Οι Anonymous είναι μία σχετικά καινούρια "μόδα" που τράβηξαν μόλις πριν μερικές μέρες την προσοχή μας όταν κατέβασαν τα βρακιά του υπουργείου Δικαιοσύνης.
Eλπίζω να προλάβω να ζήσω την εποχή που οι ιστορικοί θα γράψουν κάτι σαν και αυτό :
"Μάθημα πολιτικής ιστορίας Νο 37 : «Ο μεσαίωνας της ελληνικής πολιτικής κατά την λήξη της μονεταριστικής περιόδου»
Η παραδοσιακή τακτική "δημιουργικής καταστροφής" εκμετάλλευση--» χρεοκοπία--» πόλεμος--» εμφύλιος--» ξαναμοίρασμα της πίτας και φτου και απ'την αρχή δεν έχει άλλα περιθώρια επανάληψης. Εν μέρει ευθύνονται και τα πυρηνικά για αυτό.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ακόμη δεν είναι ούτε καν συνομοσπονδία όπως είναι, στο περίπου, η Ελβετία. Αλλά υποθέτω ότι οι Γερμανοί ήδη οραματίζονται να την κάνουν ομοσπονδία.
Το barcode σήμερα σβήνει 60 κεράκια. Ακριβώς, το σατανικό εργαλείο με το οποίο οσονούπω θα μας χαράξουν στο μέτωπο ή τον καρπό οι υποχθόνιες δυνάμεις του σκότους, οι υπηρέτες του Βελζεβούλη, οι Σιωνομασώνοι και οι ερπετάνθρωποι αφεντάδες τους, από σήμερα άρχισε να οδεύει προς την τρίτη ηλικία.
Το BBC αναφέρει ότι η πατέντα για την κατοχύρωση του πρώτου barcode κατοχυρώθηκε στις ΗΠΑ στις 7 Οκτώβρη του 1952. Παρ'όλα αυτά το πρώτο παγκοσμίως προϊόν με barcode, μία τσίχλα, σκαναρίστηκε το 1974, σε ένα super-market στην πολιτεία του Ohio.
Το άρθρο του BBC αναφέρει ότι αυτή η μεγάλη αναμονή της επέλασης του ύπουλου αυτού εργαλείου οφείλεται στην καθυστέρηση της διάδοσης των αναγνωστών lazer. Αλλά όλοι ασφαλώς ξέρουμε ότι η αλήθεια δεν είναι ποτέ τόσο απλή όσο μας την μεταφέρουν τα κραταιά μέσα των σιωνομασώνων. Σίγουρα κάποια μάχη θα παίχθηκε στο παρασκήνιο, ανάμεσα στις δυνάμεις του σκότους και τους σταυροφόρους του φωτός που πολεμούν για την σωτηρία της ψυχής μας, αυτούς τους άξιους και τιμημένους αγωνιστές που γράφουν συνθήματα στους τοίχους όπως "Το Οίντερναιντ ύνε του δυαβώλου", καταλάβατε.
Χρόνια πολλά λοιπόν ειδεχθές εργαλείο του Σατανά, να τα εκατοστήσεις. Και μην μασάς από τον ανταγωνισμό των QR codes. Ο νέος είναι ωραίος και τσαχπίνης, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς.
Τσεκάροντας προ ολίγου το BBC για να αλιεύσω τίποτα ζουμερό γνώρισα τον Derek Chan. O Derek είναι ένας αδιευκρίνιστης εθνικότητος βιοπαλαιστής που βγάζει το ψωμάκι του ψωνίζοντας και συμβουλεύοντας για lifestyle επιλογές ("lifestyle consultant and personal shopper") τους πιο διάσημους και πλούσιους θαμώνες του Dubai, ιδίως τις κυρίες. Επιλέγει και ψωνίζει προσωπικά ο ίδιος τα φορεματάκια των καλοθρεμμένων κυριών (μες την ζέστη που να τρέχουν;), τα κοσμηματάκια τους με προσωπική επίδειξη κοσμηματοπώλη στο ταπεινό σπιτικό τους, ίσως να ψωνίζει ακόμη και τα Yves Saint Laurent και Gucci εσωρουχάκια τους και ότι άλλο θελήσουν. Και αμοίβεται βέβαια αδρά για αυτό.
Το μέρος που προτιμά για τα ψώνια του ο Derek είναι το Dubai Mall, το μεγαλύτερο Mall στον κόσμο. Οι Ντουμπαγιανοί είναι της άποψης "αν δεν το κάνεις καλύτερο και μεγαλύτερο μην το κάνεις καθόλου". Δυστυχώς το BBC δεν μου επιτρέπει να ενσωματώσω σε αυτή την ανάρτηση το τετράλεπτο βίντεο με τα ψώνια του κύριου Chan, οπότε θα πρέπει να πάτε εσείς στο BBC εδώ και να το δείτε. Αλλά πριν πάτε καθίστε καλά, γιατί με κάθε ψώνιο φλασάρουν και τις τιμές. Όσον αφορά το Dubai Mall, αν νομίζατε ότι το αυθαίρετο Mall του Όμιλου Λάμδα (Λάτση) στο Μαρούσι είναι μεγάλο ρίξτε μία ματιά στο παρακάτω βίντεο που δείχνει το Dubai Mall σε όλο το δυσθεώρητων μεγεθών μεγαλείο του.
Με το Dubai Mall γειτονεύει ο -μακράν- ψηλότερος ουρανοξύστης στον κόσμο, o Burj Khalifa (Πύργος του Χαλίφη), αυτό το γυάλινο κτίριο από το οποίο λίγο έλειψε να χάσουμε τον Tom Cruize στο Mission Impossible 4, και το οποίο κοσμεί την ανάρτηση πάνω αριστερά. Ύψος; Μόλις 830 μέτρα. Είπαμε, όλα μεγάλα. Απολαύστε λοιπόν το σεμνό και ταπεινό Mall του Dubai να κλείσω και εγώ επιτέλους το στόμα μου.
Με έπιασε όρεξη για μετάφραση, οπότε ξεφυλλίζοντας το δίκτυο για νέο φρέσκο περιεχόμενο έπεσα πάνω σε ένα άρθρο του BBC για τις αφεντιές μας. Άρθρο γραμμένο από Έλληνα δημοσιογράφο κάτοικο Θεσσαλονίκης, τον Γιώργο Χρηστίδη. Πρόσθεσα μόνο τρία δικά μου σχόλια, σε παρενθέσεις και μαρκαρισμένα με "σ.μ", όπως πάντα. Το πρωτότυπο άρθρο (συν επιπλέον πληροφορίες για τον κο Χρηστίδη) είναι εδώ.
Καθώς οι ουρές των άνεργων Ελλήνων πληθαίνουν, όλο και περισσότεροι νέοι μεταναστεύουν στο εξωτερικό. Αυτή η μαζική φυγή είναι ιδιαίτερα επώδυνη για τον Έλληνα δημοσιογράφο Γιώργο Χρηστίδη.
Οι έξοδοι με φίλους γίνονται όλο και πιο δύσκολοι για μένα. Οι φίλοι μου δραπετεύουν από την Ελλάδα ένας προς έναν, και την επόμενη φορά είναι πιο πιθανό να βρεθούμε για μία μπύρα στο Trafalgar's Square του Λονδίνου παρά στην πλατεία Αριστοτέλους στην Θεσσαλονίκη.
Τις τελευταίες δυο βδομάδες είδα δυο από τους καλύτερους φίλους μου να γίνονται μόνιμοι κάτοικοι Λονδίνου, αφήνοντας πίσω συντρόφους και παιδιά για να δουλέψουν στην Βρετανική πρωτεύουσα, και να δραπετεύουν από την "εργασιακή γη του πουθενά", αυτό στο οποίο έχει μετατραπεί η Ελλάδα λόγω της κρίσης.
Πρόσφατα επίσης αποχαιρέτησα τον αδερφό μου, που επέστρεψε στην Σαουδική Αραβία όπου άρχισε και πάλι να εργάζεται ως μηχανικός. Αυτή η τάση δεν περιορίζεται στους εργαζόμενους στα 30 ή στα 40 και κάτι, αλλά επεκτείνεται και σε νεότερες ηλικίες.
Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, περισσότεροι από 7 στους 10 νέους Έλληνες ηλικίας 18 ως 24 πιστεύουν ότι η μετανάστευση είναι η ιδανική -αν όχι η μόνη- διέξοδος από την κρίση. 2 στους 10 έχουν ήδη υποβάλει αίτηση για διάφορες εργασίες και για θέσεις σε πανεπιστήμια στο εξωτερικό.
Για πολλούς Έλληνες απόφοιτους Λυκείου οι οποίοι αυτή την περίοδο δίνουν Γενικές Εξετάσεις για μία είσοδο στο πανεπιστήμιο, οι σπουδές στην Ελλάδα δεν είναι επιλογή αλλά κατάσταση που επιβάλλεται από την έλλειψη οικονομικών πόρων των οικογενειών τους να χρηματοδοτήσουν μια πανεπιστημιακή εκπαίδευση στο εξωτερικό.
Οι οικογένειες που μπορούν να σηκώσουν το κόστος ούτε που το σκέφτονται - κρύβουν τα δάκρυα και την απογοήτευσή τους όσο καλύτερα μπορούν, λένε αντίο στα παιδιά τους, και τους εύχονται να πάνε στο εξωτερικό και να μείνουν εκεί για τα καλά.
Ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει; Όχι μόνο οι προοπτικές απασχόλησης στην Ελλάδα είναι χλωμές, αλλά η Ελληνική εκπαίδευση καθ' αυτή έχει δεχτεί ένα πολύ βαρύ χτύπημα από την κρίση.
Ο τελευταίος ακαδημαϊκός χρόνος χαρακτηρίστηκε από μεγάλη αναστάτωση στα πανεπιστήμια, που προκλήθηκε από περικοπές προϋπολογισμών και έναν αντιφατικό νόμο που εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο αλλά παραμένει ανεφάρμοστος. Σύμφωνα με το νόμο αυτό μπορούν να διαλυθούν κάποιες σχολές και να οριστούν κανόνες για αξιολόγηση των καθηγητών.
Αμέτρητες ώρες χάθηκαν λόγω πανεπιστημιακών καταλήψεων και διαδηλώσεων, ενώ άλλες περικοπές στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση είχαν ως αποτέλεσμα οι μαθητές να μην έχουν έγκαιρα τα βιβλία τους στην αρχή της χρονιάς (σ.μ. λίγα, πολύ λίγα λες σύντροφε), και να χρειάζεται να χρησιμοποιούν φωτοτυπίες.
Πως άλλαξαν τα πράγματα! Για τους περισσότερους της γενιάς μου, που αποφοίτησαν από πανεπιστήμιο την δεκαετία του '90 και στις αρχές του '00, οι σπουδές στο εξωτερικό ήταν απλώς ένα βήμα για να βρουν μία καλύτερη δουλειά στην πατρίδα τους.
Το 1999, όταν ένας Έλληνας συμφοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου ανακοίνωσε την απόφασή του να παραμείνει για εργασία στην Σκωτία, προκάλεσε μία αλυσιδωτή αντίδραση αποδοκιμασίας και δυσπιστίας - θα μπουχτίσεις τον καιρό και θα επιστρέψεις του χρόνου, πολλοί από εμάς προβλέψαμε. Η Ελλάδα ήταν τότε μία χώρα γεμάτη ευκαιρίες, και οι νέοι έκαναν μεγάλα σχέδια για να ακολουθήσουν προσοδοφόρες καριέρες (σ.μ. δεν μας λες που αλλά καταλάβαμε) με το που επέστρεφαν.
Που να ξέραμε ότι μία δεκαετία αργότερα η Ελλάδα θα θεωρούνταν μια οικονομική χωματερή για φιλόδοξους νέους φοιτητές και τελειόφοιτους, οι οποίοι τώρα υποφέρουν από δείκτες ανεργίας άνω του 50%; Η κινητικότητα εργαζόμενων και φοιτητών είναι βέβαια ένα από τα ορόσημα και τα σημαντικότερα επιτεύγματα της Ευρωπαϊκής ενοποίησης (σ.μ. Γιώργο με συγχωρείς αλλά αν ακόμη το πιστεύεις πραγματικά αυτό είσαι ΕΠΕ - και όχι, δεν εννοώ τον τύπο εταιρείας). Αλλά τώρα εξελίσσεται σε μία μεσοπρόθεσμη θανατική καταδίκη της γηράσκουσας Ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας.
Σε μία περίοδο που χαρακτηρίζεται από εντεινόμενο παγκόσμιο ανταγωνισμό για ταλαντούχους, καινοτόμους και υψηλής ειδίκευσης εργάτες, η διαρροή εγκεφάλων που πλήττει την Ελλάδα σημαίνει ότι η χώρα χάνει την καλύτερη ελπίδα της για ανάκαμψη. Το να βλέπουμε λοιπόν την χώρα μας ως αδιέξοδο, μια φυλακή, είναι μία ακόμη πιο αποθαρρυντική και καταδικασμένη προοπτική από το να χρεοκοπήσουμε ή να βγούμε από το Ευρώ.
Πέρα από το χάος που σπέρνει στην κοινωνική μου ζωή.
(σ.μ. Η πρώτη σύνθετη φωτό είναι από το πρωτότυπο άρθρο του BBC, και απεικονίζει όπως ίσως καταλάβατε τις πλατείες Αριστοτέλους και Trafalgar. Τη δεύτερη με την Ελλάδα που διαλύεται προς τα βορειοδυτικά(...) την αλίευσα από το facebook)
Το BBC ανέβασε σήμερα ένα άρθρο της Chloe Hadjimatheou για την δραματική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει πολλοί Έλληνες γονείς. Ναι, δεν είναι μόνο η μία περίπτωση που ακούστηκε γύρω στα Χριστούγεννα, είναι πολλές.
Αλλά τα παραδοσιακά ελληνικά ΜΜΕ κάνουν συμφωνίες με την κυβέρνηση (και εξώφθαλμα πλέον, δεν το κρύβουν) με προφανή ανταλλάγματα, οπότε για αντικειμενικά, μη λογοκριμένα νέα πρέπει να κοιτάμε έξω. Το BBC ξεκινάει με την γνωστή περίπτωση της 4χρονης Άννας που η μητέρα της την εγκατέλειψε στο νηπιαγωγείο. Συνεχίζει με τονΠάτερ Αντώνιο, ένα νέο ιερέα που μόλις βρήκε τέσσερα παιδιά στην είσοδο του Κέντρου Νεότητας "Κιβωτός", όπου εργάζεται. Το ένα από αυτά ήταν ημερών...
Στην φωτογραφία είναι η μόλις2 ετών "Νατάσα" (ψευδώνυμο για λόγους προστασίας της όπως γράφουν), που την παρέλαβε ο Πατήρ Αντώνιος πριν μερικές βδομάδες. Η μητέρα της άνεργη και άστεγη, την άφησε στην Κιβωτό και εξαφανίσθηκε. Ο Πάτερ Αντώνιος αναφέρει πως τον τελευταίο χρόνο ζήτησαν εκατοντάδες γονείς να τους αφήσουν τα παιδιά τους...Ένα άλλο φιλανθρωπικό
σωματείο προσεγγίσθηκε από ένα ζευγάρι τα δίδυμα βρέφη του οποίου ήταν
στο νοσοκομείο για λόγους ελλειπούς σίτησης... Η μητέρα τους δεν θρεφόταν επαρκώς για να τα θηλάσει...
Το άρθρο συνεχίζει με μία αναφορά στα Παιδικά Χωριά SOS. Από το ίδρυμα αναφέρουν ότι η παράδοση παιδιών για οικονομικούς λόγους, που πλέον είναι η συχνότερη αιτία, είναι ένα εντελώς καινούριο φαινόμενο για αυτούς, με το οποίο αισθάνοναι πολύ αμήχανα. Στο παρελθόν τα περισσότερα παιδιά τα δέχονταν για λόγους χρήσης ναρκωτικών ουσιών ή αλκοολισμού.
Το άρθρο καταλήγει με τοΧαμόγελο του Παιδιού. Mεταφράζω και μεταφέρω τα λόγια του αρχι-ψυχολόγου του, Στέφανου Αλεβίζου :
"Οι γονείς που αδυνατούν να φροντίσουν τα παιδιά τους θα αισθανθούν απελπίσία, μοναξιά και θυμό. Θα φέρουν ένα ασήκωτο βάρος κοινωνικού στιίγματος και ντροπής. Τα παιδιά απορροφούν και εσωτερικεύουν τα συναισθήματα αυτά των γονιών τους, ιδίως τις ενοχές. Συχνά αισθάνονται ότι αυτά φταίνε. Τα παιδιά που τίθενται υπό φροντίδα σε ένα ίδρυμα μπορεί να αποφύγουν να χτίσουν δεσμούς με τους φροντιστές τους, γιατί φοβούνται ότι αυτό θα ήταν προδοσία των γονιών τους, και μπορεί να σημαίνει ότι η μητέρα ή ο πατέρας τους δεν θα επιστρέψει σε αυτά. Όταν μεγαλώσουν, πιθανότατα θα έχουν προβλήματα εμπιστοσύνης και αυτό θα βγει μέσα στις σχέσεις τους".
Μετά και από αυτό δεν αντέχω να γράψω τίποτα άλλο σήμερα για αυτό το θέμα, βάζω να δω καμία κωμωδία να συνέλθω...... Το πρωτότυπο άρθρο του BBC, για όσους ενδιαφέρονται, είναι εδώ.
