Ο Καζαντζάκης είχε κάποτε γράψει ότι ο άνθρωπος είναι μία σκάλα. Στο πρώτο της σκαλί υπάρχει ένα κτήνος και στο τελευταίο βρίσκεται ο Θεός. Δεν ξέρω πόσα σκαλιά υπάρχουν ενδιάμεσα. Ίσως δέκα, ίσως δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες. Αλλά ξέρω ότι κανείς δεν μπορεί να φτάσει στο τελευταίο σκαλί δίχως φιλία, αγάπη και έρωτα από ένα σταθερό σύντροφο. Τρεις διακριτές για τους περισσότερους ιδιότητες που όμως είναι και οφείλουν να είναι αλληλένδετες. Συγκοινωνούντα συναισθηματικά δοχεία. Είναι τα 3 σε 1 καύσιμα που μας κινούν την καρδιά όταν αυτή αρχίζει να παγώνει. Αυτά που κάνουν τους ανθρώπους ανθρώπους. Ίσως ο Έρως να είναι ένα άγριο ρόδο. Ένα ρόδο με ρίζες φιλίας και μυστηρίου, αγκάθια εγωισμού και κτητικότητας, και ροδοπέταλα αγάπης. Κάποιοι βγάζουν από αυτό τις ρίζες, κάποιοι τα ροδοπέταλα, κάποιοι και τα δυο μαζί. Ελάχιστοι, μάλλον, έχουν καταφέρει να βγάλουν τα αγκάθια του ώστε να φτιάξουν έναν πανίσχυρο ανιδιοτελή έρωτα με ισχυρές βάσεις, πάθος, μυστήριο και τρυφερότητα.
Δεν θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολο, αρκεί να τιθασεύσουμε λίγο τον εαυτό μας και τα συναισθήματά μας, και δη τον βλακώδη εγωισμό μας. Να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πέραν των Εγώ + Εσύ και ως Εμείς. Αλλά όχι μόνο ως Εμείς βέβαια. Χρειάζεται να κρατηθεί μία ισορροπία ανάμεσα στα προσωπικά μας θέλω και τον προσωπικό μας χώρο και τα κοινά θέλω. Ισορροπία που αρκετοί καταφέρνουν αλλά για λίγο. Η ισορροπία αυτή είναι εύθραυστη όταν αποσκοπεί απλώς σε μία χαλαρή ερωτική στασιμότητα. Όχι, ποτέ! Ὀτι είναι στάσιμο πεθαίνει, που έλεγε ο Ηράκλειτος. Το νόημα δεν είναι να φτάσουμε μαζί, ως ζεύγος, σε μία γλυκανάλατη ευτυχία με αγάπες και λουλούδια που τάχιστα θα εκφυλιστεί σε βαρεμάρα. Το νόημα είναι να υπάρχει μία "ερωτική άμιλλα" μέσα στην σχέση. Να κάνει ο ένας τον άλλο καλύτερο, συνέχεια. Να παίζει αλληλοβελτίωση. Αλληλοβοήθεια και αλληλοϋποστήριξη σε κάθε επίπεδο. Τρυφερότητα αλλά και ερωτικό πάθος.
Και ίσως, ποιος ξέρει, ίσως τότε το ζεύγος καταφέρει το φαινομενικά αδύνατο. Να φτάσουν, μαζί, στο τελευταίο καζαντζακικό σκαλί. Στην υπέρτατη γαλήνη και ευτυχία του ευδαιμονικού άγνωστου. Αυτό που οι θρησκευόμενοι ονομάζουν Θεό.
Και ίσως, ποιος ξέρει, ίσως τότε το ζεύγος καταφέρει το φαινομενικά αδύνατο. Να φτάσουν, μαζί, στο τελευταίο καζαντζακικό σκαλί. Στην υπέρτατη γαλήνη και ευτυχία του ευδαιμονικού άγνωστου. Αυτό που οι θρησκευόμενοι ονομάζουν Θεό.
