Σιχαίνομαι τα αμερικάνικα remakes ευρωπαϊκών ή ασιατικών ταινιών. Τις 99 στις 100 φορές αποδεικνύονται πολύ κατώτερες του πρωτότυπου, δεν το σέβονται, και εν πάσει περιπτώσει ποιος ο λόγος της διασκευής; Aπλώς γιατί το Hollywood έχει ξεμείνει από ιδέες;
Την σουηδική τριλογία "Män som hatar kvinnor" που είχε βασιστεί στο ομώνυμο διάσημο βιβλίο του (συγχωρεμένου) Stieg Larsson την είχα δει προ ενός-ενάμιση έτους. Η πρώτη ταινία ήταν υποδειγματική, καθαρά κινηματογραφική και υψηλού επιπέδου παραγωγής. Στις άλλες δυο όμως άλλαξε ο σκηνοθέτης, υπήρξε μία "έκπτωση" γενικώς και η αίσθηση ήταν λίγο έως πολύ... τηλεοπτική. Δεν απογοήτευσαν αλλά ήταν υποδεέστερες της πρώτης.
Αλλά η αμερικάνικη εκδοχή του David Fincher δεν αποτελεί διασκευή των ταινιών αυτών. Είναι σεναριακή διασκευή του βιβλίου του Λάρσον (που ακόμη δεν έχω διαβάσει), αντλεί απευθείας από αυτό. Και μετά από αυτό το πραγματικά υπέροχο βίντεο των opening credits της δηλώνω ότι μου τρέχουν πια τα σάλια.
Μου άνοιξε ακόμη περισσότερο την όρεξη μία κριτική του Θοδωρή Δημητρόπουλου που διάβασα στο Cosmo.gr Αν και γνωρίζω την υπόθεση τώρα θέλω να την δω το συντομότερο. Αλλού διάβασα ότι ο Fincher έκανε την ταινία ακόμη σκοτεινότερη από τις σουηδικές. Το εισαγωγικό της βίντεο το προϊδεάζει για αυτό. Όχι, μάλλον δεν πρόκειται για αμερικανιά τελικά...
