Η ταινία αυτή έρχεται από την φαινομενικά ήσυχη χώρα των φιόρδ, τη Νορβηγία. Είναι συμπαραγωγός και μία σουηδική εταιρεία αλλά όλοι σχεδόν οι συντελεστές είναι Νορβηγοί και κινηματογραφήθηκε αποκλειστικά στην χώρα αυτή. Διαβάζω στο IMDB ότι πρόκειται για την πιο επιτυχημένη νορβηγική ταινία που γυρίστηκε ποτέ, έχοντας εξασφαλίσει διανομή σε πάνω από 50 χώρες.
Η αμερικάνικη εταιρεία Summit μάλιστα -ναι, αυτή με το σηματάκι με τις βουνοκορφές- εξασφάλισε δικαιώματα χολυγουντιανού μακελέμ... εεε... remake, ήδη πριν την πρεμιέρα της, τον περασμένο Αύγουστο. Παρ' όλα αυτά, αν και κοντεύει χρόνος από τότε, και αν και τον Σεπτέμβρη έκανε και ένα πέρασμα από το κινηματογραφικό φεστιβάλ της Αθήνας, ακόμη η χώρα μας δεν έχει καν εμφανιστεί στην σχετική λίστα διανομών. Έχω βάσιμες υποψίες ότι δεν πρόκειται να εμφανιστεί ποτέ.
Η ταινία Hodejegerne (για πείτε το ανάποδα αυτό) βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του ποδοσφαιριστή, μουσικού και συγγραφέα -με αυτήν την χρονολογική σειρά- Jo Nesbø.* Ξεκινάει κάπως αργά και αρχικά, μέχρι να προσαρμοστώ στον ρυθμό της, δυσκολεύτηκα να την παρακολουθήσω. Το ότι από την γλώσσα αυτή δε καταλαβαίνω χριστό και το ότι βρήκα μόνο αγγλικούς υπότιτλους μάλλον συνέβαλλε σε αυτό. Αφού προσαρμόσθηκα με περίμενε μία άρτια παραγωγή, με μια πολύ σφιχτή σκηνοθεσία από τον Morten Tyldum, μοναδικές ερμηνείες και -το κυριότερο- ένα από τα πιο καλογραμμένα σενάρια που έχω απολαύσει ποτέ σε ταινία. Δίχως εμφανείς τρύπες, παράλογες αναληθοφάνειες λόγω αδύναμης πένας, περιττά ταξίδια στον χρόνο και πλοκή που δεν έχει κανένα νόημα αλλά προορίζεται καθαρά για ανθρώπους που παρακολουθούν μόνο "για να διασκεδάσουν" αποχαυνωμένοι, έχοντας κλείσει εντελώς την σκέψη τους.
Υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να ερμηνεύσει κάποιος τους Κεφαλοκυνηγούς. Από τον "δεν χρειάζεται κανενός είδους ερμηνεία, συμβαίνει μόνο αυτό που βλέπεις" έως το ότι πρόκειται για μία σύγχρονη εκδοχή του "Δαυίδ εναντίον του Γολιάθ", του αδύναμου εναντίον του ισχυρού.
Εδώ δεν θα βρείτε περιττές μανιχαϊστικές μέντολες περί καλού εναντίον κακού. Κανενός οι ρόλοι δεν είναι ξεκάθαροι, δεν υπάρχει κανένα ηθικολογικό ή διδακτικό μήνυμα, οι απόψεις που αρχικά σχηματίζουμε για κάποιον στην πορεία ανατρέπονται... και πιο μετά ανατρέπονται και πάλι. Αυτός που αρχικά η ταινία σε οδηγεί να μισήσεις ή λυπηθείς αργότερα λατρεύεις. Και αντίστροφα. Ολόκληρη σχεδόν η ταινία βασίζεται στην χημεία ανάμεσα στον πρωταγωνιστή Roger Brown (απλά φανταστικός ο Νορβηγός Aksel Hennie) και του άσπονδου φίλου του συμπρωταγωνιστή Clas Greve (ο Nikolaj Coster-Waldau, ο Jamie -Kingslayer- Lanister της σειράς Game of Thrones, που με ουκ ολίγη έκπληξη έμαθα ότι είναι Δανός!).
Το πολυεπίπεδο παιχνίδι που σταδιακά ξετυλίσσεται ανάμεσα τους είναι όλες οι Νορβηγικές Κορώνες : Αγωνία, σασπένς, περιέργεια, ενδιαφέρον, απορίες, ανατροπές, αποκάλυψη... δέος. Οι εσωτερικοί μονόλογοι (σκέψεις) του Brown έχουν κάποιο ενδιαφέρον, η δυσερμήνευτη σχέση του με την "καλλονή" σύζυγό του επίσης. Αλλά ο πραγματικός πρωταγωνιστής εδώ είναι η δράση! Πέραν της χαλαρής εισαγωγής η ταινία δεν σε αφήνει να επαναπαυτείς καθόλου! Καμία κοιλιά προς το κέντρο, καμία βαρεμάρα, συνεχώς καθόμουν στην άκρη της άκρης του καθίσματος! Τα πάντα οδηγούν προς μια κορύφωση που δεν ξέρεις πως θα εξελιχθεί, γιατί ουσιαστικά τίποτα δεν προδίδει ποιος είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ταινίας, αυτός "που θα πάρει το κορίτσι".
Δείτε το επίσημο trailer να σας ανοίξει η κινηματογραφική όρεξη. Το trailer υπόσχεται αρκετά. Η ταινία προσφέρει πολύ περισσότερα.
Βαθμολογία (δίχως ίχνος υπερβολής) : 9/10
*Υποθέτω ότι και αυτό θα το δούμε στα ελληνικά εκδοτικά ύδατα σε καμία δεκαετία τουλάχιστον. Εκτός και αν καμία ελληνική εταιρεία διανομής ανακαλύψει αυτή την ταινία - διαμάντι ή αν έχει μεγάλη επιτυχία η επανέκδοση της Summit. Ο Ψυχογιός εξέδωσε την φανταστική τριλογία Millennium του αδικοχαμένου συγγραφέα Stieg Larsson μετά και την αμερικάνικη επανέκδοση του David Fincher Και μάλιστα με το εξώφυλλο της επανέκδοσης, όχι των τριών πρωτότυπων σουηδικών ταινιών! Ομολογουμένως ο Fincher έκανε εξαιρετική δουλειά, αλλά αυτή είναι η εξαίρεση στον κανόνα του Hollywoodιανού κρεατόμυλου.
