγνοούσα ως τότε τα πάντα για τα Χάσκυ, το πυκνό διπλό τους τρίχωμα, τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα τους, τις ασταμάτητες τσαχπινιές τους,το ότι σχεδόν χαμογελούν, το ότι κυριολεκτικά αν μπει κλέφτης στο σπίτι όχι μόνο δεν του επιτίθενται αλλά του δείχνουν που είναι και τα κοσμήματα, όπως έχει ειπωθεί. Αν μίλαγαν θα του έλεγαν ακόμη και τον συνδυασμό του χρηματοκιβωτίου.

Το Σιβηρικό Χάσκυ είναι υπέροχο σκυλί, και σε εσωτερική και σε εξωτερική ομορφιά, αλλά δεν κάνει για την Ελλάδα. Το καλοκαίρι υποφέρουν και τον χειμώνα τους λείπει το χιόνι που χρειάζονται για να τρέχουν. Κατά Πίνδο, Μέτσοβο και Νευροκόπι μεριά παλεύεται λίγο. Αλλά Λάρισα και νοτιότερα με τίποτα. Η Μάτα έμεινε μόνο τους πρώτους 6 μήνες περίπου μέσα στο σπίτι. Λόγω που τα έκανε όλα πουτάνα και παρολίγο να χρειαστεί να αλλάξουμε πόρτες, καναπέδες, κρεβάτια, στρώματα, πατώματα και καμαριέρα, αναγκαστήκαμε να την πάμε ταράτσα. Ίσκιο είχε, φωλίτσα της στήσαμε, αλλά τους θερινούς μήνες υπέφερε, όσες φορές και να την μπουγέλωνα με το λάστιχο. Κάτι που απολάμβανε, άνοιγε και τα πόδια να βρέξω και την κοιλίτσα της.

 Όσες πάντως φορές χιόνισε ή κάναμε χιονο-εξόρμηση άκουσε την δίψα της για τα καλά. Δεν σταματούσε λεπτό να τρέχει, μπρος πίσω δεξιά αριστερά, σαν να την είχαμε ταΐσει αμφεταμίνες. Και με ένα χαμόγελο ΝΑ! Συχνά κυλιόταν και κουτρουβαλούσε τόσο που το χιόνι κόλλαγε πάνω της και έμοιαζε με τετράποδη χιονόμπαλα. Τις ελάχιστες φορές που το έστρωσε στην Αθήνα την πετύχαινα συχνά να έχει αράξει αναπαυτικά πάνω σε ένα απέραντο, αφράτο κατάλευκο πάπλωμα. Είχε ένα υφάκι απαράμιλλης ευδαιμονίας και πληρότητας, σαν κάποιος Χαλίφης να έχτισε το Ταζ Μαχάλ αποκλειστικά για πάρτη της. Αυτό για ελάχιστα δευτερόλεπτα γιατί με το που με έβλεπε έτρεχε προς τα μένα να παίξω μαζί της στο χιόνι. Να την κυνηγήσω, να κυλιστώ κάτω μαζί της, ή να γρυλίσω άγρια σαν λύκος πεσμένος στα τέσσερα και να κάνω ότι πάω να τις ορμήξω (το λάτρευε αυτό).

Καλοκάγαθη και πολύ φιλική μεν, γνήσιο αρπακτικό δε. Δεν επέτρεπε σε κανένα πτηνό, γάτα, ακόμη και έντομο να αγγίξει τον χώρο της. Δυο φορές μες την φωλιά της βρήκα φτερούγες περιστεριού. Τα έπιανε, τα ξεκοκάλιζε και άφηνε τις φτερούγες και τον “σκελετό” που τις στήριζε μόνο, σχεδόν άθικτα. Όλα τα άλλα τα καταβρόχθιζε. Έμοιαζαν με ακτινογραφία περιστεριού. Μία φορά είχε τσακώσει ακόμη και σπουργίτι, βρήκα το ράμφος και τα νύχια του στα περιττώματά της. Αγαπημένος της μεζές οι μύγες και οι μέλισσες. Μία μόνο φορά -όταν ήμουν παρών- έκανε εμετό από τους γαστρονομικούς της πειραματισμούς : Όταν δοκίμασε να φάει κατσαρίδα. Υποθέτω, χωρίς να έχω καμία πρόθεση να το επιβεβαιώσω, ότι η γεύση τους θα είναι ο υπέρτατος ορισμός της αηδίας.

Ματίλντα, καλέ μου φύλακα άγγελε, θα σε αγαπώ για πάντα. Όπως με αγάπησες και εσύ. Ένα μέρος σου θα βρίσκεται πάντα σε ένα σημείο που λείπει από την καρδιά μου. Το σημείο αυτό που όταν σε έχασα έφυγε και αυτό μαζί σου.

Νικόλ. Σκορδίλης,
Νοέμβρης 2012

Read More

#286 Φτερούγες

Οι μεγάλοι έχουν χέρια και πόδια
αλλά τα παιδιά έχουν δυο μέλη παραπάνω :
έχουν και φτερά γιατί είναι άγγελοι
άγγελοι με αόρατες φτερούγες

Οι μεγάλοι τις χάνουν ή καίνε κάποια στιγμή
ξεχνάνε πώς να πετάξουν, ξεχνάνε τα όνειρά τους
κάποιοι τις ξαναβρίσκουν, αλλά αυτοί είναι λίγοι

Τα παιδιά δεν είναι παιδιά μας, είναι οι φύλακες άγγελοί μας
το σύμπαν μας τα στέλνει ως θείο δώρο για να μας προσέχουν
για να μας διδάξουν την αθάνατη παιδική σοφία τους

Αλλά εμείς αντί να διδαχτούμε από αυτά
ώστε να ξαναμάθουμε να πετάμε όπως μικρά
κόβουμε τις φτερούγες τους και τα κάνουμε ίδια με εμάς

Μην κόβετε τις φτερούγες των παιδιών
αγγίξτε τες, νοιώστε τες, δείτε τες, φροντίστε τες
και τότε ίσως μάθετε και πάλι να πετάτε

Νικ. Σκορδίλης
6 Ιουλ. 2012

Read More

#285 Η αιώνια λιακάδα των καθάρια ερωτευμένων

Ένας αιώνιος ήλιος

ένας μόνιμα καθαρός ουρανός

ότι καιρό και αν κάνει, μέρα - νύχτα

αυτό βλέπουν τα μάτια των καθάρια ερωτευμένων

Των λίγων τυχερών που τους κατακεραυνώνει ο Έρως

με τόση δύναμη που κάνει τα άστρα super nova,

αλλά μετά δεν τους αφήνει, το αίσθημα δεν φθίνει

παραμένει ανάμεσά τους, όπως στην αρχή

ενώνοντας τους με ένα αόρατο νήμα

σαν δυο σώματα που μοιράζονται μία ψυχή

Ένα αιώνιο ευδαιμονικό παρόν,

με την καρδιά τους να πεταρίζει σα κολύβρι

κάθε φορά που κοιτιούνται στα μάτια

ή όταν αγκαλιάζονται

Συννεφιάζουν και τα δικά τους μάτια, ενίοτε

όπως νοιώθει ο ένας την ευτυχία του άλλου

έτσι νοιώθει και την θλίψη

όταν σκοτεινιάζει ο ένας σκοτεινιάζει και ο άλλος

είναι μαζί στο σκοτάδι όπως και στο Φως

Αλλά αυτό κρατά μόνο για λίγο,

γιατί η κοινή τους δύναμη είναι τέτοια,

η ενέργεια που ρέει ανάμεσά τους τόσο ισχυρή

η ομορφιά και η χάρη τους τόσο μεγαλειώδης

που κάνει όλο τον γαλαξία να λάμπει λίγο περισσότερο

και όλες τις στενοχώριες μαζί, ενωμένοι, νικούν

Η αγάπη τους πάλλεται αρμονικά με το σύμπαν

υπερνικά τα πάντα φωτίζοντας την άβυσσο

εξαερίζοντας και τα πιο στεγανά μυαλά

Και, ποιος ξέρει, ίσως κάποιων η αγάπη να είναι τόσο αγνή,

τόσο δυνατή και αμάσητη, που όλο το σύμπαν να υποκλιθεί,

να την νοιώσει τόσο έντονα που να θελήσει να ξαναγεννηθεί,

σε μία νέα, ύστατη μεγάλη έκρηξη,

αυτήν που θα νικήσει το σκοτάδι για πάντα.

15 Μαΐου, Πειραιάς

Νικόλαος Σκορδίλης

Το πρώτο μου νομίζω δείγμα ποίησης εδώ. Θα ακολουθήσουν και άλλα. 

Εμπνευσμένο από μια κατάσταση στο fb τη φίλης Εύης Μόραλη

Read More

#284 Το vanity writing αλά Greca και η πρώτη guest πένα των Κοριών

Οι αγγλικοί όροι "vanity writing" ή "vanity publishing" σημαίνουν σε απλά τσίπρια "δημοσίευση ή έκδοση που ταΐζει την ματαιοδοξία τoυ νεόκοπου συγγραφέα ή αρθρογράφου". Υπάρχει η soft και η hard εκδοχή. Η soft είναι να μην πληρώνεσαι ούτε κάλπικο ευρώπουλο, παρά μόνο να γράφεις για να "γράφει" το όνομα ή το ψευδώνυμό σου. Η hard είναι όχι μόνο να μην πληρώνεσαι αλλά από πάνω να πληρώνεις εσύ, που σε δημοσιεύουν και "σε κάνουν διάσημο". Hard vanity publishing έκανε το (αλλοτινό) ανεκδιήγητο poetry.com στις ΗΠΑ. 

Το poetry.com της αρχικής ιδιοκτησίας ενέκρινε προς έκδοσιν τους πάντες, ότι μπούρδες -κυριολεκτικά- και να έγραφαν. Διοργάνωνε σε τακτά διαστήματα vanity events σε ένα 5άστερο ξενοδοχείο όπου τάχα μου βράβευε όσους έγραφαν ακόμη και στίχους του στυλ "Tralali tralalo my cat hangs on a rope, tralali tralalo, I am a nice sexy bloke" (θυμάμαι σχετικά δείγματα, μα τον Δία). Σε αντάλλαγμα έπαιρνε τις μίζες του από το ξενοδοχείο και από πάνω ζητούσε και φράγκα για την κανονική μηνιαία ανθολογία που εκτύπωνε. Αυτή τη λαμογιά τελικά την πήραν πολλοί πρέφα, έπεσαν και κάποιες αγωγές για εξαπάτηση, και το poetry.com κατέβασε τα ρολά. Στην soft εκδοχή του vanity publishing αρέσκονται να επιδίδονται ουκ ολίγα στελέχη της δικτυακής αρθρογραφίας της Ελλάδας.

Τα οποία αλιεύουν ματαιόδοξες ή/και φλύαρες πρόθυμες πένες από διάφορες πηγές δίχως να δίνουν κανένα μέρισμα από τις διαφημίσεις τους, ποτέ. Βασικά και να θέλουν να δώσουν δεν τους παίρνει, αφού μετά βίας φτάνουν τα 50 - 150 ευρώ τον μήνα. Δεν λέω για το δικτυακό σκέλος κάποιων περιοδικών στυλ Lifo, λέω για μικρότερες σελίδες που δέχονται guest posters ή μόνιμους vanity writers με δικές τους στήλες. Το ζήτημα όμως δεν είναι το ότι -εκ των πραγμάτων και εις πλήρην γνώσιν και αποδοχή των "συνεργατών"- δεν σε πληρώνουν. Το ζήτημα είναι ότι τα στελέχη κάποιων από αυτά φέρονται σχεδόν σαν να πρέπει να τους πληρώσεις εσύ για την φιλοξενία. Δεν είπα να σου κάνουν τεμενάδες, προς θεού. Ούτε καν το ευχαριστώ δεν είναι απαραίτητο αν είναι τσιγκούνηδες σε αυτό. Αλλά το να περιμένουν από εσένα τεμενάδες και ευχαριστίες, και δη να μην παραλείψουν να σου αφήσουν και καμία αιχμούλα ότι δεν τους είσαι και τόσο απαραίτητος είναι ολίγον to much ε; 

Ας επισημάνω ότι υπάρχει δυνητικό αντάλλαγμα : ο δικός σου σύνδεσμος προς ένα δικό σου χώρο όπου έχεις κάποια έσοδα από τις δικές σου διαφημίσεις (όπως οι Κοριοί π.χ.) και βεβαίως η πρόσθετη προβολή σου, ιδίως αν υπογράφεις επώνυμα. Δεν το θεωρώ εκμετάλλευση, αλλά εν δυνάμει γόνιμη συνεργασία. Με τη ευκαιρία ας "αποκαλύψω" ότι προ μερικών ωρών αποφάσισα να προσθέσω τον πρώτο guest αρθρογράφο εξαρχής ίδρυσης Κοριών. Μία αρκετά δυνατή πένα, μέσω της συζήτησης με την οποία κινητοποιήθηκα ξανά να βγάλω από τον πάγο τους Κοριούς. Καλοκαιριάζει κιόλας και θα μου ψωφήσουν τα φουκαριάρικα, καταλαβαίνετε. Το πρώτο του άρθρο εδώ θα ακολουθήσει θαρρώ σύντομα. Το δικό του ιστολόγιο είναι αυτό : Allemaos Paradox 

Αλέ θα χαρώ να σε διαβάσω και εδώ. Και όχι, δεν σε θεωρώ (πολύ) ματαιόδοξο :)

Read More