 | ||||||||||||||||||||
| πηγή εικόνας : http://bit.ly/4pitech |
Tότε το HiTech, όπως και το κομπιουτερίστικο αδερφάκι του RAM, ήταν μέρος του ομίλου ΔΟΛ. Σήμερα και τα δυο περιοδικά -μαζί με αρκετά ακόμη- ημιαυτονομήθηκαν από τον ΔΟΛ, έφυγαν από την Χρ. Λαδά στο Σύνταγμα και μετακόμισαν ψηλά, στο Χαλάνδρι. Η νέα εταιρεία που τα εκδίδει ονομάζεται 4π. Στο θέμα μας όμως...
Αφορμή για τα e-mail που αντάλλαξα με τον κο Κοπελιάδη ήταν ένα πολύ αξιόλογο άρθρο του γύρω από τις σειρές Babylon 5 και Star Trek, με τις οποίες είχα και έχω ακόμη μία άλφα μούρλα. Του είχα τότε στείλει για παρατηρήσεις και σχόλια ένα από τα συνήθη μου e-mail - "μινιατούρα", μου απάντησε με ένα εξίσου "μικρό" e-mail, και πάνω στην κουβέντα, υποθέτω ότι κάτι του ψιλογυάλισε στην πένα μου και μου πρότεινε να περάσω από τα γραφεία του ΔΟΛ να τα πούμε από κοντά. Μου ζήτησε να έχω και ένα δοκιμαστικό ανά χείρας για να αναλάβω αν ενδιαφερόμουν μία στήλη ενός ενθέτου του HiTECH (το Μ3), τις "Μούφες", που διακοσμούσαν τότε την τελευταία σελίδα του ενθέτου.
Έφτασα στα γραφεία του ΔΟΛ μετά από δυο ή τρεις μέρες (σε ραντεβού προκαθορισμένης μέρας/ώρας βέβαια), με ένα δοκιμαστικό που ήταν κάπου ανάμεσα στις Μούφες, την χιουμοριστική στήλη Anti-RAM του περιοδικού RAM και βεβαίως το δικό μου στυλάκι γραφής. Ο "συνεπής και υπεύθυνος" κος Κοπελιάδης με είχε ήδη... ξεχάσει (άκουσα την γραμματέα του που του ψιθύριζε στο τηλέφωνο "Έχετε ραντεβού με τον xxx κε Κοπελιάδη, τον ξεχάσατε;" ) αλλά αυτό ασφαλώς δεν είχε τα άντερα να μου το πει κανείς. Αντίθετα, με άφησαν να περιμένω πάνω από μισή ώρα στο foyer παρόλο που δεν υπήρχε κανένας άλλος για ραντεβού -ο άγραφος κανών "ο ασθενέστερος οφείλει πάντα να περιμένει τον ισχυρότερο", ξέρετε- απλώς για να...περιμένω.
Τελικά την "λύση" βρήκαν οι δυο επόμενοι στην ιεραρχία του τότε HiTech. Με κάλεσαν στο γραφείο τους λέγοντας μου ότι του κύριου εκδότη του έτυχαν κάποιες έκτατες υποχρεώσεις, μιλήσαμε λίγο περί ανέμων και υδάτων, δεν δέχτηκαν να του παραδώσουν το (εκτυπωμένο) δοκιμαστικό μου αλλά αντίθετα μου έδωσαν τα εταιρικά τους e-mail για να το στείλω σε ηλεκτρονική μορφή και...στους τρεις τους! Κανονικός μύλος δηλαδή, την παροιμία "Όπου λαλούν πολλά κοκόρια..." την ξέρετε φαντάζομαι όλοι. Ήδη γνώριζα πως δεν επρόκειτο να οδηγήσει πουθενά αυτό, παρόλα αυτά τους έστειλα το δοκιμαστικό -μου είπαν πολύ πειστικά πως θα μου απαντήσουν έστω και αρνητικά και από αφέλεια το έχαψα. Ασφαλώς απάντηση, είτε θετική είτε αρνητική, δεν πήρα ποτέ. Από τα νεύρα μου από την αντιμετώπιση αυτή του κύριου Κοπελιάδη δεν του ξανάστειλα ποτέ e-mail και κάπου εκεί το απώθησα στο πίσω μέρος του μυαλού μου.
Μόνο που λόγω κοινωνικο-οικονομικών συγκυριών γενικώς και λόγω κάποιου προσωπικού θέματος υγείας ειδικώς, αποφάσισα να κλείσω όλους τους παλιούς μου λογαρισμούς -εντελώς καλοπροαίρετα και με περισσή αγάπη και καλωσύνη ^_^- και ο αγαπητός κος Κοπελιάδης είναι ένας από αυτούς. Εξυπακούεται πως αυτή την ανάρτηση θα την μοιράσω παντού και θα την κοινοποιήσω και στον ίδιο. Όχι για να την πω σε εκείνον αλλά στον εαυτό μου, για να "εξιλεωθώ". Από τι; Από τον παλιό μου εαυτό που κάτι τέτοια τα κατάπινε. Ποτέ ξανά λοιπόν κε Κοπελιάδη - και κάθε "Κοπελιάδη".
