#203 «Δεν μπορώ να το ταΐζω πια, είμαι άνεργος 6 μήνες»

Αυτό είναι σπαραξικάρδιο, ιδίως για φιλόζωους. Προχωρήστε παρακάτω μόνο όσοι πιστεύετε ότι αντέχετε. Αναμεταδίδω από την Αιχμή. Υπογράφει ο Αργύρης Κωστάκης.

Η εικόνα ήταν σπαρακτική. Μεσημέρι στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ένα σκυλάκι τρέχει πίσω από μία μοτοσικλέτα, η οποία σταματάει μόνο στα κόκκινα φανάρια. Ο οδηγός της φανερά ταραγμένος προσπαθεί με το πόδι του να απωθήσει το σκυλάκι, ενώ τα αυτοκίνητα που περνούν δίπλα κορνάρουν επιτείνοντας την ένταση. Προσέξτε όχι να το κλωτσήσει – γιατί δεν του επιτίθεται – αλλά να το απομακρύνει όσο πιο ήπια μπορεί. «Κάτι δεν πάει καλά», συνειδητοποιώ, γιατί ξέρω καλά από συμπεριφορά σκυλιών. Μετά από εκατοντάδες μέτρα σταματώ με τη μοτοσικλέτα μου δίπλα του.  

«Γιατί σε ακολουθεί το σκυλί με τόση μανία», τον ρωτώ. Η απάντηση είναι σιωπή, ενώ συνεχίζει να προσπαθεί να το απωθήσει χωρίς να το τραυματίσει. Το βλέμμα του σκύλου είναι ικετευτικό, ενώ και ο οδηγός της μηχανής είναι βουρκωμένος. Και τότε αντιλαμβάνομαι το προφανές και επιμένω. «Θέλεις να τον εγκαταλείψεις ρε φίλε, αλλά γιατί στο κέντρο της πόλης» τον ξαναρωτώ. «Δεν μπορώ να τον ταΐζω πια αδελφέ, είμαι άνεργος έξι μήνες», μου λέει ξεσπώντας και γκαζώνει μόλις ανάβει το φανάρι. Επειδή δεν άντεχα την εικόνα, άλλαξα διαδρομή για τον προορισμό μου έχοντας γίνει κουρέλι. 

«Κοίτα τι συμβαίνει γύρω σου», σκέφτηκα. Ο άνθρωπος παράτησε το σκυλί του στο δρόμο γιατί δεν είχε να το ταΐσει. Και σίγουρα δεν θα είναι ο μόνος. Ομολογώ ότι αυτή την κοινωνική παράμετρο δεν την είχα σκεφτεί. Όλοι αυτοί οι παλιάνθρωποι – στη συντριπτική τους πλειοψηφία – που κυβέρνησαν την Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση και μετά- κατάντησαν τους ανθρώπους να πετάνε τα σκυλιά τους στο δρόμο γιατί δεν μπορούν να τα ταΐζουν. «Μα κάθεσαι και ασχολείσαι με τα σκυλιά», θα αναρωτηθεί κάποιος, «όταν το κράτος πετάει ανθρώπους κυριολεκτικά στα σκουπίδια; Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που είναι άστεγοι και πηγαίνουν σε συσσίτια να φάνε».

Η απάντηση είναι διαυγής. Φυσικά και πονάω και γι αυτούς. Αλλά και για τα σκυλιά. Πλάσματα του Θεού είναι κι αυτά. Φανταστείτε μια ζωή πεταμένη στο δρόμο, χωρίς φαί, νερό και στέγη να αργοπεθαίνει βασανιστικά. Να κινδυνεύει κάθε δευτερόλεπτο να χτυπηθεί από αυτοκίνητο. Να πέσει θύμα φόλας ή κακοποίησης. Ένα πλάσμα που ήξερε ότι κάθε μέρα θα έχει λίγο φαί και νερό, ένα χάδι κι ένα σπιτάκι ή ένα χαλάκι σε ένα υπόστεγο να κοιμηθεί. Και, ξαφνικά, το σκυλάκι μένει χωρίς τον άνθρωπο που το αγαπούσε και τον αγαπούσε. Σας παρακαλώ κλείστε τα μάτια για δέκα δευτερόλεπτα, όσοι διαβάζετε αυτό το κείμενο, και αναλογιστείτε πώς θα νιώθατε αν ξαφνικά σας πετάγανε οι άνθρωποί σας στο δρόμο μόνο και απροστάτευτο. Και δεν τους ξαναβλέπατε ποτέ. Τι διαφορά έχει η ψυχή ενός ανθρώπου από ενός σκύλου;

Προσεύχομαι και κάνω ό,τι μπορώ να μη φτάσω ποτέ στο σημείο να μην μπορώ να ζήσω με τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια εγώ η σύντροφός μου και τα σκυλιά μας. Προσεύχομαι να μη χάσω το μίνιμουμ της αξιοπρέπειας που μας απέμεινε.

πηγή : Αιχμή

Read More

#199 Πώς διάολο κατάφερε ο Πέτρος Κωστόπουλος να διαμορφώσει μόνος του δύο γενιές;

Καλό σας μήνα. Στις 6 του περασμένου μήνα είχα γράψει ένα κείμενο για το σκάφος του μισού μυρίου ευρώ που είχε αγοράσει ο Κωστόπουλος προ 2 ετών, λίγο πριν κλείσει το περιοδικό Maxim. Ήταν μερικές μέρες πριν κλείσει η IMAKO, και ενώ το τρίξιμό της ακουγόταν ως την Κύπρο. Όταν έκλεισε η IMAKO και ο Κωστόπουλος έγραψε και ανέβασε την περίφημη μακροσκελή επιστολή του, άρχισε να δέχεται σφοδρές επιθέσεις από σχεδόν παντού. Νομίζω τον χωρό τον άνοιξε ο Γιάννης Αγγέλακας και μετά ακολούθησαν αρκετοί άλλοι, επώνυμοι και μη.

Αλίευσα πριν λίγο από την Αιχμή μία διαφορετική άποψη από τον Δημήτρη Καμπουράκη. Ένα αρκετά ψύχραιμο κείμενο που δεν υπερασπίζεται ακριβώς τον Κωστόπουλο, αλλά κριτικάρει εύστοχα τα όσα του προσάπτονται. Μιας και του την είπα και εγώ για το θέμα του σκάφους θεώρησα σκόπιμο να το μοιραστώ μαζί σας, για να ακουστεί μία διαφορετική άποψη. Με την οποία κλείνει οριστικά το "κεφάλαιο Κωστόπουλος" σε αυτό το ιστολόγιο. Αναμεταδίδω από την Αιχμή :

Φαίνεται πως το ‘χει η μοίρα του Πέτρου Κωστόπουλου να διχάζει. Ίσως αυτό να αποτελεί τη μεγαλύτερη αρετή και τη χειρότερη κατάρα του μαζί. Όπως δίχασε η θυελλώδης έφοδός του στα εκδοτικά δρώμενα της χώρας, το ίδιο διχάζει τώρα και η παταγώδης πτώση του. Τις ίδιες έντονες συζητήσεις που προκαλούσαν τα τσιτάτα του τον καιρό της παντοδυναμίας του, προκαλούν τώρα και τα συμπεράσματα του απολογισμού του.

Ακούω και διαβάζω βίαιες απαντήσεις σ’ όσα υποστηρίζει, επενδυμένες συχνότατα με μια μεγάλη δόση κακεντρέχειας και ολοφάνερης αγαλλίασης για την κατάρρευσή του. Εγώ, λοιπόν, που ούτε συνεργάστηκα, ούτε έτυχε καν να γνωρίσω τον Πέτρο Κωστόπουλο, ούτε βρέθηκα ποτέ σε ανταγωνιστικό σ’ αυτόν μαγαζί life style δημοσιογραφίας (όπου ευδοκιμούν οι κακίες για τον αντίπαλο), λέω ευθαρσώς πως όλα τούτα είναι και ανιστόρητα και «κατινιές» τού αισχίστου είδους.

Λένε ότι από τα περιοδικά του, κυρίως απ’ το ΚΛΙΚ, αποθέωσε την κενολογία, πλάσαρε το βλαχομπαρόκ life style,  έκανε μόδα την ανούσια πλευρά της ζωής, υπονόμευσε υποδορίως την ιδέα της συλλογικής δράσης, απογείωσε μοντελάκια, μάρκες, συμπεριφορές και φάτσες που η κανονική τους θέση ήταν στο απόλυτο μηδέν και, εν’ τέλει, συνέβαλε καθοριστικά στην εξαχρείωση και τον κούφιο ευδαιμονισμό δύο γενεών νέων Ελλήνων. Μάλιστα. Συμφωνώ κι εγώ σε πολλά απ’ αυτά. Με μία διαφορά, όμως.

Ο Πέτρος Κωστόπουλος δεν ήταν βουλευτής, ούτε υπουργός, ούτε πρωθυπουργός. Δεν καθόριζε την πορεία της κοινωνίας με δυο υπογραφές. Δεν ήταν μονοπωλιακό Μέσο Ενημέρωσης που μας επιβάλλεται με το ζόρι, ούτε ήταν κανένα κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα που παίρνει τα παιδιά από μικρά και τα διαμορφώνει. Περιοδικά έβγαζε ο άνθρωπος, έγραφε τις απόψεις του, τα ‘ριχνε στην αγορά κι όποιος ήθελε τ’ αγόραζε. Σε κανάλια έβγαινε κατά καιρούς, όποιος γούσταρε τον έβλεπε κι όποιος τον αντιπαθούσε πήγαινε στο παρακάτω κανάλι.

Ε τότε, πώς διάολο κατάφερε να διαμορφώσει μονάχος του δύο γενιές και, μάλιστα, κόντρα σε όλους, αν κρίνουμε από τις σημερινές αντιδράσεις που δείχνουν πως σύσσωμη η κοινωνία μας τον σιχαινόταν ανέκαθεν και είχε σηκώσει το μπαϊράκι της αντίστασης στις απόψεις του;

Όλα αυτά είναι μπούρδες και κακίες. Τα συστήματα καταρρέουν μαζί με τα σύμβολά τους, συνεπώς ήταν φυσικό μαζί με την Ελλάδα του τζούφιου ευδαιμονισμού να καταρρεύσει και η ΙΜΑΚΟ του Πέτρου Κωστόπουλου. Όμως, στις σύγχρονες πολύπλοκες κοινωνίες μας, τα συστήματα δεν κατασκευάζουν με σχέδιο τα σύμβολά τους, ούτε τα σύμβολα από μόνα τους είναι ικανά να κάνουν βιώσιμα τα συστήματα. Βίοι παράλληλοι  και σχετικά αυτόνομοι είναι που μέσα από εκατομμύρια πιθανούς συνδυασμούς, ταυτίζονται τελικά σε μια πορεία λόγω τύχης, κοινών συμφερόντων και αντιλήψεων.

Ούτε ο Κωστόπουλος ήταν ο επίσημος εκφραστής του συστήματος που μας φαλίρισε, ούτε το σύστημα θα πορευόταν πιο ορθολογικά αν έλειπε το ΚΛΙΚ. Ας μην ξαναγυρίσουμε τώρα στο ερώτημα αν τα πρόσωπα διαμορφώνουν τις ιστορικές συνθήκες ή αν οι συνθήκες κατασκευάζουν τα πρόσωπα που τις εξυπηρετούν. Δεν απάντησε ο Πλεχάνωφ σ’ αυτό, θα απαντήσουμε εμείς με αφορμή τον Πέτρο;

Είναι, πάντως, μέγα λάθος να κρίνουμε με το σημερινό μας βλέμμα τα δεδομένα πριν εικοσιπέντε χρόνια που ξεκίνησε. Σήμερα βλέπουμε τα εκφυλιστικά αποτελέσματα μιας άποψης περί του ζειν και του σκέπτεσθαι, υπό το πρίσμα μάλιστα μιας γενικότερης καταστροφής και απαιτούμε απ’ τον Πέτρο Κωστόπουλο να είχε προβλέψει αυτό που θα συνέβαινε. Και όχι μόνο να το είχε προβλέψει, αλλά και να το είχε αποτρέψει στο μέτρο που του αναλογούσε. Συμπαθάτε με, αλλά δεν προχωρά έτσι ο κόσμος. Είναι ιστορική αφέλεια να απαιτούμε από το νέο που έρχεται με φούρια για να παραμερίσει το παλιό και το φθαρμένο, να προσκομίσει πρώτα πιστοποιητικά για το βέλτιστο της μελλοντικής του εξέλιξης. Και υπήρχαν πολλά ετοιμόρροπα εκείνη την εποχή, που δίχως μάχη παρέδωσαν ένα ζωτικό τους κομμάτι στις αντιλήψεις του Πέτρου Κωστόπουλου.

Ο απομονωτικός επαρχιωτισμός μεγάλων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, που πρώτη φορά βρέθηκαν με δυνατότητες ανώτερου εισοδήματος και κατανάλωσης, που πρώτη φορά άνοιξαν τα μάτια στον κόσμο ή μπήκαν σε αεροπλάνο για να τον επισκεφθούν.

Η στυλιζαρισμένη κυριλέ δημοσιογραφία του κουστουμιού και της καπαρντίνας στα μεγάλα ασπρόμαυρα φύλλα.

Το μετεμφυλιακό μίζερο life style της Βουγιουκλάκη και της Καρέζη. Η γλωσσική δυσκοιλιότητα των εντύπων, που έμοιαζαν σα να έχουν όλα διορθωτή τον ακαδημαϊκό Κριαρά. Κι απ’ την απέναντι όχθη, η πρόωρη κοινωνική και εκφραστική γήρανση μιας ολόκληρης γενιάς της Αριστεράς, που μέσα σε δέκα χρόνια εγκλωβίστηκε στα ταγάρια, στα αμπέχωνα, τα ρεμπετομάγαζα και στην ορολογία της μεγάλης σοβιετικής εγκυκλοπαίδειας και των εκδόσεων της «Σύγχρονης Εποχής». Αυτά ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσαν να κρατηθούν στη ζωή.

Τι θα θέλαμε λοιπόν; Ένα ΚΛΙΚ που θα προωθούσε τη δεκαετία του ’90 στην Ελλάδα, τη σημερινή προτεσταντική ηθική και πρακτική της Μέρκελ, για να μην έχουμε πάθει αυτά που πάθαμε;

Τι χαζομάρα! Το πρόβλημα δεν ήταν ότι βρέθηκε ένας Πέτρος Κωστόπουλος και όρμησε με τις απόψεις του στο κενό, αλλά ότι δεν βρέθηκε κι ένας αντι-Κωστόπουλος των νέων συνθηκών, που θα κατηύθυνε το κοινό του σε μια διαφορετική τροχιά. Διότι οι διορατικοί έβλεπαν από τότε προς τα που πηγαίνει η ελληνική κοινωνία, όμως δεν κατάφεραν να βρουν εκφραστές. Οι άλλοι που αντί να σκέπτονται κατανάλωναν, μια χαρά τη βρίσκανε με τις ατάκες του πανέξυπνου Πέτρου και με τις ετοιματζίδικες κοινωνικές του συνταγές που ήταν αρκετά ευρύχωρες για να τους χωράνε όλους, σαν τα συνθήματα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Και τον καλοπληρώνανε γι’ αυτές κι αυτός άριστα έπραξε που αντί, για ταξιτζής στον Βόλο, έγινε μεγαλοεκδότης στην Αθήνα, αφού κόσμος τον αποθέωνε, γκόμενες τον γουστάρανε, πολιτικοί έπεφταν στα πόδια του και τράπεζες τον χρηματοδοτούσαν.

Κι αν τώρα κατέρρευσε δεν πειράζει, κανένας δεν ξεκινά κάτι μεγάλο υπογράφοντας συμβόλαιο πως στα γηρατειά του θα ‘ναι μεγαλύτερο. Έτσι είναι η άτιμη η ζωή, μια παρτίδα σκάκι είναι με δισεκατομμύρια συνδυασμούς, δε μπορείς να κερδίζεις πάντα. Κάποια στιγμή θα βρεθείς στριμωγμένος από έναν καλύτερο ή από προδοσία του μυαλού σου, αλλά σημασία έχει ότι ένοιωσες την ηδονή του τέλειου δικού σου ΜΑΤ, την ηδονή της στιγμής που όλοι σε κοιτάζανε με θαυμασμό.

Στο τέλος της μέρας, μετά το τέλος της παρτίδας, όλα τα πιόνια, και βασιλιάδες και στρατιωτάκια, στο ίδιο κουτί καταλήγουν.

πηγή(πλην προλόγου - εικόνας) : Αιχμή

Read More

#198 Αν έχεις να χάσεις μόνο τις αλυσίδες σου, συγκρούεσαι με ό,τι σε δυναστεύει

Ένα φρέσκο κείμενο, που θαρρώ πως πιάνει εξαιρετικά τον ολοένα και πιο αναιμικό -ηρεμία πριν την καιταιγίδα ή την απόλυτη νηνεμία;- πολιτικό σφυγμό του κόσμου, από τον Τάσο Παππά της Αιχμής : 

Το σχέδιο των δανειστών, της εγχώριας οικονομικής ελίτ και του πολιτικού κατεστημένου είναι σαφές: Αφού δεν κατάφεραν να μεταθέσουν το χρόνο των εκλογών, ενώνουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να διαμορφωθούν οι προυποθέσεις ώστε τις τύχες της χώρας ν’ αναλάβει μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ. Τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ έχουν συμφιλιωθεί με την ιδέα και αρχίζουν να την καλλιεργούν. Είναι έτοιμα να δεχθούν ακόμη και τον Α. Σαμαρά στη θέση του πρωθυπουργού.

Οι αντιρρήσεις που εκφράζονται από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας είναι για «τα μάτια του κόσμου». Δεν μπορεί η ηγεσία της να το πει καθαρά γιατί κυνηγάει το στόχο της αυτοδυναμίας. Ωστόσο, οι πιο ρεαλιστές στη Συγγρού υποστηρίζουν πως μια κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, και με όποιους άλλους θελήσουν να ενταχθούν, είναι η σωστή λύση, ακόμη κι αν το κόμμα τους πετύχει την αυτοδυναμία. Σε σύσκεψη που έγινε πριν από μερικές ημέρες με τη συμμετοχή υπουργών της κυβέρνησης Παπαδήμου, κορυφαίος παράγοντας της Ν.Δ απευθυνόμενος στους συναδέλφους του από το ΠΑΣΟΚ είπε το εξής: «ελπίζω να μας λυπηθεί ο Θεός και να μην πάρουμε αυτοδυναμία. Μια κυβέρνηση της Ν.Δ δεν θ’ αντέξει ούτε δύο μήνες». Έχει δίκιο.

Βεβαίως, η άποψή του ότι μια κυβέρνηση συνεργασίας θα έχει καλύτερες προοπτικές από μια μονοκομματική κυβέρνηση, είναι υπερβολικά αισιόδοξη. Το μόνο πλεονέκτημα που θα έχει μια τέτοιου τύπου κυβέρνηση είναι ότι δεν θα χρειαστεί να σπαταλήσει χρόνο σε συζητήσεις για τη σύνταξη κυβερνητικού προγράμματος. Αυτό υπάρχει και είναι το μνημόνιο 2. Οι βασικές κατευθύνσεις είναι δεδομένες. Όσοι πάντως πιστεύουν ότι με τον τρόπο αυτό θα αντιμετωπιστεί το οικονομικό και πολιτικό πρόβλημα της χώρας, μάλλον δεν έχουν σταθμίσει σωστά την κατάσταση.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα κόμματα του αρχηγικού δικομματισμού θα βγουν από τις κάλπες με μειωμένες δυνάμεις [ποσοστά της τάξεως του 80% είναι απλησίαστα], χωρίς κύρος [εξαιτίας του πρότερου ανέντιμου βίου τους], απορφανισμένα από στελέχη [φεύγουν μαζικά και από τα δύο κόμματα], με καταρρακωμένο ηθικό [λόγω των συνεχών εκπτώσεων σε θέματα αρχής] και με εμφανή τα συμπτώματα της κρίσης αυτοεκτίμησης. Πιθανότατα θα έχουν μεγάλη πλειοψηφία στη Βουλή [ελέω εκλογικού νόμου], αλλά στην κοινωνία το προβάδισμα τους θα είναι οριακό.

Επίσης, όπως όλα δείχνουν, οι πολίτες θα πριμοδοτήσουν τους αντιμνημονιακούς σχηματισμούς. Αυτό θα έχει ως συνέπεια [παρά το γεγονός ότι το αντιμνημονιακό ρεύμα δεν είναι ενιαίο] να δημιουργηθούν εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για την υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής. Αν η κοινωνία είναι απέναντι, αν τα κόμματα εξουσίας παραπαίουν υπό το βάρος μιας αντιλαικής πολιτικής, αν η ανεργία δεν υποχωρήσει, αν η ύφεση δεν αποκλιμακωθεί, η ζωή της κυβέρνησης του μεγάλου συνασπισμού θα είναι σύντομη.

Κάποιοι ποντάρουν στο ότι δεν έχει διατυπωθεί σαφής εναλλακτική πρόταση. Και εφησυχάζουν. Αυταπατώνται. Καραδοκούν οι δυσάρεστες [γι αυτούς] εκπλήξεις. Πλατιά στρώματα του λαού αγγίζουν το σημείο της απόλυτης απελπισίας που ταυτίζεται με το σημείο της απόλυτης ελευθερίας από καταναγκασμούς και φόβους. Αν έχεις να χάσεις μόνο τις αλυσίδες σου δεν το σκέφτεσαι. Συγκρούεσαι με ό,τι σε δυναστεύει και σου αφαιρεί το δικαίωμα να ελπίζεις ότι ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός.

πηγή : Αιχμή

Read More

#183 Ένταλμα σύλληψης της τρόικας;

«Θα ζητήσουμε να εκδοθεί άμεσα ένταλμα σύλληψης του Τόμσεν, του Μαζούχ και του Μορς για εκβίαση της χώρας, για συρρίκνωση του Πολιτεύματος και της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας», τάδε έφη η ΠΟΑΣΥ, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων. Στην επίσημη ιστοδελίδα τους ακόμη δεν το έχουν ανεβάσει. Η πηγή που αλίευσα την ανακοίνωση είναι η Αιχμή, την οποία θεωρώ αρκετά έγγυρη. Ίσως είναι στην καλύτερη περίπτωση γραφική ως σκέψη. Αλλά πλάκα πλάκα, σε περίπτωση που βρισκόταν δικαστής με αρκετά βαρυά @@ και παράλληλα αδιαφορούσε για την καριέρα του, αν όχι... και την ζωή του ακόμη, από τους τροϊκανούς ποιοι έχουν διπλωματική ασυλία;

Ο Τόμσεν δεν έχει σίγουρα, δεν είναι διπλωμάτης, ένας τραπεζικός υπάλληλος είναι. Από τους άλλους δυο θαρρώ πως πρέπει να έχει μόνο ο εκπρόσωπος της Ε.Ε., της ΕΚΤ δε νομίζω. Αλλά σημασία έχει, έστω και τον Τόμσεν μόνο, έστω και για μερικές ώρες να έμενε στο κελί (να του κοπεί λίγο το ειρωνικό χαμόγελο του κερατά) πως αν εκπληρωνόταν αυτό το -σχεδόν επιστημονικής φαντασίας- σενάριο θα έστελνε ένα πολύ ισχυρό μήνυμα. Διττό, τόσο προς τα έξω όσο και προς τα μέσα. Προς τα έξω "Φτάνει, ως εδώ" και προς τα μέσα "Και τώρα η σειρά σας".

Read More

#161 Έκλεισε και η μεγάλη γαλλική εφημερίδα La Tribune

Όπως είναι προφανές δεν αντιμετωπίζουν μόνο οι ελληνικές εφημερίδες πρόβλημα. Η La Tribune ("To Βήμα"), η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της Γαλλίας, κυκλοφόρησε σήμερα το τελευταίο της φύλλο με το δραματικό πρωτοσέλιδο της εικόνας : "Η La Tribune σας αποχαιρετά". Νωρίτερα είχε επίσης κλείσει η ιστορική εφημερίδα France Soir, φύλλο με 67 χρόνια στην πλάτη του. Διαβάζω στην Αιχμή ότι οι βασικές αιτίες είναι η κατακόρυφη πτώση των διαφημιστικών εσόδων λόγω του ανταγωνισμού με το δίκτυο. Θα πρόσθετα και τον Free Press τύπο.

Η La Tribune άνοιξε το 1987 και η ακμή της ήταν το 2000, όταν είχε φτάσει να πουλά 100.000 φύλλα ημερησίως. Από το 2008 άρχισε η πτώση. Οι δυο εκδοτικοί οίκοι πίσω από την εφημερίδα σχεδιάζουν να την κάνουν εβδομαδιαία ώστε να διατηρήσουν 50 από τις 165 θέσεις εργασίας. Το δικτυακό σκέλος της http://www.latribune.fr/ επίσης παραμένει ενεργό αλλά δε νομίζω πως θα μπορούσε να απορροφήσει άλλους επιπλέον των on-line συντακτών και τεχνικών που ήδη δουλεύουν σε αυτό. Νο 329 σε κίνηση στην Γαλλία βλέπω, όχι και τίποτα το πραγματικά εξαιρετικό.

Το φλεγόμενο εξώφυλλο μήπως θα μπορούσε να ονομαστεί αλλιώς "Οι όμορφες εφημερίδες όμορφα καίγονται;"

Read More

#152 Αποχαιρετώντας τον Θόδωρο Αγγελόπουλο...

Πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω για τον πρόωρο χαμό του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Αν και με διακατέχει η πολύ κακή συνήθεια να γραφοφλυαρώ για τα πάντα για αυτό δεν έχω λόγια. Με μεγάλη δυσκολία μπορώ να ανεβάσω μία λιτή, λακωνική ανάρτηση με 4-5 σειρούλες, που "Να λέει πολλά αλλά με λίγα".  

Στην πεζογραφία συνιστά μία νέα τάση αυτό, αντίστοιχη με τα ιαπωνικά Haiku για την ποίηση. Το λένε "Flash Fiction" (προτάσεις μετάφρασης ευπρόσδεκτες). Μάλλον πρέπει να μάθω να γράφω flash fiction. Να ορίστε άρχισα πάλι βλέπετε; 

Επιστρέφοντας στον κο Αγγελόπουλο νομίζω ότι θα ήταν ορθότερο να παραδώσω το βήμα στον εικαστικό κο Δημήτρη Μηταρά που προφανώς ότι έχει να πει το λέει με τον καμβά του : 
"Καλό ταξίδι, παλιέ φίλε Θόδωρε.  Από χθες ανήκεις στο θίασο των μεγάλων καλλιτεχνών του αιώνα μας!" 
 "Το λακωνίζειν..." λέτε;

Read More

#144 "Γιατί ο Παπαδήμος απειλεί τράπεζες και funds"

H Αιχμή γράφει ότι ο Παπαδήμος για να προχωρήσει το PSI απείλησε τους ιδιώτες επενδυτές  μιλώντας στους New York Times για μη εθελοντικό κούρεμα. Αναρωτιέμαι πως θα αντιδράσουν και κατά πόσον θα έχει τελικά σημασία αυτό. Παράταση του αναπόφευκτου εξακολουθεί να μου θυμίζει.

Τη στιγμή που ξαναρχίζουν οι διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες πιστωτές για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους επέλεξε ο Λουκάς Παπαδήμος να βγάλει έναν άσσο απ’ το μανίκι, μιλώντας στη μεγαλύτερη εφημερίδα του πλανήτη, τους New York Times.

Απείλησε ευθέως τις ξένες τράπζες και τα μεγάλα funds ότι, αν δε συμμετάσχουν στο PSI με τη θέλησή τους, θα ενεργοποιήσει -μέσω νομοθετικής ρύθμισης- τις ρήτρες συλλογικής δράσης (CAC). 

Τι σημαίνει αυτό; Ότι θα αναγκαστούν ΟΛΟΙ να συμμετάσχουν στο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους με τρόπο «μη εθελοντικό» -πράγμα που αναμένεται να ενεργοποιήσει τα ασφάλιστρα κινδύνου, τα γνωστά και ως CDS. Ο πρωθυπουργός δε μπορεί να προχώρησε σε μιά τόσο επιθετική κίνηση παρά μόνο με τη σύμφωνη γνώμη των Γερμανών. 

Το εθελοντικό του «κουρέματος» που είχε αποφασιστεί στη δραματική Σύνοδο Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, έως τώρα διασφάλιζε -τεχνικά και μόνο- ότι η Ελλάδα δε θα χρεοκοπήσει. Αν ενεργοποιηθούν τα CDS, οι Οίκοι Αξιολόγησης θα ανακοινώσουν credit event (πιστωτικό γεγονός) για τη χώρα. 

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες το ύψος των CDS κινείται γύρω στα 5 δισ. ευρώ, ποσό αρκετά χαμηλό αν σκεφτεί κανείς τα επίπεδα του ελληνικού χρέους -ακόμη και μετά τη διαγραφή μέρους αυτού. 

Γιατί, λοιπόν, οι ευρωπαίοι φοβούνται τόσο πολύ την πληρωμή των CDS; Η απάντηση ακούει στον όρο, «μετάδοση της κρίσης χρέους». Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι τα CDS σε περίπτωση ιταλικής χρεοκοπίας ξεπερνούν τα 200 δισ. ευρώ! 

Την ίδια στιγμή, και ενώ ξεκινούν οι διαπραγματεύσεις για το PSI, δύο Οίκοι Αξιολόγησης προειδοποιούν ανοιχτά για ελληνική χρεοκοπία. Ακριβώς αυτό είναι που προσπαθεί να αποτρέψει ο πρωθυπουργός, χρησιμοποιώντας το διαπραγματευτικό χαρτί του μη εθελοντικού κουρέματος. Πόσο δυνατό είναι; Θα φανεί από το αποτέλεσμα. 

Σε διαφορετική περίπτωση, η 20η Μαρτίου που λήγουν τα ομόλογα ύψους 14,4 δισ. ευρώ, μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική. Αν δεν υπάρχει κονδύλι να πληρωθούν τα ομόλογα, η χώρα θα κηρύξει επισήμως στάση πληρωμών -θα χρεοκοπήσει κανονικά, δηλαδή, 

Όλα τα παραπάνω γράφονται με όρους διεθνών αγορών, καθώς εσωτερικά το ελληνικό κράτος έχει κηρύξει -προ πολλού- στάση πληρωμών σε όλους τους τομείς, πλην των μισθών του δημοσίου τομέα και των συντάξεων. 

πηγή : Αιχμή

Read More

#127 "Boυλώστε το επιτέλους..."

Όπως θα φανταστήκατε αλίευσα ακόμη μία άξια και τσαμπουκαλεμένη πένα, που ακούει στο όνομα του Τάσου Φούντογλου. Τον διάβασα στην Αιχμή αλλά το ίδιο κείμενο το έχει γράψει και στο προσωπικό του ιστολόγιο, το Publius..., όπου υποθέτω ότι είναι και η πρώτη δημοσίευση. Αν διαβάσετε το πρώτο μισό είμαι βέβαιος πως θα θελήσετε να διαβάσετε την συνέχεια στην πηγή του, όπου και παραπέμπω. Αυτό ως ένας ελάχιστος φόρος τιμής στον αρθρογράφο.

Boυλώστε το επιτέλους...

Η είδηση συγκλονίζει. Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας κινούνται στα όρια της φτώχειας και ισάριθμες ψυχές ανθρώπων «συνομιλούν» καθημερινά με τον ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Η αντίδραση στην είδηση επίσης συγκλονίζει. Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας κινούνται στα όρια της φτώχειας και εμείς ασχολούμαστε με τους ταρίφες, τις λευκές ποδιές, τους φαρμακοτρίφτες, τους νταλικιέρηδες και τους λοιπούς κλειστοεπαγγελματίες. Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης και η κυβέρνηση αυτής της χώρας εξακολουθεί να δίνει αναπηρικές συντάξεις σε αρτιμελείς, να μισθοδοτεί άχρηστους δημόσιους υπαλλήλους , να διορίζει κολητούς και φίλους στις διοικησεις των δημόσιων οργανισμών, να παρακολουθεί σαν χάννος το λαθρεμπόριο καυσίμων και να ανέχεται τον κάθε τσιφλικά να κραδαίνει ένα ντεπόν, μια σύριγγα ή μια μάνικα στο χέρι και να απειλεί θεούς και δαίμονες.

Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας καταπίνουν την κάμηλο του περιθωρίου και οι πάλαι ποτέ κραταιοί πρασινοφρουροί διυλίζουν τον κώνωπα των διαδικασιών για την αλλαγή της ηγεσίας τους. Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας ακροβατούν στα όρια της επιβίωσης και η αντιπολίτευση τυρβάζει περι ισοδύναμων για να μην ταράξει τους κύκλους του κάθε Αρχι….μίδη. Μοναδική της πρεμούρα το πώς θα ικανοποίησει τους συνταξιούχους βουλευτές και υπουργούς της βάζοντας τα βλαστάρια τους πρώτη μούρη στα εκλογικά της ψηφοδέλτια. Το δημοκρατικό ισοδύναμο, βλέπεις! Η είδηση συγκλονίζει. Για λίγα λεπτά, για λίγες ώρες, για λίγες μέρες δεν έχει σημασία. Ετσι και αλλιώς ο κόσμος εδώ πέρα έτσι είναι πλασμένος.

Να συγκλονίζεται και να διαρρηγνύει τα ιμάτια του, εν μέσω ολοφυρμών, και την αμέσως επόμενη στιγμή να λουφάζει στην μικροαστική του νιρβάνα σαν να μην συνέβη το απολύτως τίποτα. Το ίδιο θα γίνει και τώρα. Με την μόνη διαφορά πως τώρα το πρόβλημα δεν είναι τόσο μακρινό όσο πρίν από λίγα χρόνια. Στα μακρινα βλέπεις, είμαστε πάντοτε κουβαρντάδες στα λόγια και ανοιχτοχέρηδες στις λύσεις τους. Τα συζητάμε με εκείνο το πρόστυχο ύφος της φενακισμένης θλίψης - αχ οι καημένοι, μακάρι να μπορούσα να τους βοηθήσω - αραδιάζουμε τις ενδεδειγμένες λύσεις, ρίχνουμε και ένα ανάθεμα στο ανάπηρο το κράτος και αφού συγυρίσουμε τη συνείδησή μας και ξαλαφρώσουμε τη ψυχή μας γυρνάμε την πλάτη και μπαίνουμε στο πρώτο πολυκατάστημα που θα βρεθεί μπροστά μας...

Διαβάστε το υπόλοιπο...»

Read More

#96 Ο φανταστικός λόγος του Αντώνη Κανάκη

Καλά οκ, δεν αρθρογραφεί και σαν τον Hemingway αλλά έχει πένα. Που δεν γράφει καλά μόνο στην TV -που εγώ δεν βλέπω- αλλά και σε άρθρα. Και έχει και χιούμορ. Ο τίτλος είναι περισσότερο ένα τιτλοπαίγνιο για να συνδέσω την ανάρτηση με τον ίδιο, δεν μπορώ να πω ότι υποκλίθηκα κιόλας σε αυτό που διάβασα. Αλλά δεν ήταν καθόλου άσχημο, το χάρηκα. Διαβάστε το άρθρο του από εδώ ή απευθείας από την πηγή του στην Αιχμή -που, δυστυχώς, στο παρών τουλάχιστον άρθρο δεν επιτρέπει σχόλια, οπότε για σχόλια...εδώ.
Παραθέτω και εγώ κάποια δικά μου σχόλια στο τέλος.

Ο φανταστικός λόγος ενός φανταστικού πρωθυπουργού

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου , 2011

Με τρομάζει το γεγονός, ότι αντί να έχω σεξουαλικές φαντασιώσεις, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος, έχω πλέον πολιτικές φαντασιώσεις. Ξέρετε πόσες φορές φαντασιώνομαι ένα πολιτικό πρόσωπο με καινοτόμες απόψεις και τόλμη να τις εφαρμόσει, έξυπνο, σεμνό αλλά και με υγιή τσαμπουκά, κάποιον που να κινηθεί έξω από αυτό το τόσο προβλέψιμο, καταστροφικό και βαρετό πλαίσιο που έχουμε συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια, ένα φανταστικό πρόσωπο με φαντασία, με την κατάλληλη δοσολογία ρομαντισμού και ρεαλισμού, τεχνοκράτη, αλλά κυρίως ανθρωπιστή, ικανό, δίκαιο, πρακτικό και δουλευταρά, έναν πολιτικό που να προσφέρει εκτός όλων των άλλων, έμπνευση στους πολίτες, που θα τους παρασύρει στο να γίνουν καλύτεροι. Η φαντασίωσή, μου, όμως δεν σταματάει εδώ. Τον φαντασιώνομαι να εμφανίζεται για πρώτη φορά σε κάποια ευρωπαϊκή διάσκεψη κορυφής και να αυτοσυστήνεται στους ευρωπαίους ηγέτες, δίνοντας έναν λόγο που μόνο προϊόν της φαντασίας μου θα μπορούσε να είναι. Κλείνω τα μάτια μου και τον ακούω…

«Αγαπητοί συνάδελφοι, ονομάζομαι Φανταστικός Φανταστικίδης και είμαι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας. Δεν θα σας μιλήσω για το παρελθόν και την ιστορία της, αφού οι περισσότεροι την γνωρίζετε πολύ καλά ή θα έπρεπε να την γνωρίζετε πολύ καλά. Θα σας μιλήσω για το παρόν της. Θα σας μιλήσω για μια μικρή στο μέγεθος χώρα, η οποία κατοικείται από ανθρώπους με μεγάλη καρδιά. Ανθρώπους περήφανους και αξιοπρεπείς.  

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ! Που και αυτοί δεν κατάφεραν να αντισταθούν απέναντι στο τέρας της κατανάλωσης, του ψεύτικου πλούτου και των ψεύτικων υποσχέσεων που το συνοδεύουν, πέφτοντας στην παγίδα του. Εμείς οι ηγέτες τους, δώσαμε στο τέρας αυτό τον χώρο να γιγαντωθεί και να επιτεθεί με τέτοια μανία στους πολίτες και στις κοινωνίες μας. Εμείς οι ηγέτες τους, δεν προσφέραμε προστασία, δεν προσφέραμε βάσεις και πλαίσιο, κοινωνικό και πολιτικό, το οποίο θα διασφάλιζε την πραγματική ευημερία, την πραγματική ποιότητα ζωής και την αξιοπρέπεια που κάθε πολίτης δικαιούται.

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ! Ναι, αντιμετωπίζουμε προβλήματα στην Ελλάδα αυτήν την χρονική περίοδο και ναι, χρειαζόμαστε την βοήθεια σας για να τα αντιμετωπίσουμε. Αλλά η Ελλάδα, όπως και κάθε χώρα ή λαός, έχει ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και για αυτό δεν θα επιτρέψω ξανά σε κανέναν από εσάς, να απαξιώσει ή να προσβάλει την Ελλάδα, τους πολίτες της και την αξιοπρέπειά τους!

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μου δεν είναι αποκλειστικά Ελληνικό, είναι ευρωπαϊκό, είναι παγκόσμιο. Κατά συνέπεια, υπάρχουν και ηθικοί λόγοι για να το αντιμετωπίσετε ως πρόβλημα όλων. Το παγκόσμιο αυτό πρόβλημα δημιουργήθηκε την στιγμή που οι ηγέτες ανά τον κόσμο παρέδωσαν τα κλειδιά στις λεγόμενες αγορές και επέτρεψαν την ανεξέλεγκτη δράση εξ’ ορισμού χυδαίων μηχανισμών, όπως των τραπεζών με την σημερινή τους μορφή και, βεβαίως, των χρηματιστηρίων.

Αλήθεια, ποιοι είναι όλοι αυτοί; Ποιοι είναι όλοι αυτοί που, πλέον, βρίσκονται πάνω από λαούς, από χώρες, από τους εκλεγμένους ηγέτες; Πώς γίνεται να τους έχουμε δώσει τη δυνατότητα να ελέγχουν τις ζωές των πολιτών μας; Και το κυριότερο, ακόμη και τώρα, την ύστατη στιγμή, γιατί δεν κάνουμε κάτι για να τους σταματήσουμε;

Εσείς, εμείς, είμαστε οι ευρωπαίοι ηγέτες, οι υποτιθέμενοι ηγέτες της Κουλτούρας, του Πολιτισμού και των μεγάλων κοινωνικών ανατροπών και προόδου. Και τώρα βρισκόμαστε σε μια από τις πιο κρίσιμες χρονικές στιγμές της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ιστορίας. Κατά συνέπεια, έχουμε ιστορική ευκαιρία να είμαστε η γενιά των ευρωπαίων ηγετών που θα ανατρέψει αυτήν την καταστροφική πορεία. Οι ηγέτες που δεν θα ολοκληρώσουν διαδικαστικά και υπάκουα την θητεία τους κάνοντας τίποτα απολύτως για τους πολίτες τους. Οι ηγέτες που δεν θα συμπεριφερθούν από την αρχή ως το τέλος, ως άβουλα πιόνια των αγορών. Αντίθετα θα συμπεριφερθούν ως πραγματικοί εκπρόσωποι των λαών τους, ως πραγματικοί ηγέτες και θα αλλάξουν μια για πάντα, αυτό το χυδαίο και απάνθρωπο νομισματικό, τραπεζικό, χρηματιστηριακό σύστημα, το οποίο έτσι και αλλιώς καταρρέει.

Αγαπητοί συνάδελφοι, όπως καταλαβαίνετε, δεν αναφέρομαι σε κάποιες ακόμη απεγνωσμένες ενέργειες μπαλώματος του προβλήματος εντός του ήδη υπάρχοντος οικονομικού συστήματος, αλλά για μια μόνιμη λύση εκτός του πλαισίου αυτού. Ουσιαστικά για μια κατάργηση του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος και για την αντικατάστασή του από ένα άλλο, δίκαιο, ανθρώπινο, που να βασίζεται στον πραγματικό πλούτο και όχι στον κοπανιστό αέρα των υπολογιστών και στα χρηματιστηριακά μαγειρέματα. Ένα σύστημα που δεν θα χρεοκοπεί ολόκληρους λαούς και δεν θα αιχμαλωτίζει τους φυσικούς πόρους των χωρών και την παράγωγή των πολιτών, τον πραγματικό δηλαδή πλούτο, για λογαριασμό κάποιων πολύ λίγων. Ένα σύστημα το οποίο θα θεωρεί αδιανόητο και πρακτικά αδύνατο κάτι τέτοιο. Ένα σύστημα που θα ξαναδώσει στην λέξη οικονομία το πραγματικό της νόημα.

Ο πρόγονός μας Πλάτωνας στο «Νόμοι της Ιδανικής Πολιτείας» είπε: «να μην δανείζεις ή να δανείζεσαι με τόκο». Αυτή η χυδαιότητα είναι η καρδιά του σημερινού «οικονομικού» συστήματος και καθιστά τις Πολιτείες μας κάθε άλλο παρά ιδανικές.

Μην φοβάστε, δεν εισηγούμαι την κατάργηση της ελεύθερης οικονομίας. Είναι ανόητο να της αντιτίθεσαι, γιατί σχετίζεται με μια από τις βασικότερες ανάγκες του ανθρώπου, την φιλοδοξία. Την ανάγκη του να πετύχει περισσότερα και να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους. Την απαίτησή του να αμειφθεί παραπάνω για τον επιπλέον κόπο του, για τις επιπλέον ικανότητές του, για τα επιτεύγματά του και για το προσωπικό τίμημα που πλήρωσε για να τα πετύχει. Βασικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά, είτε μας αρέσουν είτε όχι. Είναι, όμως, το ίδιο ανόητο να αντιτίθεσαι και σε κάποιες αριστερές θεωρήσεις της οικονομίας, αφού βασίζονται στη βασική ανάγκη του ανθρώπου για μια δίκαιη κοινωνία, ανθρώπινη, αξιοπρεπή για όλους, με τις μικρότερες δυνατόν κοινωνικές ψαλίδες. Είναι ανούσιο, λοιπόν, να αντιτίθεσαι σε οποιοδήποτε από αυτά, όπως είναι ανούσιο και να προσκολλάσαι μόνο σε ένα από αυτά. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Η λύση βρίσκεται στον συνδυασμό και στην δοσολογία των δύο.

«Παν μέτρον άριστον». Οι δικοί μου πάλι το είπαν αυτό. Γιατί, αγαπητοί συνάδελφοι, όπως προανέφερα, είναι άλλο να υπάρχει σε αυτόν τον τόσο πλούσιο πλανήτη, ένα οικονομικό σύστημα το οποίο θα εγγυάται στον κάθε κάτοικο του την αξιοπρέπεια, την ποιότητα ζωής και την ευημερία που του αξίζει, ενώ παράλληλα θα επιτρέπει σε κάποιους ανθρώπους που έχουν τις επιπλέον ικανότητες και τη διάθεση να δουλέψουν περισσότερο να αποκτήσουν και περισσότερα, και είναι άλλο το ένα τοις εκατό του πληθυσμού της γης να έχει στην κατοχή του περίπου το 60 τοις εκατό του παγκόσμιου πλούτου! Πώς καθόμαστε εμείς με σταυρωμένα τα χέρια και το επιτρέπουμε!

Αποφασίστε λοιπόν. Θα μείνουμε στην ιστορία ως μια ακόμα γενιά πολιτικών – πιόνια, υπάκουων των αγορών, ή θα μείνουμε στην ιστορία ως η γενιά των ευρωπαίων ηγετών που ανέτρεψαν και άλλαξαν το σύστημα στην πιο κρίσιμη στιγμή της νεότερης ευρωπαϊκής ιστορίας, υπηρετώντας επιτέλους τους λαούς τους;

Σας ευχαριστώ»

…Η φαντασίωσή μου ομολογώ, είναι πολύ τραβηγμένη και το πιθανότερο είναι πως δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ, αλλά όπως και στο σεξ, είναι πολύ χρήσιμο και υγιές να τις έχουμε…

Υ.Γ.: Τις καλύτερες μου ευχές για τα γενέθλια του aixmi.gr. Εύχομαι να συνεχίσει να τιμά αυτό το τόσο ταλαιπωρημένο, πλέον, Μέσο που ονομάζεται internet.

πηγή (πλην προλόγου - σχολίων) : aiXmi.gr

Σχόλια :  Είναι προφανές πως, παρόλο που τόσα χρόνια δουλεύει σε mainstream μέσο, το κατεξοχήν mainstream μέσο θα έλεγα, δεν έχει υιοθετήσει την συμβατική παλαιοσυντηρητική νοοτροπία της ελληνικής TV. Γράφει περισσότερο σαν blogger παρά ως δημοσιογράφος/παρουσιαστής της τηλεόρασης. Υποθέτω ότι σκέφτεται έτσι κιόλας. Αυτά που αναφέρει περί "πραγματικού πλούτου, κοπανιστού αέρα και χρηματιστηριακών μαγειρεμάτων" αλλά δεν κατονομάζει, είναι αυτά που έγραφα στις αναρτήσεις #55 και #61 για τις εναλλακτικές μη χρηματοπιστωτικές "οικονομίες πόρων" που έχουν προταθεί, όπως το Venus Project.

Και εδώ είναι η μεγάλη μου ένσταση. Όχι στο ότι δεν τις κατονομάζει -ανησυχεί μην τον πουν ουτοπιστή, καταλαβαίνω- αλλά στο ότι το γυρίζει πολιτικά ενώ ξέρει, μιας που δείχνει να έχει ασχοληθεί, πως το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό αλλά κοινωνικο-οικονομικό. Και ιδίως στο ότι προσπαθεί να νερώσει το μήνυμά του (η νύξη για μη εναντίωση στην ελεύθερη οικονομία, τα περί ανθρώπινης φιλοδοξίας κλπ), ελπίζοντας προφανώς ότι έτσι θα "πουληθεί" πιο εύκολα. Τι θα πει  "αριστερές θεωρήσεις της οικονομίας, αφού βασίζονται στη βασική ανάγκη του ανθρώπου για μια δίκαιη κοινωνία, ανθρώπινη, αξιοπρεπή για όλους, με τις μικρότερες δυνατόν κοινωνικές ψαλίδες." και "Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Η λύση βρίσκεται στον συνδυασμό και στην δοσολογία των δύο.";;;

Αυτά ασφαλώς είναι φαντασιώσεις. Χρυσές τομές δεν υπάρχουν εδώ, ή το κάνεις κανονικά ή δεν το κάνεις καθόλου. Με το που γυρίσεις το οικονομικό σύστημα σε "οικονομία πόρων" (και άρα, εκ των πραγμάτων, ακυρώσεις κάθε ενδιάμεση μέθοδο συναλλαγών για όλα τα αγαθά : χρήμα, πιστωτικές μονάδες, τα πάντα) δεν είναι δυνατόν ούτε να έχεις μία...αριστερίζουσα, μα ούτε και μία...ψιλοελεύθερη οικονομία ("Μην φοβάστε, δεν εισηγούμαι την κατάργηση της ελεύθερης οικονομίας"). Αυτό δεν είναι χρυσή τομή, είναι κατάσταση  "πίττας ολόκληρης και σκύλου χορτάτου" κε Κανάκη, και, όπως και η εν λόγω παροιμία, μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα στο μυαλό μας.

Read More