Ακόμη και τώρα, στην περίπτωση του Megaupload, δήλωσαν βλακωδώς ότι... "έχασαν 500 εκατομμύρια $". Βλακωδώς γιατί αυτό προϋποθέτει πως όλοι όσοι κατέφυγαν στην πειρατεία αν δεν είχαν άλλη επιλογή θα είχαν αγοράσει όλο αυτό το περιεχόμενο, όλοι. Δεν χρειάζονται μελέτες για να μας δείξουν ότι αυτό είναι μία διάτρητη ονείρωξη μαστουρωμένου χρυσόψαρου, αρκεί η απλή λογική.
Πριν οι RIAA - MPAA αρχίσουν τις μαζικές αγωγές εναντίον χρηστών οι πειρατές (σαφώς οι "παραγωγοί" αλλά εν μέρει και οι downloaders) ήταν οι πιο ένθερμοι αγοραστές CD και DVD. Όταν όμως άρχισε η εν λόγω επίθεση τότε η πειρατεία έπαψε πια να αφορά μόνο το σκέλος "δωρεάν". Έγινε μέσο αντίδρασης και αντίστασης, πήρε σχεδόν πολιτική χροιά. Έτσι οι πειρατές έπαψαν να αγοράζουν με αποτέλεσμα τότε να καταγραφεί η κατακόρυφη πτώση των πωλήσεων. Οπότε οι RIAA-MPAA για ακόμη μία φορά βγάλαν τα μάτια τους με τα ίδια τους τα χέρια.
Οι μόνοι που έχουν κερδίσει από την εποχή του Napster από τις εκατοντάδες αγωγές είναι οι απανταχού δικηγόροι, που όπως τα όρνεα έλκονται από τα κουφάρια αυτοί έλκονται από αγωγές, μηνύσεις, ασφαλιστικά μέτρα, αποζημιώσεις για ηθική βλάβη, για συκοφαντική δυσφήμηση και όλες τις υπόλοιπες νομικές παπαρίτσες που έχουν επινοηθεί για να μένουν τα πρόβατα στο μαντρί και να ρέει χρήμα στα νομικοδικαστικά κυκλώματα.
Η Apple με το iTunes έβγαλε και συνεχίζει να βγάζει τεράστια κέρδη. Συνδύασε άριστες υπηρεσίες, χαμηλές τιμές, μεγάλη γκάμα labels και την απεξάρτηση από τους φυσικούς δίσκους που όλοι ήθελαν. Οι RIAA & MPAA αντίθετα, αντί να προσφέρουν κάτι αντίστοιχο κινήθηκαν απλώς... δικαστικά, πρώτα εναντίον των websites και μετά εναντίον των χρηστών, που πολλές φορές παρακολουθούσαν και παράνομα. Πρόεδρος δισκογραφικής μετά από χρόνια έκανε... αυτοκριτική : "Έπρεπε να είχαμε αγοράσει αντί να είχαμε κλείσει το Napster". Αλλά τώρα είναι αργά ασφαλώς φίλε.
Η νέα τάση από αρκετούς καλλιτέχνες είναι μέσα από τις ιστοσελίδες τους να προσφέρουν επιλογή αγοράς singles ή ολόκληρων δίσκων είτε μέσω iTunes, είτε μέσω του δεινόσαυρου στον οποίο έχουν υπογράψει, είτε απευθείας από τους ίδιους, χωρίς να πάρει κανένας μεσάζων μίζα. Μαντέψτε τι επιλέγει σχεδόν κατά κανόνα ο κόσμος. Με τις ταινίες δεν το βλέπουμε αυτό γιατί η ταινία ανήκει στην εταιρεία παραγωγής, όχι στον σκηνοθέτη. Το έχω πάντως δει με κάποιες ανεξάρτητες ταινίες μικρού μήκους που διανέμονται δωρεάν με προαιρετική δωρεά.
Επιχειρώντας να εξηγήσω τις πολιτικές των στούντιος και των δισκογραφικών έναντι στην πειρατεία, αρκεί μάλλον να πω πως απαρτίζονται από "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;" πανίβλακες, βροντόσαυρους μιας άλλη εποχής που απολάμβαναν ένα μονοπώλιο για δεκαετίες και τους έσκασε το διαδίκτυο, το υπέρτατο εργαλείο διανομής που όμως δεν είναι δικό τους, και τους χάλασε τα σχέδια.
Επιμένουν πεισματικά στα φυσικά μέσα, στους οπτικούς δίσκους, γιατί μπορούν να τα ελέγξουν. Το δίκτυο όμως δεν ελέγχεται (αποκλειστικά) από κανέναν. Οπότε ότι δεν μπορούν να ελέγξουν προσπαθούν να καταστείλουν, όπως έγινε με το SOPA και την PIPA που προώθησαν στους γερουσιαστές που έχουν αγοράσει για να ψηφίσουν.
Οι εταιρείες έσκασαν στους γερουσιαστές 50 μύρια $ (το "lobbying" που λένε στις ΗΠΑ αυτό ακριβώς είναι, δεν μπορούν να το πουν "δωροδοκία" ε;) για να φιμώσουν το δίκτυο, οπότε μην είστε βέβαιοι πως τελειώσαμε με αυτά τα νομοσχέδια. Τα έβαλαν προσωρινά στον πάγο και πιθανότατα θα επιχειρηθεί η επιστροφή τους όταν κάτσει η σκόνη και η αμερικάνικη κοινή γνώμη είναι απασχολημένη με κάτι άλλο. Σαν τι; Χμμ... ένα πόλεμο έναντι του Ιράν ίσως;
Εν κατακλείδει οι δισκογραφικές εταιρείες και τα στούντιο είναι εταιρείες - δεινόσαυροι μιας άλλης εποχής. Είτε θα προσαρμοστούν και θα δικτυωθούν πλήρως όπως όλες οι άλλες εταιρείες είτε θα πεθάνουν. Και το ξέρουν και οι ίδιες αυτό, ασχέτως τι λένε δημοσίως. Αλλά η βλακεία, η έπαρση και το πείσμα πάνε συνήθως μαζί. Τα φυσικά μέσα διανομής έχουν ήδη πεθάνει, όλα. Αυτά που κυκλοφορούν είναι απλώς τα λείψανα της τελευταίας γενιάς τους. Αμήν.
