#282 H επιστροφή των Κοριών

Οι 327 πιστοί αναγνώστες του παρόντος ιστολογίου θα έχουν υποθέτω ουκ ολίγους λόγους να μην είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με την εφεντιά μου. Αυτό λόγω που εδώ και κάποιους μήνες έβαλα τους Κοριούς σχεδόν στον πάγο. Και έχουν και θέμα με το κρύο τα φουκαριάρικα, θα τα στείλω κάτω από τα θυμαράκια στο τέλος.  Κάποιοι μου τα λέτε και από κοντά (Σπύρο ναι, εσένα λέω).

Οι πιο παρατηρητικοί θα προσέξατε ότι οι Κοριοί δεν φιλοξενούνται πλέον υπό το Blogger της Google αλλά έχουν αυτόνομο δικό τους domain. Xρησιμοποιούν ακόμη το Blogger για την διαχείριση και επεξεργασία του blog, μα αν θέλουν μετακομίζουν, σούμπιτοι όπως είναι για το Wordpress. Αλλά δεν θέλουν, γιατί θα χάσουν όλους τους υπάρχοντες συνδέσμους τους στο korioi.blogspot.com , Οι οποίοι εξακολουθούν όλοι να δουλεύουν μα ανακατευθύνουν στο νέο korioi.net Το ανεξάρτητο, εντελώς δικό σου domain, όπως έχω αναφέρει παλιότερα έχει το σημαντικό πλεονέκτημα ότι πλέον η Google δεν μπορεί να "ρίξει" την σελίδα. Αλλά ούτε και να κοτσάρει εκείνη την ειδεχθή καρτέλα περί ασεμνούς περιεχομένου που αποτρέπει τις μυξοπαρθένες και τους θεούσους. Ότι γουστάρω λοιπόν ανεβάζω αν θέλω, ελεύθερα.

Το δεύτερο που θα προσέξατε οι πιο παρατηρητικοί είναι ότι πλέον δεν υπογράφω εδώ ως Κοριός ή με άλλο ψευδώνυμο αλλά με το πραγματικό μου ονοματεπώνυμο, Νικόλαος Σκορδίλης. Αυτό το έκανα σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα στα οποία δραστηριοποιούμαι (πέραν του facebook όπου ήμουν ήδη επώνυμος), μα και στις διεθνείς ιστοσελίδες όπως το Infobarrel όπου αρθρογραφώ εδώ και μερικούς μήνες με σεβαστή ανταπόκριση. Αποφάσισα να θυσιάσω την ασφάλεια της ανωνυμίας μου και να εκτεθώ άμεσα ακόμη και σε πιθανές αγωγές -έχω γράψει κάποια πολύ βιτριολικά άρθρα για τους πολιτικούς..-, για το αντάλλαγμα της ευρύτερης δυνατής κυκλοφορίας του ονόματός μου στο δίκτυο. Επιπλέον είμαι πολύ κοντά στην ολοκλήρωση και παράδοση μίας λογοτεχνικής συλλογής που έχω βάλει στόχο να ολοκληρώσω ως τις Απόκριες το αργότερο. Οπότε το όνομά μου χρειάζεται να παίζει και για τα εκκολαπτόμενα λογοτεχνικά μου πονήματα.

Η ανάσταση των Κοριών ξεκίνησε πρώτα από το facebook και έπεται συνέχεια. Στην παραπάνω εικόνα βλέπετε ότι την τελευταία βδομάδα η σελίδα τους στο fb -άρα και εδώ- σημείωσε νέο ρεκόρ επισκεψιμότητας. Σκέφτομαι και για κάποιες αισθητικές παρεμβάσεις σιγά-σιγά, ίσως αλλάξω εντελώς το τρέχον πρότυπο και βάλω φρέσκο, γιατί αφού το βαρέθηκα εγώ σίγουρα θα το βαρέθηκαν κι αρκετοί από εσάς. Μείνετε λοιπόν συντονισμένοι για μία νέα φουρνιά 100% ιδιόγραφων άρθρων, δίχως ίχνος αυτολογοκρισίας αυτή την φορά. Σας ευχαριστώ.

Read More

#251 Ανασφάλιστος, άπορος και ασθενής στην Ελλάδα του 2012

Σήμερα εμφάνισα ένα ελπίζω πρόσκαιρο νέο ιατρικό θεματάκι και θυμήθηκα ότι βγαίνει το 2012 και είμαι ακόμη δίχως ιατρική ασφάλιση. Το ποδαρικό έγινε τον Γενάρη, που έληξε η κάλυψή μου από το ΙΚΑ. Ήταν ότι πιο παράξενο μπορούσε ποτέ να συμβεί, δεν το έχω ξανακούσει : το δεξί μου μάτι αραιά και που κρέμαγε ελαφρά προς τα δεξιά όταν έκανα κάπως απότομες κινήσεις, δίχως το αριστερό να το ακολουθεί. Κοινώς αλληθώριζα. Τα έβλεπα και διπλά, αλλά τα δυο "καρέ" ήταν πολύ κοντά μεταξύ τους.

Αρχικά λόγω που είμαι και λάτρης των ταινιών τρόμου μου ήρθαν σχετικές εικόνες και θεωρίες στο μυαλό, αλλά τελικά πρυτάνευσαν η σύνεση και η ορθολογιστική μου σκέψη, για την οποία δεν φημίζομαι ιδιαίτερα. Μάλλον επρόκειτο για κάποιο "διαθλαστικό σκούντηγμα", μιας και έβαλα φακούς επαφής για πρώτη φορά μετά από κάπου τρεις βδομάδες. Αυτό ξέρω ότι συμβαίνει στον άξονα z (βάθος πεδίου, η διάσταση που δίνει την αίσθηση του βάθους), όπου το μάτι χρειάζεται κάποιο χρόνο να συνηθίσει όταν βάζεις και βγάζεις φακούς επαφής ή γυαλιά. Ίσως σπανίως συμβαίνει και στον άξονα y (διάσταση πλάτους), τον άξονα στην προκειμένη πάνω στον οποίο ευθυγραμμίζονται νοητά τα δυο μάτια. Αυτή η ευθυγράμμιση δεν έχει σχέση με διάθλαση, αλλά λόγω που συνέβη ακριβώς αφού έβαλα τους φακούς η καθαρά ερασιτεχνική μου διάγνωση με οδήγησε να υποθέσω ότι όσον τουλάχιστον αφορά την αφεντιά μου αυτά τα δυο προφανώς συνδέονται.

Κράτησε μέχρι λίγο μετά που βγήκα, στην στάση του λεωφορείου μου συνέβη μία τελευταία φορά. Ήταν και λίγο επώδυνο, όπως όταν δοκιμάζεις να αλληθωρίσεις για πλάκα. Πώς ένοιωθα; Για δυο με τρεις ώρες ένοιωθα σαν να είχα χάσει τον έλεγχο των ματιών μου, κυριολεκτικά. Ότι το δεξί σαν να είχε αποκτήσει δική του θέληση και κοίταγε όπου αυτό ήθελε. Ότι ο μηχανισμός που τα κρατά συντονισμένα ξαφνικά βγήκε νοκ άουτ. Αλλά το πιο τρομακτικό ήταν αυτό : Ότι, βεβαίως, κανένας οφθαλμίατρος στον κόσμο δεν επρόκειτο να με τσεκάρει δίχως να του τα σκάσω χονδρά - από χρήματα που δεν έχω.

H Ντίνα Κίτσου έγραφε σε ένα διήγημά της τον Φλεβάρη :
"Είναι πρωί και δεν έχει ψυχή. Ο Φλεβάρης φεύγει, το κρύο όμως είναι ακόμα εδώ. Βάζω το χέρι στη δεξιά τσέπη. Πιάνω ένα ζεστό κομμάτι χαρτί. Είναι χρώματος ροζ. Δεν ξέρω ποιανού ιδέα ήταν στο ΙΚΑ να τυπωθούν ροζ βιβλιάρια. Λήγει την επόμενη Τετάρτη. Σκέφτομαι ότι χωρίς βιβλιάριο υγείας στην Ελλάδα του 2012 δεν είσαι τίποτα. Αλίμονο σ΄ αυτόν που θα χρειαστεί γιατρό και δε θα μπορεί ούτε να πεθάνει."
(μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ)

Διαβάζοντας το πριν κάπου ένα μήνα είχα σκεφτεί ότι είμαι ήδη σε αυτήν την κατάσταση με το που μπήκε το 2012. Σήμερα που τα μάτια μου το έπαιξαν διαγωγή κοσμία θυμήθηκα ξανά αυτό το διήγημα. Έχω και ένα άλλο ιατρικό πρόβλημα από πέρσι το καλοκαίρι, πραγματικό πρόβλημα, που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω όπως προβλέπεται θεραπευτικά, λόγω έλλειψης ιατρικής ασφάλισης και βεβαίως ρευστότητας για ιδιωτική περίθαλψη ή πληρωμής στα νοσοκομεία του ΕΣΥ. Και για τα δυο εν μέρει -αν όχι εξολοκλήρου- ευθύνομαι εγώ. Δεν είναι ενοχική φαντασίωση ή εμμονή αυτό αλλά γεγονός.
Αν δεν ήμουν τόσο τεμπέλης και κότας, ή ακριβέστερα τεμπέλης λόγω ακριβώς της εν λόγω κοτοσύνης μου, θα τα είχα επιλύσει και τα δυο, σε πρώτη φάση μέσω των άρθρων μου. Γράφω ελάχιστα, με το σταγονόμετρο,

και εδώ και όπου αλλού γράφω - πλέον μόνο εδώ ακόμη. Αυτό ενώ βγάζω ατέλειωτα μεροκάματα στον υπολογιστή και στο δίκτυο. Δολοφονώ αμείλικτα τον χρόνο μου σε κατά βάσει "άχρηστες", μη παραγωγικές ασχολίες. Ενώ στα απανταχού σχόλια είμαι κανονική... γραφο-μηχανή στα άρθρα με καταστέλλω, με καταπνίγω. Περίπου ότι κάνω και με τα λογοτεχνήματά μου.

Ένας επιπλέον λόγος που τους τελευταίους δυο μήνες σχεδόν κατέβασα ρολά στο παρόν ιστολόγιο -που δεν είναι ευγενικό να επισημάνω στους 332 -κατά το feedburner- πιστούς αναγνώστες μου, πόσο μάλλον στους 20.347* ανθρώπους που πέρασαν ως τώρα από αυτό το ιστολόγιο- είναι ότι είδα πάρα πολύ μικρό αντίκρυ$μα. Στο Infobarrel από ένα μόλις άρθρο , το πρώτο και μόνο για την ώρα featured article ("εξώφυλλο" για κάνα-δυο μέρες) που μου απένειμαν έβγαλα όσα βγάζουν οι Κοριοί σε ένα (ενεργό) μήνα. Το Infobarrel όμως είναι παλιά καραβάνα και πολύ ψηλότερα στις alexo-googloκατατάξεις, οπότε αυτή η διαφορά είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Και ενδεχόμενη σχετική προσδοκία για το παρόν ιστολόγιο όχι απλώς απατηλή, μα κανονική δικτυακή φαντασίωση. Δεν δουλεύει έτσι το σύστημα. Αν ανέβαζα 250 αναρτήσεις με 70-75% πρωτότυπο περιεχόμενο ανά μήνα με την παρούσα δικτύωση και googloδιείσδυση που έχω κάτι θα έκανα. Αλλά σε ένα ολόκληρο χρόνο; Μου κάνω πλάκα βέβαια.

Όχι, δεν κατεβάζω οριστικά ρολά. Απεναντίας, σκοπεύω να επανέλθω τριμύτερος, και εδώ και στα αγγλόφωνα μου. Αυτό το αυτοχώσιμο και η κρίση ειλικρίνειας σε αυτό αποσκοπούν, στο να με σπρώξω να νικήσω την "αντίστασή" ("resistance", όρος του Steven Pressfield στο εκπληκτικό βιβλίο του War of Art / Πόλεμος της Τέχνης, που ούτε λίγο ούτε πολύ συνίσταται στο "αυτοσαμποτάζ" απέναντι σε κάθε είδους παραγωγική/δημιουργική ασχολία, όχι μόνο στο γράψιμο) μου. Θα νικήσω εγώ ή αυτή (δηλ. εγώ ή... εγώ); Δεν ξέρω, θα δείξει - ελπίζω όχι η νεκροψία. Αρχίζω ξανά και τα πολιτικό-οικονομικά άρθρα, που έχω να αγγίξω πάρα πολύ καιρό. Όλα δικά μου πλέον, καμία αντιγραφή - παρά μόνο ίσως μικρά αποσπάσματα. Μείνατε συντονισμένοι.

*Έγκυρα στοιχεία από Histats. Τα στατς του Blogger είναι ασφαλώς κλούβια, μιας και το Blogger είναι εδώ και αρκετά χρόνια θύμα των λεγόμενων referral spams. Δεσμεύομαι για σχετικό άρθρο λίαν συντόμως.

Read More

#228 Χειρισμός συσκευών μόνο με την σκέψη. Από την επιστημ. φαντασία στις πρώτες συσκευές

Τα βρωμομπουκετίδια που έπεσαν το πρωί στον Antenna με συγκίνησαν αρκετά. Αρκετά για να κινητοποιηθώ να μεταφράσω στα ελληνικά ένα άρθρο μου στο Infobarrel για όσους από εσάς δεν κατέχετε καλά την αγγλικήν. Πρόκειται για ότι πιο προσεγμένο και μελετημένο έχω γράψει ως τώρα εκεί, προτάθηκε ήδη για τα feature articles (δηλ. να μπει "εξώφυλλο") της 3ης Ιουλίου. Απολαύστε το λοιπόν και πάρτε μία πρόγευση από ένα μέλλον με λιγότερους ως ανύπαρκτους Κανέλλη, Παπαδάκη και Κασσιδιάρη :

Ενίοτε η πραγματικότητα είναι πολύ πιο παράξενη από την φαντασία. Η επιστημονική φαντασία συγκεκριμένα έχει συχνά ρόλο προάγγελου σημανικών επιστημονικών και τεχνολογικών καινοτομιών. Το αν αυτό θεωρείται πρόβλεψη ή αν η επιστ. φαντασία ουσιαστικά εμπνέει τους επιστήμονες να εκπληρώσουν αυτά που οι συγγραφείς έχουν φανταστεί παραμένει αναπάντητο. Κλίνω προς το δεύτερο γιατί δεν πιστεύω στις προβλέψεις. Πρόκειται απλώς για μεταμφιεσμένες προφητείες. Και οι προφητείες κατά κανόνα προκαλούν, προξενούν αντί να προβλέπουν, τα μελλοντικά γεγονότα. Αρκεί μόνο μία λίγο πιο προσεκτική ματιά σε όλα τα κείμενα με προφητείες από την εποχή του "Οιδίπους Τύραννου" του Σοφοκλή για να γίνει κατανοητό αυτό.

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του δικτυακού περιοδικού των New York Times, ο μελλοντολόγος και κινηματογραφικός σύμβουλος Peter Schwartz περιγράφει την εμπλοκή του στην ταινία του 2002 Minority Report, του Steven Spielberg : «Στο "Minority Report", o Tom Cruise μπαίνει σε ένα αυτοκίνητο που οδηγεί τον εαυτό του. Σκεφτήκαμε αρχικά να του δώσουμε τη δυνατότητα νευροχειρισμού του αυτοκινήτου, αλλά σκοπίμως συγκρατήσαμε τις προβλέψεις μας για το που θα μπορούσε να φτάσει η βιολογία. Θα παραφόρτωνε την ιστορία. Και να που σήμερα διαθέτουμε πραγματικό νευρολογικό χειρισμό των μηχανών. Πρόκειται για επαναστική τεχνολογία. Σε 50 χρόνια θα μπορείς να οδηγήσεις αυτοκίνητα με το νου σου». Ίσως είναι λίγο συντηρητικός με αυτή την εκτίμησή του, εφόσων ήδη πωλούνται στο εμπόριο συσκευές που χειριζόμαστε με την σκέψη μας. Αν δεν μισούσα τις προβλέψεις θα τολμούσα μία εκτίμηση 20 χρόνων. Ήδη όχι μόνο υπάρχει αυτο-οδηγούμενο αυτοκίνητο από την Google, αλλά μόλις πέρασε επιτυχώς και τις εξετάσεις για να βγάλει... δίπλωμα οδήγησης (με καλύτερα σκορς από κορυφαίους οδηγούς), στην πολιτεία της Νεβάδα - ναι, την πολιτεία του Las Vegas.

Έχει αναφερθεί ότι τα συστήματα ΔΕΥ (Διασύνδεση Εγκεφάλου Υπολογιστή) αναπτύχθηκαν αρχικά για τους πάσχοντες από κάποια σωματική αναπηρία, παραπληγικούς και δη τετραπληγικούς. Η χρηματοδότηση όμως τουλάχιστον των σταδίων έρευνας, εξομοίωσης, σχεδιασμού και πρωτοτύπων προήλθε από την DARPA του αμερικάνικου Πενταγώνου. Στην εικόνα αριστερά περιγράφεται μία παλιότερη πειραματική ιδέα κίνησης και ελέγχου μέσω της σκέψης των χεριών ενός τετραπληγικού. Το Πεντάγωνο υποθέτω ότι έχει ελάχιστο έως μηδαμινό ενδιαφέρον για τους σωματικά ανάπηρους, άρα δεν χρειάζεται να είναι κάποιος λάτρης θεωριών συνομωσίας για να υποθέσει ότι ο απώτερος στόχος τους είναι στρατιωτικές εφαρμογές, ίσως ακόμη και χειρισμός αεροσκαφών. Το αν αυτός ο τρόπος χειρισμού είναι πιο πρακτικός και αποδοτικός από χέρια, πόδια και φωνητικές εντολές είναι υποθέτω επτασφράγιστο μυστικό. Προσβάσιμο μόνο σε λίγους με εξωφρενική εξουσιοδότηση για πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες.

Το 2010 κυκλοφόρησαν οι πρώτες εμπορικές συσκευές, αρχικά μόνο στις ΗΠΑ. Δυο νεοσύστατες εταιρείες, η Emotiv και η Neurosky, άρχισαν να πωλούν συσκευές για ασύρματο χειρισμό συγκεκριμένων παιχνιδιών και εφαρμογών.
Η πρώτη συσκευή της Emotiv ήταν το Epoc
(εικόνα αριστερά). Το Epoc προοριζόταν για χειρισμό παιχνιδιών μέσω μόνο της σκέψης έναντι χρήσης ποντικιού, πλήκτρων ή joystick. Διέθετε 14 ηλεκτρόδια, 6 από τα οποία βλέπετε στην εικόνα. Το ασύρματο σκέλος του για επικοινωνία με τον υπολογιστή είναι βασισμένο στο Bluetooth. Δεν χρειάζονταν καλώδια παρά μόνο ένα USB στικ στον υπολογιστή.

Η Neurosky εισήχθη στη νεότευχτη αυτή αγορά με το Mindset (εικόνα δεξιά). Ενώ το Epoc είχε 14 αισθητήρες το Mindset περιοριζόταν μόνo σε ένα, που ακουμπούσε πάνω στο μέτωπο. Αποτελούνταν συνολικά από ένα ζευγάρι όχι ιδιαίτερα ογκώδη ακουστικά, τον αισθητήρα και ένα μικρόφωνο. Απλή και έξυπνη σχεδίαση, όλα όσα χρειάζεται κάποιος για παιχνίδια MMORPGs (τύπου World of Warcraft). Στο Epoc χρειαζόταν ένα χωριστό ζεύγος ακουστικών - μικροφώνου. Όσον αφορά το ασύρματο σκέλος το Mindset βασιζόταν επίσης στο Bluetooth.

Και οι δυο εταιρείες ξεκίνησαν χρηματοδοτούμενες με κεφάλαια της DARPA. Αν κλικάρετε τους συνδέσμους τους πιο πάνω θα δείτε ότι του φετινού έτους τα σχέδια είναι ακόμη πιο συμπαγή και κομψά. Επίσης οι δυνατές εφαρμογές τους έχουν επεκταθεί αρκετά, πολύ περισσότερα παιχνίδια υποστηρίζονται και αρκετές εφαρμογές γράφονται με νοητικές εντολές κατά νου. Ακόμη βέβαια δεν έχω ακούσει για προγραμματισμό με νοητικές εντολές, και δεν ξέρω αν θα ήταν εφικτό αυτό. Υποθέτω ότι θα απαιτούνταν πολύ αποτελεσματικά error corrections (υποσυστήματα ελέγχου σφαλμάτων) για τις σκόρπιες, τυχαίες σκέψεις για να γίνει αυτό. Ακόμη περισσότερο για τους χειρισμούς κρίσιμων συσκευών. Φαντάζεστε να οδηγείτε με αυτόν τον τρόπο σε ένα δρόμο υψηλής ταχύτητας, να δείτε κάτι πολύ ζουμερό στον δρόμο αριστερά σας, να σκεφτείτε "Αχ και να την/τον γνώριζα!" και το αυτοκίνητο να κάνει επιτόπου στροφή για να την/τον συναντήσει;

Είναι πραγματικά καταπληκτικό έτσι; Ακόμη δεν έχουμε πετύχει μηχανική μετάφραση -σε καμία περίπτωση, το translate.google.com και το Systran κάνουν μόνο για μεμονωμένες λέξεις και κάποιες φράσεις καρμπόν-, ακόμη δεν είμαστε ούτε καν κοντά σε αναγνώριση ομιλίας (ομιλίας, όχι φωνής), και παρ'όλα αυτά έχουμε ήδη τις πρώτες μορφές νοο-μηχανικών εφαρμογών που μπορούμε να χειριστούμε με την σκέψη και μόνο. Μόλις μία δεκαετία πριν που κυκλοφόρησε το Minority Report αυτό θεωρούνταν αδύνατο, ανήκε στον χώρο της επιστ. φαντασίας. Οι παραπάνω συσκευές, όπως και οι νεότερες που ακολούθησαν αρχικά από αυτές τις δυο εταιρείες και αργότερα και από άλλες, ακόμη είναι για λίγες και συγκεκριμένες εφαρμογές και το κόστος τους δεν είναι χαμηλό. Ότι ακριβώς συνέβη και με όλες τις τεχνολογικές καινοτομίες πριν καθιερωθούν.

Αλλά το πραγματικό επίτευγμα είναι αυτό : για πρώτη φορά κατέστη δυνατός ο έλεγχος των μηχανών, της ύλης, μέσω αποκλειστικά της σκέψης μας. Και όχι μόνο στο εργαστήριο, στον πραγματικό κόσμο. Σκανάρισμα των εγκεφαλικών κυμάτων ή συγκεκριμένων περιοχών του εγκεφάλου μας, μετάφραση και απόδοση των σχετικών σκέψεων μας ("τι θέλουμε να κάνει ο υπολογιστής") και τέλος αποκωδικοποίηση σε γλώσσα κατανοητή από υπολογιστές και αποστολή των εντολών μας σε αυτούς. Το νοητικό - μηχανικό φράγμα έσπασε. Αυτή είναι η τεχνολογία που κάποια μέρα θα  μας επιτρέψει να καταγράψουμε τα όνειρά μας και να τα αναπαράγουμε στο Youtube (ή... Tritube τότε), όπως και στην φανταστική ταινία του 2001 FF : The Spirits Within Το φράγμα έσπασε. Τώρα η πλημμύρα μάλλον δεν θα αργήσει.

(Εν μέρει εμπνευσμένο από το άρθρο του Technology Review "The Best Computer Interfaces: Past, Present, and Future" )

Read More

#224 Πενία άρθρα κατεργάζεται - α' μέρος (update)

Όσοι αναγνώστες δεν ζούσατε τα τελευταία τρία χρόνια κάτω από μία πέτρα ή μέσα σε ένα πιθάρι, γνωρίζετε ότι διάγουμε περίοδο όχι απλώς ισχνών αλλά σκελετωμένων αγελάδων. Αυτό που λείπει, όπως έχω εξηγήσει εδώ, εδώ και εδώ (χρωστάω ακόμη το β' μέρος σε αυτό, ξέρω), δεν είναι η τροφή για τις αγελάδες. Αυτό που λείπει είναι ο χρηματικός μεσάζων, το μαρούλι για να αγοραστούν αυτές οι τροφές. Αυτό λόγω εγγενών αδυναμιών των μονεταριστικών (βλ. χρεοκινούμενων) οικονομικών συστημάτων, ήτοι των μόνων συστημάτων που έχουν εφαρμοστεί με διάφορες παραλλαγές από τότε που εκείνο το αρχαίο υποτυπώδες "νομισματοκοπείο" έκοψε το πρώτο χονδροειδές νόμισμα.

Αλλά το θέμα μου στο παρόν άρθρο δεν είναι η προβληματική, βασισμένη στο χρέος, παγκόσμια οικονομία. Αυτό το περιέγραψα επαρκώς στα τρία παραπάνω άρθρα. Σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθώ με τι μπορούμε να κάνουμε, είτε ψωμολυσσάμε είτε θέλουμε απλώς ένα συμπλήρωμα, για να βγάλουμε χρήματα από άρθρα στο δίκτυο. Το δίκτυο βρίθει από scams. Για κάθε νομότυπη crowdsourcing ιστοσελίδα πρέπει να υπάρχουν εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες απάτες. Σελίδες φαντάσματα που ανοίγουν καθημερινά σαν μανιτάρια, αλιεύουν μερικές χιλιάδες χρήστες, τσιμπάνε όλα τα $ από τα άρθρα τους και κατόπιν κλείνουν δίχως καμία εξήγηση ή "λόγω οικονομικών αδυναμιών". Αυτό δεν είναι τόσο συνηθισμένο βέβαια, αυτό που πιο συχνά συμβαίνει είναι η πληρωμή ενός μικρού ποσοστού των χρηστών ώστε να λειτουργήσουν ως κράχτες, να εγγυηθούν βάσει ιδίας εμπειρίας για την προσέλκυση της κύριας μάζας που πληρώνεται σπάνια ή ποτέ. Και όταν η πίεση του ατμού της οργής της κύριας μάζας φτάσει σε κρίσιμα bars, κλείνουν και μετά ξανανοίγουν με φρέσκια ονομασία και σχεδίαση. Ότι περίπου κάνουν και τα δικά μας ΜΜΕ δηλαδή.

Τι είναι το crowdsourcing; Τα ιστολόγια, είτε τα εντελώς δωρεάν (σε domain xx.blogspot.xx) του Blogger είτε οι πολύ πιο σοβαρές λύσεις του Wordpress, κατά μία άποψη μας ανήκουν εξ'ολοκλήρου. Μπορούμε εντός λογικών ορίων να κάνουμε ότι θέλουμε με αυτά. Μπορούμε ακόμη και πορνό να βάλουμε, απλώς το Blogger θα μας κολλήσει μία κάρτα προειδοποίησης ασεμνούς περιεχομένου (στο Wordpress δεν ξέρω αν επιτρέπεται) - και αυτό μόνο αν μας "φιλοξενεί", δίχως να έχουμε πάρει το δικό μας  domain (δηλ. αν παρεμβάλλεται το .blogspot. στο domain μας).  Ότι διαφημίσεις βάλουμε θα πάρουμε ολόκληρο το ποσό, μείον βέβαια την προμήθεια της πλατφόρμας διαφήμισης. Π.χ. από τα έσοδα των διαφημίσεων adsense περίπου τα 2/3 πάνε σε εσάς και το 1/3 στην Google. Αλλά η Google δεν σας ζητάει κάποιο επιπλέον ποσό από αυτά τα 2/3 για την φιλοξενία των διαφημίσεων στο Blogger, γιατί ο χώρος σας έχει παραχωρηθεί αποκλειστικά.

Αυτό συμβαίνει στις ιστοσελίδες που βασίζονται στην τεχνική crowdsourcing. Σε αυτές γράφετε κάποια άρθρα και από τις διαφημίσεις που εμφανίζονται στα άρθρα σας κρατάτε το 50 έως 80% - σπάνια ακόμη και το 100% όταν η σελίδα εμφανίζει και συμπληρωματικές διαφημίσεις στις οποίες εσείς δεν έχετε μερίδιο. Το γιατί να γράψετε άρθρα στην ιστοσελίδα και όχι στο blog σας είναι προφανές. Το blog σας έχει πολύ μικρότερη κίνηση, μικρότερη πρόσβαση σε αναγνωστικό κοινό. Μικρότερη κίνηση συνεπάγεται λιγότερα κλικς, μικρότερους δείκτες CTR (ποσοστά κλικς ανά αναγνώσεις) και χαμηλότερο CPC (έσοδα ανά κλικ). Αυτοί είναι οι τρεις παράγοντες που καθορίζουν τα κέρδη σας σε οποιαδήποτε διαφημιστική υπηρεσία, από adsense και Chitica (η μεγάλη ανταγωνίστρια του adsense, που τσίμπησε προ 1-2 ετών η Yahoo) έως Bidvertizer, Amazon Associates*, Infolinks κτλ Ασφαλώς αν το ιστολόγιό σας έχει πολλή κίνηση -λ.χ. προσελκύει το 10-15% των αναγνωστών μιας crowdsourcing ιστοσελίδας- τότε δεν έχει νόημα να γράφετε σε "ξένες" ιστοσελίδες. Είναι καλύτερα να ενισχύσετε με περισσότερα και ποιοτικότερα άρθρα τον δικό σας χώρο, ώστε να διευρύνετε το δικό σας δικτυακό αποτύπωμα.

Στο β' μέρος θα γράψω για τις περιπέτειές μου με τρεις από αυτές τις ιστοσελίδες. Έχω δημιουργήσει λογαριασμούς σε 8-10 από όσες εξακριβωμένα πληρώνουν, αλλά μόνο σε τρεις έχω ως τώρα ανεβάσει άρθρα, το Triond, την Bukisa και το Infobarrel. Στο τελευταίο μόλις ξεκίνησα. Τα περσινά άρθρα μου και ποιήματα στο Triond μπορείτε να τα διαβάσετε από το γκατζετάκι "My English Articles", ναι αυτό στο κατώτερο μέρος του ιστολογίου που αναρωτιόσασταν τι να κάνει αλλά ποτέ δεν κλικάρατε να μάθετε. Από αυτές τις τρεις μόνο από το Triond είδα ως τώρα μερικά €πουλα στα χέρια μου - πληρώνει χάλια αλλά πληρώνει. Και οι τρεις δέχονται μόνο αγγλόφωνα κείμενα (δυστυχώς ακόμη δεν έχω εντοπίσει κάτι αντίστοιχο στο ελληνόφωνο δίκτυο)**. Οι 2+2 παραπάνω σύνδεσμοι αποτελούν τα λεγόμενα referrals από τους αντίστοιχους λογαριασμούς μου. Αυτό σημαίνει ότι αν γραφτείτε μέσω αυτών και βγάλετε κάποια μπικικιόνια, εγώ θα πάρω ένα μικρό (μονοψήφιο) ποσοστό από αυτά - το ίδιο βέβαια μπορείτε να κάνετε και εσείς μετά με δικά σας referrals.

*Διόρθωση, το Amazon Associates δουλεύει διαφορετικά. Είναι από τις λεγόμενες affliliate υπηρεσίες. Τα κλικς καταγράφονται αλλά δεν πληρώνουν καθόλου. Ως αντάλλαγμα για αυτό δίνουν ένα πολύ γενναιόδωρο ποσοστό επί όσων πωλήσεων γίνουν μέσω του ιστολογίου σας (ή μέσω συνδεδεμένου λογαριασμού σας σε crowdsourcing ιστοσελίδα), της τάξης του 15-20%.
**Πάνω σε αυτό αναμένετε σχετικό άρθρο, άρθρο στο οποίο θα αναρωτιέμαι και ταυτόχρονα προτείνω σε όποιους ενδιαφερόμενους έχουν την θέληση και την τεχνογνωσία να στήσουν μία σχετική σελίδα. Αν υπάρχει ελληνόφωνη σελίδα crowdsourcing θα είναι τόσο μικρή που δεν την έχω ακόμη εντοπίσει. Αναρωτιέμαι γιατί το "ελληνικό δαιμόνιο" δεν έχει ακόμη ασχοληθεί με αυτό τον τομέα.

Read More