Ένας
αιώνιος ήλιος
ένας
μόνιμα καθαρός ουρανός
ότι
καιρό και αν κάνει, μέρα - νύχτα
αυτό
βλέπουν τα μάτια των καθάρια ερωτευμένων
Των
λίγων τυχερών που τους κατακεραυνώνει ο Έρως
με τόση δύναμη που κάνει τα άστρα super nova,
αλλά
μετά δεν τους αφήνει, το αίσθημα δεν
φθίνει
παραμένει
ανάμεσά τους, όπως στην αρχή
ενώνοντας
τους με ένα αόρατο νήμα
σαν
δυο σώματα που μοιράζονται μία ψυχή
Ένα
αιώνιο ευδαιμονικό παρόν,
με
την καρδιά τους να πεταρίζει σα κολύβρι
κάθε
φορά που κοιτιούνται στα μάτια
ή όταν αγκαλιάζονται
Συννεφιάζουν
και τα δικά τους μάτια, ενίοτε
όπως
νοιώθει ο ένας την ευτυχία του άλλου
έτσι
νοιώθει και την θλίψη
όταν
σκοτεινιάζει ο ένας σκοτεινιάζει και
ο άλλος
είναι μαζί στο σκοτάδι όπως και στο Φως
Αλλά
αυτό κρατά μόνο για λίγο,
γιατί
η κοινή τους δύναμη είναι τέτοια,
η
ενέργεια που ρέει ανάμεσά τους τόσο
ισχυρή
η
ομορφιά και η χάρη τους τόσο μεγαλειώδης
που
κάνει όλο τον γαλαξία να λάμπει λίγο
περισσότερο
και
όλες τις στενοχώριες μαζί, ενωμένοι,
νικούν
Η
αγάπη τους πάλλεται αρμονικά με το
σύμπαν
υπερνικά
τα πάντα φωτίζοντας την άβυσσο
εξαερίζοντας και τα πιο στεγανά μυαλά
Και,
ποιος ξέρει, ίσως κάποιων η αγάπη να
είναι τόσο αγνή,
τόσο
δυνατή και αμάσητη, που όλο το σύμπαν
να υποκλιθεί,
να
την νοιώσει τόσο έντονα που να θελήσει
να ξαναγεννηθεί,
σε
μία νέα, ύστατη μεγάλη έκρηξη,
αυτήν
που θα νικήσει το σκοτάδι για πάντα.
15
Μαΐου, Πειραιάς
Νικόλαος
Σκορδίλης
Το πρώτο μου νομίζω δείγμα ποίησης εδώ. Θα ακολουθήσουν και άλλα.
Εμπνευσμένο από μια κατάσταση στο fb τη φίλης Εύης Μόραλη
