Ακόμη δεν έχει ψηφιστεί αλλά όταν γίνει αυτό (που δεν βλέπω τον λόγο να μην γίνει από την τρέχουσα "ψεκάστε-ψηφίστε-τελειώσατε" σύνθεση της Βουλής) θα μπορώ βάσει του νόμου αυτού να υποστώ δίωξη, ακόμη και αυτεπάγγελτα. Γιατί; Μα λόγω της ανάρτησης αυτής της γελοιογραφίας που σατιρίζει τον ακριβή αριθμό των θυμάτων του εβραϊκού ολοκαυτώματος.
Η Ελευθεροτυπία αναφέρει πως το νομοσχέδιο ετοιμάστηκε από τον πρώην υπουργό δικαιοσύνης Χάρη Καστανίδη αλλά τελικά το προώθησε στην Βουλή ο νυν υπηρεσιακός υπουργός Μιλτ. Παπαιωάννου. Και ναι, κάνει λόγο όχι μόνο για άρνηση αλλά και για σχετικοποίηση γενοκτονίας, δηλ. το να ισχυριστείς ότι τα θύματα ήταν λιγότερα από τα θεωρούμενα ως επίσημα, ακόμη και για σατιρικούς λόγους (δεν προβλέπεται εξαίρεση).
Όπως θα φαντάζεστε το νομοσχέδιο αυτό θα ψηφιστεί αθόρυβα, "κάτω από το χαλί", μιας και δεν συνδέεται με τα καίρια κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα. Ανοίγει όμως αυτό μία κερκόπορτα, ένα προηγούμενο για γενικότερη καταστολή της ελευθερίας έκφρασης και ευρύτερα επιβολή λογοκρισίας. Στις ΗΠΑ αν κάποιος τολμήσει να αρνηθεί το ολοκαύτωμα (το εβραϊκό μόνο, για το αρμενικό και άλλα χέστηκαν), τον έγδαραν ζωντανό. Και είναι πασιφανές ποιο ισχυρό λόμπυ το προώθησε αυτό. Το ίδιο ισχύει και στην Γαλλία από το 1990, με το νόμο Γκεσσό. Σύντομα θα το λουστούμε και εμείς αυτό.
Το βασικό ζήτημα εδώ δεν είναι το κατά πόσον και σε τι βαθμό αληθεύει το ολοκαύτωμα, αυτό είναι ένα ερώτημα για τους καθ'όλα αρμόδιους ιστορικούς. Αλλά το για ποιον λόγο οι νομοθέτες θεώρησαν πως πρέπει να το προστατέψουν φτάνοντας στο σημείο να ποινικοποιήσουν την ολική ή μερική αμφισβητησή του. Είναι προφανές πως δέχτηκαν πιέσεις από τα διάφορα εβραϊκά λόμπι. Οι Ισραηλινοί εξακολουθούν να εκμεταλεύονται αμείλικτα την μνήμη των 3 - 6 εκατομμυρίων αθώων Εβραίων που χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης για καθαρά πολιτικούς λόγους : είναι το νερό που κινεί το αυλάκι της επεκτατικής πολιτικής τους, το άλλοθι της πλήρους ασυλίας και ασυδοσίας τους. Αυτό το αυλάκι έχει λιώσει κατά την κίνησή του εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους και κοτζάμ Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ κάνει τουμπεκί για τις πυρηνικές κεφαλές τους, λόγω ασφαλώς που οι φίλοι τους οι ΗΠΑ μπλοκάρουν κάθε σκέψη, και μόνο, για έλεγχο. Και όποιος πει κάτι εναντίον τους για οτιδήποτε τους αφορά είναι ασφαλώς... αντισημίτης, η καραμέλα είναι έτοιμη στο στόμα.
Το μέγα πρόβλημα που τίθεται με τις ποινικοποιήσεις της -προφορικής ή γραπτής- αμφισβήτησης ιστορικών γεγονότων όπως το εβραϊκό ολοκαύτωμα είναι ότι, πέραν του μπλόκου στην ελευθερία έκφρασης, επί της ουσίας ποινικοποιείται η...ίδια η ιστορία. Και όταν συμβεί πια και αυτό έχει χαθεί εντελώς η μπάλα. Η Ιστορία δεν γράφεται και σερβίρεται προμαγειρεμένη. Για να γράψεις ένα βιβλίο ιστορίας που αφορά μία περίοδο όπως του Β'ΠΠ χρειάζονται, πέραν της κοφτερής κριτικής σκέψης, άπλετης υπομονής και επιμονής, πληροφορίες από όλες τις πλευρές των αντιμαχόμενων όσον αφορά την έρευνα. Δεν είναι δυνατόν για παράδειγμα να αγνοήσεις κάποια σοβαρή, πρωτογενή γερμανική πηγή που αμφισβητεί τα "επίσημα αποδεκτά στοιχεία" απλώς γιατί ο νομοθέτης σου λέει ότι είναι παράνομο να τα αμφισβητήσεις! Τότε δεν θα γράψεις ιστορία, θα γράψεις θεατρικό!
Καταλαβαίνετε δηλαδή που έχουμε πια φτάσει, δίχως καμία υπερβολή; Σε επίπεδα 1984. Θυμάστε την ιδιότητα του βασικού ήρωα του Orwell; Ας σας θυμίσω εγώ : ξαναέγραφε την ιστορία από την αρχή, διαγράφοντας ότι δεν άρεσε στο καθεστός και φυτεύοντας νέα, ψευδή ιστορικά γεγονότα.
