Όταν την είδα πρώτη φορά δεν ήταν παρά μία χνουδωτή μπεζοκανελί μπαλίτσα, ζήτημα αν
ξεπερνούσε το ένα κιλό. Τα αυτάκια της ήταν ακόμη πεσμένα και κατσιασμένα, και αυτό που
ξεχώριζε αμέσως πάνω της ήταν τα μάτια της : ένα παγερό γαλάζιο, σαν τιρκουάζ, και ένα γλυκό
λαδί. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αρκετών Σιβηρικών Χάσκυ, όπως έμαθα μετά. Αργότερα είδα
και σε αρκετά άλλα Χάσκυ αυτόν τον συνδυασμό, αλλά τα δικά της μάτια πάντα μου φαίνονταν
μοναδικά.
Η Μάτα -από το Ματίλντα, όχι από το Σταματία- δόθηκε σε κάποια κοντινή συγγενή μου. Εκείνη λόγω που αδυνατούσε να αναλάβει την φροντίδα της την έκανε πάσα σε μένα. Αρχικά ήμουν απρόθυμος να επωμιστώ την ευθύνη ενός τόσο απαιτητικού ζώου και δίσταζα να την δεχτώ. Αλλά δεν υπήρχε άλλη επιλογή: ήμουν ή εγώ, ή να βγω παγανιά να βρω κάποιον έμπιστο να την χαρίσω, ή να μείνει στον δρόμο. Τελικά την ανέλαβα εγώ. Και δεν το μετάνιωσα ούτε λεπτό.
Τα οχτώ χρόνια που πέρασα μαζί της ήταν από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Αγνοούσα ως τότε τα πάντα για τα Χάσκυ, το πυκνό διπλό τους τρίχωμα, τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα τους, τις ασταμάτητες τσαχπινιές τους,το ότι σχεδόν χαμογελούν, το ότι κυριολεκτικά αν μπει κλέφτης στο σπίτι όχι μόνο δεν του επιτίθενται αλλά του δείχνουν που είναι και τα κοσμήματα, όπως έχει ειπωθεί. Αν μίλαγαν θα του έλεγαν ακόμη και τον συνδυασμό του χρηματοκιβωτίου.
Το Σιβηρικό Χάσκυ είναι υπέροχο σκυλί, και σε εσωτερική και σε εξωτερική ομορφιά, αλλά δεν κάνει για την Ελλάδα. Το καλοκαίρι υποφέρουν και τον χειμώνα τους λείπει το χιόνι που χρειάζονται για να τρέχουν. Κατά Πίνδο, Μέτσοβο και Νευροκόπι μεριά παλεύεται λίγο. Αλλά Λάρισα και νοτιότερα με τίποτα. Η Μάτα έμεινε μόνο τους πρώτους 6 μήνες περίπου μέσα στο σπίτι. Λόγω που τα έκανε όλα πουτάνα και παρολίγο να χρειαστεί να αλλάξουμε πόρτες, καναπέδες, κρεβάτια, στρώματα, πατώματα και καμαριέρα, αναγκαστήκαμε να την πάμε ταράτσα. Ίσκιο είχε, φωλίτσα της στήσαμε, αλλά τους θερινούς μήνες υπέφερε, όσες φορές και να την μπουγέλωνα με το λάστιχο. Κάτι που απολάμβανε, άνοιγε και τα πόδια να βρέξω και την κοιλίτσα της.
Όσες πάντως φορές χιόνισε ή κάναμε χιονο-εξόρμηση άκουσε την δίψα της για τα καλά. Δεν σταματούσε λεπτό να τρέχει, μπρος πίσω δεξιά αριστερά, σαν να την είχαμε ταΐσει αμφεταμίνες. Και με ένα χαμόγελο ΝΑ! Συχνά κυλιόταν και κουτρουβαλούσε τόσο που το χιόνι κόλλαγε πάνω της και έμοιαζε με τετράποδη χιονόμπαλα. Τις ελάχιστες φορές που το έστρωσε στην Αθήνα την πετύχαινα συχνά να έχει αράξει αναπαυτικά πάνω σε ένα απέραντο, αφράτο κατάλευκο πάπλωμα. Είχε ένα υφάκι απαράμιλλης ευδαιμονίας και πληρότητας, σαν κάποιος Χαλίφης να έχτισε το Ταζ Μαχάλ αποκλειστικά για πάρτη της. Αυτό για ελάχιστα δευτερόλεπτα γιατί με το που με έβλεπε έτρεχε προς τα μένα να παίξω μαζί της στο χιόνι. Να την κυνηγήσω, να κυλιστώ κάτω μαζί της, ή να γρυλίσω άγρια σαν λύκος πεσμένος στα τέσσερα και να κάνω ότι πάω να τις ορμήξω (το λάτρευε αυτό).
Καλοκάγαθη και πολύ φιλική μεν, γνήσιο αρπακτικό δε. Δεν επέτρεπε σε κανένα πτηνό, γάτα, ακόμη και έντομο να αγγίξει τον χώρο της. Δυο φορές μες την φωλιά της βρήκα φτερούγες περιστεριού. Τα έπιανε, τα ξεκοκάλιζε και άφηνε τις φτερούγες και τον “σκελετό” που τις στήριζε μόνο, σχεδόν άθικτα. Όλα τα άλλα τα καταβρόχθιζε. Έμοιαζαν με ακτινογραφία περιστεριού. Μία φορά είχε τσακώσει ακόμη και σπουργίτι, βρήκα το ράμφος και τα νύχια του στα περιττώματά της. Αγαπημένος της μεζές οι μύγες και οι μέλισσες. Μία μόνο φορά -όταν ήμουν παρών- έκανε εμετό από τους γαστρονομικούς της πειραματισμούς : Όταν δοκίμασε να φάει κατσαρίδα. Υποθέτω, χωρίς να έχω καμία πρόθεση να το επιβεβαιώσω, ότι η γεύση τους θα είναι ο υπέρτατος ορισμός της αηδίας.
Ματίλντα, καλέ μου φύλακα άγγελε, θα σε αγαπώ για πάντα. Όπως με αγάπησες και εσύ. Ένα μέρος σου θα βρίσκεται πάντα σε ένα σημείο που λείπει από την καρδιά μου. Το σημείο αυτό που όταν σε έχασα έφυγε και αυτό μαζί σου.
Νικόλ. Σκορδίλης,
Νοέμβρης 2012
Η Μάτα -από το Ματίλντα, όχι από το Σταματία- δόθηκε σε κάποια κοντινή συγγενή μου. Εκείνη λόγω που αδυνατούσε να αναλάβει την φροντίδα της την έκανε πάσα σε μένα. Αρχικά ήμουν απρόθυμος να επωμιστώ την ευθύνη ενός τόσο απαιτητικού ζώου και δίσταζα να την δεχτώ. Αλλά δεν υπήρχε άλλη επιλογή: ήμουν ή εγώ, ή να βγω παγανιά να βρω κάποιον έμπιστο να την χαρίσω, ή να μείνει στον δρόμο. Τελικά την ανέλαβα εγώ. Και δεν το μετάνιωσα ούτε λεπτό.
Τα οχτώ χρόνια που πέρασα μαζί της ήταν από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Αγνοούσα ως τότε τα πάντα για τα Χάσκυ, το πυκνό διπλό τους τρίχωμα, τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα τους, τις ασταμάτητες τσαχπινιές τους,το ότι σχεδόν χαμογελούν, το ότι κυριολεκτικά αν μπει κλέφτης στο σπίτι όχι μόνο δεν του επιτίθενται αλλά του δείχνουν που είναι και τα κοσμήματα, όπως έχει ειπωθεί. Αν μίλαγαν θα του έλεγαν ακόμη και τον συνδυασμό του χρηματοκιβωτίου.
Το Σιβηρικό Χάσκυ είναι υπέροχο σκυλί, και σε εσωτερική και σε εξωτερική ομορφιά, αλλά δεν κάνει για την Ελλάδα. Το καλοκαίρι υποφέρουν και τον χειμώνα τους λείπει το χιόνι που χρειάζονται για να τρέχουν. Κατά Πίνδο, Μέτσοβο και Νευροκόπι μεριά παλεύεται λίγο. Αλλά Λάρισα και νοτιότερα με τίποτα. Η Μάτα έμεινε μόνο τους πρώτους 6 μήνες περίπου μέσα στο σπίτι. Λόγω που τα έκανε όλα πουτάνα και παρολίγο να χρειαστεί να αλλάξουμε πόρτες, καναπέδες, κρεβάτια, στρώματα, πατώματα και καμαριέρα, αναγκαστήκαμε να την πάμε ταράτσα. Ίσκιο είχε, φωλίτσα της στήσαμε, αλλά τους θερινούς μήνες υπέφερε, όσες φορές και να την μπουγέλωνα με το λάστιχο. Κάτι που απολάμβανε, άνοιγε και τα πόδια να βρέξω και την κοιλίτσα της.
Όσες πάντως φορές χιόνισε ή κάναμε χιονο-εξόρμηση άκουσε την δίψα της για τα καλά. Δεν σταματούσε λεπτό να τρέχει, μπρος πίσω δεξιά αριστερά, σαν να την είχαμε ταΐσει αμφεταμίνες. Και με ένα χαμόγελο ΝΑ! Συχνά κυλιόταν και κουτρουβαλούσε τόσο που το χιόνι κόλλαγε πάνω της και έμοιαζε με τετράποδη χιονόμπαλα. Τις ελάχιστες φορές που το έστρωσε στην Αθήνα την πετύχαινα συχνά να έχει αράξει αναπαυτικά πάνω σε ένα απέραντο, αφράτο κατάλευκο πάπλωμα. Είχε ένα υφάκι απαράμιλλης ευδαιμονίας και πληρότητας, σαν κάποιος Χαλίφης να έχτισε το Ταζ Μαχάλ αποκλειστικά για πάρτη της. Αυτό για ελάχιστα δευτερόλεπτα γιατί με το που με έβλεπε έτρεχε προς τα μένα να παίξω μαζί της στο χιόνι. Να την κυνηγήσω, να κυλιστώ κάτω μαζί της, ή να γρυλίσω άγρια σαν λύκος πεσμένος στα τέσσερα και να κάνω ότι πάω να τις ορμήξω (το λάτρευε αυτό).
Καλοκάγαθη και πολύ φιλική μεν, γνήσιο αρπακτικό δε. Δεν επέτρεπε σε κανένα πτηνό, γάτα, ακόμη και έντομο να αγγίξει τον χώρο της. Δυο φορές μες την φωλιά της βρήκα φτερούγες περιστεριού. Τα έπιανε, τα ξεκοκάλιζε και άφηνε τις φτερούγες και τον “σκελετό” που τις στήριζε μόνο, σχεδόν άθικτα. Όλα τα άλλα τα καταβρόχθιζε. Έμοιαζαν με ακτινογραφία περιστεριού. Μία φορά είχε τσακώσει ακόμη και σπουργίτι, βρήκα το ράμφος και τα νύχια του στα περιττώματά της. Αγαπημένος της μεζές οι μύγες και οι μέλισσες. Μία μόνο φορά -όταν ήμουν παρών- έκανε εμετό από τους γαστρονομικούς της πειραματισμούς : Όταν δοκίμασε να φάει κατσαρίδα. Υποθέτω, χωρίς να έχω καμία πρόθεση να το επιβεβαιώσω, ότι η γεύση τους θα είναι ο υπέρτατος ορισμός της αηδίας.
Ματίλντα, καλέ μου φύλακα άγγελε, θα σε αγαπώ για πάντα. Όπως με αγάπησες και εσύ. Ένα μέρος σου θα βρίσκεται πάντα σε ένα σημείο που λείπει από την καρδιά μου. Το σημείο αυτό που όταν σε έχασα έφυγε και αυτό μαζί σου.
Νικόλ. Σκορδίλης,
Νοέμβρης 2012
