#181 Αν το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία επιστρέψτε το!

Από τα πιο ψύχραιμα και εποικοιδομητικά κείμενα που διάβασα τελευταία, της Νανάς Παλαιτσάκη. Δεν γνώριζα ότι διαθέτει τόσο σπαθάτη πένα. Την θυμάμαι αμυδρά από την μακρυνή εποχή που έβλεπα ακόμη ελληνική τηλεόραση. Με χαλάει λίγο -από ιστολογική άποψη- η υπερβολική χρήση < > που κάνει για λόγους έμφασης, αλλά προς σεβασμό στο πρωτότυπο και στις επιλογές μορφοποίησης της αρθρογράφου τα αφήνω άθικτα. Απολαύστε το και μην ξεχάσετε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα που το ανέβασε, το mylady, για περισσότερα κείμενά της.

Να μια πρόταση που την δίνω στον < αέρα > του διαδικτύου για να το σκεφθούν εκείνοι που συμπονούν εκ του ασφαλούς ή αποφασίζουν σαν δημοκρατικά εκλεγμένοι για όσους θα επιχειρήσουν να επιβιώσουν μέσω του θεσμού της φιλανθρωπίας, θεσμού που θα θεριέψει απο τους ήδη καταφρονεμένους και απελπισμένους.

<< Αν εξαρτιόταν απο μένα να μην γεννηθώ, σίγουρα δεν θα αποδεχόμουν την ύπαρξη κάτω απο τόσες άθλιες συνθήκες >>

(Ντοστογιέφσκι - Ο Ηλίθιος )  

Προσπαθώ, με πολύ μεγάλο κόπο, να βρω τους τρόπους να διαχειριστώ την αυθαιρεσία που προκύπτει από την νομιμοποίηση του εγκλήματος. Ζω σε μια χώρα που διάλεξαν να την κατοικήσουν οι θεοί, αλλά οι θνητοί ιθαγενείς της, την βίασαν σε τέτοιο αποτρόπαιο βαθμό, που ο αέρας, η βροχή, ο ήλιος, η ζέστη, το χιόνι, η ψιχάλα, το μπουρίνι, να  αποκαλούνται < ακραία καιρικά φαινόμενα >

Κάηκαν δάση, κάηκαν άνθρωποι και ζώα, μπαζώθηκαν ποτάμια, καταπατήθηκαν ακτές, για να καταφέρουμε να αποτελέσουμε ως χώρα, παγκόσμιο μοντέλο . Λειτουργεί σαν ρολόι πλαστικό – κινέζικο των 5 Ευρώ. Δουλεύει κανονικά ( ; ) για καμιά δεκαπενταριά μέρες τον χρόνο.

Στον βιασμό της φύσης συνεργάστηκαν πολλοί γιατί το < φακελάκι > προϋποθέτει αποστολείς και  παραλήπτες. Μου μοιάζει λοιπόν σαν οι Θεοί των Ελλήνων, να έχουν αποφασίσει να θρυμματίσουν το ευλογημένο γούπατο που επέλεξαν να κατοικήσουν . Βρέχει και η Κηφισίας, θυμίζει  Δούναβη . Βρέχει πιο δυνατά και ανασταίνεται ο Κηφισός κυριολεκτικά απο τις < στάχτες του > για να μας θυμίσει  ότι ήταν  ποταμός.

 

Οι κατατρεγμένοι σύγχρονοι Έλληνες, ζούμε ( ; ) τον πανικό της επιβίωσης, όπου ο αφανισμός μας, μοιάζει προδιαγεγραμμένος. Όσοι δεν πνιγούμε δεν καούμε και δεν σκάσουμε από την ζέστη, θα αφανιστούμε με τα < μέτρα > του μνημονίου  το οποίο υπεγράφη από τους εκπροσώπους της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, οι οποίοι  γνωρίζουν το κόλπο να ζει μια οικογένεια με 700 Ευρώ, τον μήνα (αλλά δεν το μοιράζονται με κανένα θνητό).

Τις τελευταίες ώρες, παλεύουν με < νύχια και με δόντια > για να κρατήσουν, λέει, τις συντάξεις στα 400 Ευρώ, καθώς είναι προφανώς όλοι μυημένοι στην φιλοσοφική σκέψη ότι < το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία > Μέσα σε όλες τις χαρές που έχουν προκύψει, έχει ξεσπάσει ένας σύγχρονος < τύφος > που μεταδίδεται με γεωμετρική πρόοδο.

Η Διχόνοια. Όσο περισσότερο εξαπλώνεται αυτή η λερναία ύδρα, τόσο περισσότερο θα επιμηκύνεται ο χρόνος ασυλίας εκείνων που πρόδωσαν. Και σκέφτομαι τι πιθανότητες υπάρχουν για να διατηρηθεί ακόμη και τώρα το οτιδήποτε θα ανανεώσει το αποκαμωμένο μυαλό μας. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία; Χρεοκόπησε. Ο καπιταλισμός; Κράσαρε. Ο καταναλωτισμός; Βρίσκεται σε επιθανάτιο ρόγχο.

Τα μόνα που μοιάζουν να έχουν διάρκεια ζωής, είναι τα σκουπίδια. Λένε ότι μια παιδική πάνα έχει διάρκεια ζωής που ξεπερνάει τα 72 χρόνια. Τι περιμένουμε; Για να θυμηθώ τον Γκράμσι, έλεγε ότι << κρίση είναι όταν το παλιό δεν λέει να πεθάνει και το καινούργιο δεν έχει ακόμη γεννηθεί >>

Οι μεγάλοι κυνηγοί από την εποχή της μυθολογίας, διέδιδαν ότι οι δράκοι εξαντλούσαν την πιο άγρια επιθετικότητά τους, πριν ξεψυχήσουν. Και το θέμα που προκύπτει είναι αν υπάρχουν εκείνοι που θα πολεμήσουν τους δράκους. Δυστυχώς έχουμε εκπαιδευτεί, δεκαετίες τώρα, με την αρωγή των μέσων μαζικής ενημέρωσης, να προάγουμε το θύμα σε εθνικό ήρωα. 

Αυτή και η τακτική επιτυχίας των reality show, όπου τα πλήθη, ταυτίζονται, με τους φουκαριάρηδες, τους αναξιοπαθούντες, τους καταφρονεμένους, με αποτέλεσμα να συνθηκολογούμε με τα στοιχειώδη, επιλέγοντας την μαλθακότητα του παρατηρητή της ζωής των άλλων. Και για να σας το πάω και λίγο πιο κάτω... μένουμε άπραγοι, γιατί... γιατί έχει φωλιάσει στο συλλογικό ασυνείδητο, ότι αν υποφέρουμε στην ζωή, τόσο θα διεκδικήσουμε μια θέση < εκλεκτού > στον άλλον κόσμο.  

Νανά Παλαιτσάκη

npalai@mylady.gr

πηγή κειμένου & εικόνων(πλην προλόγου) : mylady.gr

Posted in: Γκράμσι, Δούναβης, Ηλίθιος, Καπιταλισμός, καταναλωτισμός, Νανά Παλαιτσάκη, Ντοστογέφκυ, gr, mylady.gr