Και όσο μεγαλύτερο είναι το κομμάτι του παγετώνα που καταρρέει τόσο πιο πολύ χαίρονται και το διασκεδάζουν. Άραγε θα αντιδρούσαν το ίδιο αν μπορούσαν να είναι αυτόπτες μάρτυρες του μεγάλου τσουνάμι που χτύπησε την Ινδονησία το 2004, το οποίο πήρε μαζί του περίπου 250.000 ψυχές; Γιατί ο μηχανισμός αυτής της "διασκέδασης" είναι ακριβώς ο ίδιος. Είναι ο ίδιος μηχανισμός βάσει του οποίου το Hollywood συγκεντρώνει κάθε χρόνο τόνους φρέσκα δολάρια από τα disaster movies του. Αλλά άλλο η πραγματικότητα και άλλο η φαντασία, φίλτατοι καταστροφονολάγνοι. Ίσως ένα ακόμη το οποίο εξυπηρετούν τα disaster και horror movies να είναι αυτό : η εκτόνωση σε φαντασιακό επίπεδο των αρχέγονων, κτηνωδών/βλακωδών μας ενστίκτων ώστε να μην (χρειάζεται να) τα εκτονώνουμε σε πραγματικό - είτε ως θεατές είτε... πιο ενεργά. Άραγε αυτοί που ακούγονται στο βίντεο πάσχουν από έλλειψη θέασης τέτοιων ταινιών ή είναι απλώς ντιγκιντάνκες;
